Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

H ευτυχία τού να έχεις γεννηθεί άνδρας. To be a part of the MΕΝ's world.




Σε αυτές τις σελίδες, σε αυτό το περιοδικό, μπορούμε, νομίζω, να το παραδεχθούμε ανοικτά. Μπορεί αυτός ο κόσμος να υποκλίνεται στα ψηλά, λεπτά πόδια μιας καλοσχηματισμένης γυναίκας, να σέρνεται προς λάθος κατευθύνσεις χωρίς αιδώ για χάρη μιας θηλυκής αυτάρεσκης ματιάς, να βρίσκει ηρεμία, γαλήνη και ολοκλήρωση μόνο όταν αγκαλιάζει την απροστάτευτη όσο και ΧΧΧΧΧΧ πλάτη της συντρόφου του. Μπορεί σε πρώτη ανάλυση όλα να μοιάζουν πλασμένα για εκείνες. Μπορεί και να είναι. Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ευτυχία να είσαι άρρεν. Είναι πιο ίσια τα πράγματα στον πλανήτη των ανδρών. Πιο ξεκάθαρα. Ή, έστω, λιγότερο πολύπλοκα, πιο αυθόρμητα. Και συνήθως δεν έχουν να κάνουν με δεύτερες σκέψεις, αξεπέραστες ανασφάλειες, μεταφυσικές ανησυχίες.

Having said that, όπως λένε και οι Αγγλοι, θα πρέπει τώρα να ορίσουμε πότε κάποιος γίνεται άνδρας. Διότι αν, όπως μου έλεγαν όταν ήμουν μικρός, «άνδρας» σημαίνει «στέκομαι όρθιος και αποφασισμένος απέναντι στους δαίμονές μου, στους δαίμονές σου και στους δαίμονες όσων γύρω μου αδυνατούν ή, τέλος πάντων, μου το ζητούν», αν το χαρακτηριστικό του ανδρισμού είναι ο δυναμισμός και η ευθυνολατρεία, υπάρχει μια ηλικιακή παράμετρος η οποία κάνει τη διαφορά ανάμεσα στους λαούς. Αυτόν τον μήνα, και από εκεί ξεκίνησε ο προβληματισμός αυτός, γνώρισα έναν τύπο γύρω στα 30. Εναν τυπικό Βρετανό, γεμάτο φλέγμα, αισιοδοξία και κεκτημένα κομφόρ. Επαγγέλλεται «διευθυντής ενός διεθνούς δικτύου ενημέρωσης». Ζει ανάμεσα σε 29 χώρες. Αμείβεται, φυσικά, ανάλογα. Αλλά αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν το βλέμμα του, όταν έκανε business: γεμάτο αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία, μα και ενθουσιασμό. Εκπληκτικό κοκτέιλ. Αυτό ακριβώς που πετυχαίνει να δημιουργηθεί στο μυαλό σου όταν συνδυάζεις κύρος, αναγνώριση, ευθύνες, μα και νεότητα.

Στη Μεγάλη Βρετανία, μα και στη Γερμανία, περισσότερο στην Oλλανδία, στη Φιλανδία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Γαλλία και αρκετές άλλες ανεπτυγμένες χώρες, άνδρας λογίζεσαι μετά την αποφοίτησή σου από το σχολείο. Αντε, μετά το πανεπιστήμιο. Φυσικά, υπάρχουν και κάποιοι πιο πρωτόγονοι λαοί, στους οποίους η αρρενωπότητα κατακτάται μέσα από σωματικο-ψυχικές δοκιμασίες - συχνά παράλογες. Σε κάποιες άλλες γεωγραφικές ζώνες, άνδρας θεωρείσαι από τη στιγμή που είσαι σε θέση να τεκνοποιήσεις (γύρω στα 13-14). Σε κάποιες άλλες, όταν αντέχεις να σηκώσεις όπλο (ακόμη πιο νωρίς, υποθέτω). Στην Ελλάδα (και σε κάποιες άλλες μεσογειακές χώρες), πάλι, μπορείς κάλλιστα να είσαι 30 και να μένεις ακόμη με τους γονείς σου. Να το λες, όταν σε ρωτούν, και να μην κοκκινίζεις από ντροπή. Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι οι κοινωνίες που έχουν το προνόμιο να κάνουν μπάνιο στο Αιγαίο είναι κατά βάση μητριαρχικές. Καλώς. Πότε αναλαμβάνεις σοβαρές υποχρεώσεις; Πότε η κοινωνία σε ανταμείβει με το παράσημο του ανδρισμού; Oταν τελειώσεις τον Στρατό; Oταν βγάλεις το πρώτο σου εκατομμύριο; Oταν παντρευτείς; Oταν κάνεις το πρώτο σου παιδί;

I'm afraid, όπως απάντησα στο σχετικό ερώτημα του Βρετανού, ότι στη χώρα μας γίνεσαι αυτό που η φύση σε έχει από πολλά χρόνια εξουσιοδοτήσει να είσαι, όταν πια δεν ενοχλείς. Oταν οι προηγούμενοι δεν σε νιώθουν απειλητικό. Oταν πια η νεανική ορμή σου έχει ξεθυμάνει και η πείρα σου έχει για τα καλά υπερισχύσει: ο ορθολογισμός σε αποτρέπει από το να τους τσακίσεις. Ακριβώς όπως λειτουργεί το τραπεζικό μας σύστημα (αν δεν λάβουμε υπ' όψιν μας τα κοινοτικά προγράμματα): σε χρηματοδοτούν μόνο όταν μπορείς να τους αποδείξεις ότι έχεις ακόμη μεγαλύτερη ακίνητη περιουσία ή πλούσιους φίλους να προσυπογράψουν για εσένα. Σπανίως πριμοδοτείται η «ιδέα», η «φιλοδοξία», η «εργατικότητα», η «καινοτομία». Μόνο το «κεφάλαιο» - συνώνυμο συχνά της εμπειρίας, δηλαδή της ηλικίας. «Είμεθα ένα κράτος γερόντων» όπως κανένας πολιτικός δεν είχε το θάρρος να πει μέχρι τώρα.

Νιώθουμε καλύτερα όταν πορευόμαστε στα σίγουρα, όταν πατάμε στα βήματα άλλων. Τα εσκαμμένα, τα ειωθότα, η παράδοσή μας συχνά, η πεπατημένη, το mainstream, η καβάτζα, το «σιγουράκι», η έκφραση «αυτό πού το είδες γραμμένο», η θρησκεία κυρίως. Και έτσι, αυτός ο υπέροχος λαός ακολουθεί το στάνταρ μονοπάτι, κάποιες φορές ασφυκτιά, του έρχεται να κάνει το άλμα, να σπάσει μια πόρτα, να ρίξει μια γροθιά, αλλά...

Αν είχα το θάρρος να ζήσω στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Τόκιο, στη Μελβούρνη, στο Λος Αντζελες, αξιοποιώντας τα special χαρακτηριστικά της φυλής μου, αυτή τη στιγμή θα ήμουν ίσως ένας μικρός εκδότης, ένα μεγάλο στέλεχος, ένα ταραγμένο μυαλό ενδεχομένως, πάντως σίγουρα για τη δουλειά που κάνω και τις ώρες που είμαι διατεθειμένος να εργαστώ, θα έβγαζα 15.000-20.000 ευρώ τον μήνα και - κυρίως - θα μπορούσα να κάνω, με σταθερό ρυθμό, βήματα προς τη ζωή που τόσο πολύ θέλω - χωρίς να έχω ενοχές και χωρίς να κρύβομαι. Αλλά τα υπέροχα υπερ-ατού της ελληνικότητάς μου συμπληρώνονται από τη σκοτεινή πλευρά της. Και δεν είναι τα χρήματα αυτά που με κάνουν να ανησυχώ. Είναι το ότι στα 30 μου σχεδόν κανένας δεν δείχνει διατεθειμένος να με αφήσει να πηδήξω με το αλεξίπτωτο της ψυχής μου στη ζούγκλα των ευκαιριών και με όπλο μου ένα πολυβόλο επιχειρημάτων και προτάσεων να κατατροπώσω τους εχθρούς της εξέλιξής (μου).

Βέβαια, αυτό που διαβάζετε δεν είναι editorial, διότι δεν είναι αρκούντως δημαγωγικό, δεν περιγράφει όργια στη Μύκονο (δεν έχω τα λεφτά να πάω για τριήμερο στη Μύκονο), δεν θα σας κομπλεξάρει απέναντι σε εμένα και τη ζωή μου. Αν ψάχνετε για πρότυπα που ζουν καλύτερα από εσάς, ανατρέξτε στις επόμενες σελίδες. Αυτό ήταν απλώς μια μίνι έκθεση ιδεών ενός τύπου που νιώθει τα πόδια του να πονούν από τη γλάστρα από την οποία δεν μπορεί να βγει.

Hey, Μr. Englishman, I'm a Greek 30+ and I'm a bonsai...

πηγή

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου