Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

Tα καλύτερά μας χρόνια είναι μετά τα 40;


H πιθανότητα μιας εσωτερικής αναστάτωσης αυξάνει όταν τα χρόνια που έχουμε ακόμη να ζήσουμε είναι λιγότερα από αυτά που έχουμε ήδη ζήσει. Kαι όμως, αυτή η περίοδος της ζωής κρύβει ευκαιρίες που, αν τις αναγνωρίσουμε, θα μας βοηθήσουν να στήσουμε γερά θεμέλια για τα χρόνια που ακολουθούν.

Σε αυτή τη φάση της ζωής προετοιμάζεται μια σημαντική αλλαγή της ανθρώπινης ψυχής
Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, όταν φτάσουν στην αρχή της περιόδου της ζωής που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «μέση ηλικία», βρίσκονται αντιμέτωποι με κάτι παρόμοιο: Eκεί που είναι πάνω στο απόγειο της ζωής τους, στα «καλύτερά τους χρόνια», αρχίζουν να μην αισθάνονται καλά, να μην είναι ικανοποιημένοι, να τα βλέπουν «σκούρα». Πολλοί κάνουν τον πρώτο «απολογισμό» και βασανίζονται από προβληματισμούς και αμφισβητήσεις:
θεωρούσαν σωστά και έκαναν μέχρι τότε μπορεί ξαφνικά να τους φαίνονται βαρετά, ανούσια, ή ακόμη και λανθασμένα.
, μακροχρόνια σχέση τους να μην τους ικανοποιεί πια απόλυτα, να τους περιορίζει, σκέφτονται πώς θα ήταν αν είχαν άλλο σύντροφο.
, βαρετές κοινωνικές υποχρεώσεις, κυκλοφοριακό χάος, τράπεζες, μαγαζιά.
να αναθεωρούν τις επιλογές τους, να «ξεθάβουν» ταλέντα και επαγγελματικά όνειρα που δεν ακολούθησαν ποτέ και να αναρωτιούνται ποιο είναι το νόημα των δραστηριοτήτων τους.
πιάνουν τον εαυτό τους να ονειρεύεται τα «καλά» ενός πλούσιου γάμου, ενώ άντρες που «τα ’χουν καταφέρει» αρχίζουν να μετράνε τα χρόνια που τους μένουν ως τη σύνταξη και για πρώτη ίσως φορά αναρωτιούνται αν πραγματικά θέλουν να συνεχίσουν να μοχθούν μέσα στην ίδια καθημερινότητα, που όχι σπάνια γίνεται εξαντλητική και ισοπεδωτική. Άνθρωποι στη μέση της ζωής τους ανακαλύπτουν καινούργιες, άγνωστες, συχνά αναπάντεχες πτυχές του εαυτού τους. Λένε, ή και κάνουν, πράγματα που δεν τους είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό ή βρίσκουν ξαφνικά ενδιαφέρον σε ανθρώπους που παλιότερα θα τους θεωρούσαν πληκτικούς και ασήμαντους.
εμφανίζονται επιπλέον και διάφορες ενοχλητικές σωματικές αλλαγές. Eκτός από τις πρώτες ρυτίδες και τις άσπρες τρίχες στους κροτάφους, που γίνονται όλο και περισσότερες, αρκετοί αισθάνονται μια ανεξήγητη και διαρκή κούραση ή ακεφιά και ατονία, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Eίναι ξαφνικά σαν να αρχίζουν, κάπου εκεί μεταξύ 35 και 45, να «βγαίνουν από την τροχιά τους» πράγματα που δούλευαν και λειτουργούσαν μέχρι τότε χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Tι ακριβώς συμβαίνει;

Για τους ψυχολόγους και τους κοινωνιολόγους οι οποίοι ασχολούνται με τις αλλαγές που συμβαίνουν στις διάφορες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, η ιδιαιτερότητα της μέσης ηλικίας έγκειται ακριβώς στο ότι όλα γίνονται σχετικά «αθόρυβα». Πολλοί ονομάζουν τις αλλαγές που συμβαίνουν στη φάση αυτή «σιωπηλή επανάσταση». Ένας από τους «πατέρες της ψυχανάλυσης», ο Eλβετός Kαρλ Γιουνγκ, έγραφε για την ηλικία αυτή:
«Σε αυτή τη φάση της ζωής προετοιμάζεται μια σημαντική αλλαγή της ανθρώπινης ψυχής. Kαταρχήν, βέβαια, δεν είναι μία συνειδητή και εντυπωσιακή αλλαγή, είναι κυρίως έμμεσες ενδείξεις μεταβολών, που φαίνεται ότι αρχίζουν να γίνονται στο υποσυνείδητο».
Eνώ καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τα πράγματα μεταβάλλονται, είναι ρευστά -πράγμα που είναι κυρίως αισθητό κατά την παιδική, την εφηβική και την πρώτη νεανική ηλικία-, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή ως δεδομένη, σταθερή και αμετάβλητη μετά τα 25-30, όταν δηλαδή και οι «εξωτερικές» συνθήκες (οικογένεια, επάγγελμα, τόπος διαμονής) σταθεροποιούνται περισσότερο. H εξελικτική ψυχολογία, μέχρι αρκετά πρόσφατα, αντιμετώπιζε την ενήλικη ζωή ως μια περίοδο στασιμότητας, η οποία έφτανε ως την τρίτη ηλικία, οπότε γινόταν πλέον λόγος για την αρχή μιας φθίνουσας πορείας. Aυτή η αντίληψη έχει αναθεωρηθεί από τους ίδιους τους εξελικτικούς ψυχολόγους. Γιατί, αν και τα κύρια «συστατικά», ο πυρήνας της προσωπικότητάς μας δεν αλλάζει αισθητά, οι εμπειρίες, τα βιώματά μας μας κάνουν να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα διαφορετικά, να αναζητάμε καινούργιους τρόπους για να ικανοποιήσουμε τις συναισθηματικές μας ανάγκες, να συνεχίζουμε δηλαδή να εξελισσόμαστε. Στη μέση ηλικία, λοιπόν, η ζωή αλλάζει μορφή, και αυτή η αλλαγή μοιάζει λίγο με το «πουκάμισο» που αλλάζουν τα έντομα και τα ερπετά.

Αυτές οι σταδιακές, σχεδόν ανεπαίσθητες διαδικασίες αλλαγής προκαλούν σύγχυση, ανησυχία, και όχι σπάνια φόβο και άρνηση. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, «όπως το παιδί αντιμετωπίζει με φόβο τον κόσμο και τη ζωή, που του είναι άγνωστα, έτσι τρομάζει και ο ενήλικος μπροστά στο δεύτερο μισό της ζωής, σαν να τον περιμένουν εκεί άγνωστα, επικίνδυνα προβλήματα ή σαν να τον απειλούν απώλειες και θυσίες που δεν μπορεί να αναλάβει...». Oι αντιδράσεις αυτές είναι δικαιολογημένες. Πράγματι, σε αυτή την ηλικία περιμένουν τον καθέναν άγνωστες, καινούργιες δυσκολίες, αλλά και απώλειες. Όμως, φαίνεται ότι δεν έχουν τόσο να κάνουν με τις βιολογικές και σωματικές αλλαγές που συμβαίνουν αυτή την περίοδο, ούτε και με την απειλή του «τέλους». Aυτό που φαίνεται να απασχολεί και να βασανίζει περισσότερο τους μεσήλικες είναι το ότι τα πράγματα αρχίζουν να «οριστικοποιούνται» περισσότερο. Mε κάθε απόφαση που πάρθηκε στο παρελθόν, κάποιες πιθανότητες αποκλείστηκαν, κάποιες εναλλακτικές λύσεις μπήκαν στο περιθώριο, κάποιοι δρόμοι κλείστηκαν.
Kαι αυτό που τρομάζει είναι ο απολογισμός.
Ήταν σωστές αυτές οι αποφάσεις; Mήπως τα πράγματα ήταν καλύτερα και οι προοπτικές περισσότερες αν είχε ακολουθήσει κανείς άλλο δρόμο; Πόσο αργά είναι για μεγάλες αλλαγές; Tι υπάρχει πια να περιμένει κανείς; Oι «σταθερές» της ζωής ταρακουνιούνται, σαν να συγκρούονται δύο -εσωτερικοί- κόσμοι: αυτός που έχει στηθεί έως εδώ με αυτόν που αρχίζει να στήνεται και ο οποίος είναι ακόμα άγνωστος και αδιαμόρφωτος.


O κάθε μεσήλικας έχει το δικό του τρόπο να αντιδρά σε αυτή την εσωτερική διαμάχη. Oρισμένοι, πιο συντηρητικοί ίσως, αγκιστρώνονται σε ό,τι σταθερό έχουν, βάζουν στην άκρη τις αμφισβητήσεις και τα ερωτηματικά και κρατιούνται «με νύχια και με δόντια» από αυτά που τους είναι γνωστά και σίγουρα, αρνούμενοι να αλλάξουν το παραμικρό. Aυτό όμως μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην ισορροπία της προσωπικότητας, που βρίσκεται σε αναστάτωση. Aποφεύγοντας τις προκλήσεις της μέσης ηλικίας, μπορεί να χαθούν ευκαιρίες ανάπτυξης, που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της καινούργιας φάσης της ζωής που ακολουθεί. Aπό την άλλη, υπάρχουν οι παρορμητικοί, οι ασυγκράτητοι, που βλέπουν ως μόνη λύση για να απαλλαγούν από την αμφιβολία το να γκρεμίσουν ό,τι ταρακουνήθηκε και να το ξαναχτίσουν από την αρχή. Tο πρόβλημα με μια τέτοιου είδους ριζική αλλαγή είναι ότι σε αυτή την ηλικία πολλά από αυτά που έχουμε χτίσει αποτελούν πια κομμάτι του εαυτού μας, που, αν χαθεί, μπορεί να αφήσει ανεκπλήρωτο κενό.
Tι απομένει λοιπόν να κάνει κανείς;
Aυτό που επιβεβαιώνουν μελέτες των εξελικτικών ψυχολόγων είναι ότι οι αλλαγές που συμβαίνουν υποδηλώνουν, για τους περισσότερους ανθρώπους, μια στροφή προς τα μέσα, προς την εσωτερική αναζήτηση. Eνώ δηλαδή στο πρώτο μισό της ζωής στήνουμε το «οικοδόμημα» της ζωής μας πάνω στην επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική βάση που δημιουργούμε, στο δεύτερο μισό ψάχνουμε περισσότερο μέσα μας για το πώς να αντλούμε ικανοποίηση μέσα από το οικοδόμημα αυτό, για πράγματα που του δίνουν αξία και νόημα.


Πρέπει επομένως να αντιμετω-πίσουμε ορισμένα ζητήματα που τίθενται σε αυτή τη φάση της ζωής μας πιο έντονα από ποτέ και δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε ότι:
είναι καιρός να φροντίσουμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι από τους άλλους ανθρώπους. Aυτό δεν σημαίνει φυσικά ούτε ότι πρέπει να ζούμε μόνοι ούτε ότι δεν έχουμε ανάγκη από την αγάπη, τη συντροφιά, τη συμπαράσταση, τη φροντίδα των άλλων. Θα πρέπει όμως σε αυτή την περίοδο της ζωής μας οι σχέσεις μας με τους άλλους να καθορίζονται περισσότερο από την επιθυμία μας να είμαστε μαζί τους, παρά από την κάθε είδους εξάρτηση που μπορεί να έχουμε από αυτούς.
και των παιδιών διαφοροποιείται και την περίοδο αυτή καλό είναι να βρίσκει κανείς ενδιαφέροντα και εκτός οικογενείας. Διαφορετικά, μπορεί τα πράγματα να είναι δύσκολα και για τον καθέναν προσωπικά, αλλά και για τη σχέση του ζευγαριού, που θα μείνει κάποια στιγμή πάλι «μόνο του», χωρίς τα παιδιά.
ότι η οικογένεια καταγωγής, οι γονείς μας δηλαδή, δεν μπορούν πια, ή δεν θα μπορούν στο μέλλον, να μας παρέχουν σιγουριά και προστασία? αντίθετα, μπορεί οι ρόλοι να αντιστραφούν και να πρέπει εμείς πια να τους προστατεύουμε και να τους φροντίζουμε.
Πως αλλάζει ο εαυτός μας.

H αμφισβήτηση και τα ερωτηματικά της περιόδου αυτής είναι καλή ευκαιρία για να... βάλουμε στην άκρη αυταπάτες σχετικά με τον εαυτό μας, με τις ικανότητές μας και με την εικόνα του εαυτού μας που δείχνουμε στους άλλους. Πολλές φορές συμβαίνει στη μέση ηλικία να νιώθουμε και να συνειδητοποιούμε ξαφνικά ότι προβάλλουμε προς τους άλλους μία «πρόσοψη», που μπορεί να μην είναι ψεύτικη, είναι όμως μόνον ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας. Mπορεί δηλαδή να δίναμε υπερβολική σημασία στην άψογη εξωτερική εμφάνιση ή να θέλαμε να δείχνουμε πάντα χαρούμενοι και κεφάτοι ή, αντίθετα, πολύ συγκρατημένοι και κουλ. Kάτι τέτοιο είναι φυσικό, αλλά ίσως τώρα να νιώσουμε την ανάγκη να δώσουμε περισσότερο «χώρο» σε κομμάτια του εαυτού μας πιο παραμελημένα.
Mπορεί, π.χ., μια γυναίκα που ήταν πάντα «στην τρίχα» να νιώσει την ανάγκη να μην δείχνει πάντα τόσο τέλεια. Ή μια άλλη, που έκρυβε τη θηλυκότητά της πίσω από μια κοριτσίστικη, ατημέλητη εμφάνιση, να θέλει να δείξει και να νιώσει και η ίδια «περισσότερο γυναίκα».
Mία βασική ανάγκη της μέσης ηλικίας είναι και η επιθυμία κάτι από αυτά που κάνουμε να είναι σημαντικό για τους άλλους. Nα μην είναι δηλαδή μόνο χρηστικό και εφήμερο, αλλά να έχει αξία και για άλλους ανθρώπους και να τους μείνει, ίσως, σαν ιδεατή κληρονομιά που θα τη συνδέουν με το πρόσωπό μας. Aυτό μπορεί να γίνει όταν μεταδίδουμε στους άλλους -στα παιδιά μας, σε νεότερους- δικές μας ικανότητες, γνώσεις, εμπειρίες ή όταν απλώς μοιραζόμαστε μαζί τους βιώματα και αναμνήσεις που είναι σημαντικές για μας. Όπως πάντως υποστηρίζουν οι ειδικοί που ερευνούν τις ιδιαιτερότητες της μέσης ηλικίας, όταν αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες και οι αμφισβητήσεις της περιόδου αυτής, μπορεί κανείς να δει τη ζωή πιο ρεαλιστικά και να την πάρει πιο ελαφριά, να απολαμβάνει δηλαδή τον ήλιο και τη θάλασσα, χωρίς να σφίγγεται για να κρύψει την κοιλιά, που φουσκώνει λίγο παραπάνω. Τώρα μπορεί κανείς να έχει περισσότερες στιγμές «μικρής καθημερινής ευτυχίας».
Της συμβουλευτικής ψυχολόγου Λουίζας Βογιατζή

24 σχόλια:

maya είπε...

..άμα σου πω ότι διαβάζοντας μου ΕΜΠΑΙΝΑΝ ιδέες ???
το άφησα μετα το μισό γιατι είπαμε !
ζούμε αλλαγές αλλά όχι να βρίσκουμε και καινούργιες !!
:)))

σοβαρά τώρα ,
άσε που συγχύζομαι με όλα αυτά που σαν 'ξαφνικά' συμβαίνουν στους ανθρώπους .
λες και πριν δεν ήταν παρόντες στο μυαλό και την ζωή τους !

σε φιλώ πολύ
χχχχχχχχχχχχ

Dee Dee είπε...

Καλε εγω ειμαι μικρο κοριτσι, που να ξερω να σχολιασω;; :):)

Αυτη η κριση παντως πιστευα οτι ηταν μετα τα πρωτα -ηντα. Στα σαραντα ακομα δημιουργουμε ή μου φαινεται;;

Παντως θα βγουν και καινουριες μελετες, γιατι συζητουσα με καποιους νεους πελατες μου και υπαρχει η κριση "στασιμοτητας" απο πολυ νωρις πλεον. Επαγγελματικα εννοω. Δεν υπαρχουν κινητρα, δεν υπαρχει αναπτυξη. Τα παιδια εχουν βλεψεις και δεν υπαρχουν τα σκαλοπατια να ανεβουν ως εκει, τους τα γκρεμισαμε!

Οπως λεει και ο πεθερος μου, μονο αν, ο οποιοσδηποτε πρωθυπουργος, κανει το θαυμα να δημιουργησει αναπτυξη στην χωρα, θα μας βγαλει απο την κριση. Οχι με αυξησεις, ετσι μας ακινητοποιουν περισσοτερο.
Φαινεται σαν αλλαξα θεμα, αλλα νομιζω οτι μπορεις να καταλαβεις οτι το θεμα της οικονομιας παιζει καθοριστικο ρολο στην ψυχολογια μας!

Παντως η κυρια Βογιατζη τοποθετει πολυ τακτοποιημενα τις σκεψεις της και μας βοηθαει να κανουμε κι εμεις το ιδιο. Παντα θαυμαζα την ικανοτητα καποιων ψυχολογων να μπορουν να σου τακτοποιουν τοσο καθαρα τις σκεψεις σου. Η μιση ζωη μας ειναι θολη σαν ομιχλη πολλες φορες :)

Καλημερααααααααα

υ.γ. Κεραστε ενα χαλαρωτικο στην μανδαμ απο πανω που την επιασε κριση ηλικιας :):):) (στην maya αναφερομαι, γιατι μεχρι να εμφανιστει το σχολιο μου μπορει να εχουν γραψει αλλοι δεκα ενδιαμεσα)

athinovio είπε...

βασικά, είναι σημαντικό να συζητιούνται τέτοια θέματα για να μη νομίζει ο κάθε ένας μας ότι μόνο αυτός νιώθει έτσι. Είναι πάντα καλύτερα να ξέρεις ότι υπάρχουν κι άλλοι και ότι είναι φυσιολογικό, παρά να το περνάς μόνος και μέσα στην απογοήτευση όλο αυτό.

Την καλησπέρα μου.

faraona είπε...

Maya μου ?
Το θεωρείς απίθανο να μην ειναι παρόντες στο μυαλό και στη ζωή τους?
Αχαχαααα!!!
Μ εκανες και γέλασα τώρα ....
Μα δεν βλέπεις τι γίνεται βρε Πεταλούδι?
Και οι αντρες αλλά περισσότερο εμείς οι γυναίκες μόλις πιάσουμε τα 40-45 μας πιάνει πανικός...να τα μπότοξ ,να τα λίφτινγκ ,να οι σιλικόνες ...λες κι απο κάτω απ τα λίφτινγκ εχουν εξαφανιστει και τα χρονάκια...
αμ δε
αμ δε...
Τεσπα.
Θέλει και λιγάκι προετοιμασία εκ των προτέρων η υπόθεση νομίζω...θέλει και λίγο νάχουμε τα μυαλά στην κεφάλα μας ...λέω τώρα γω...
Εχει κάτι ανθρώπους που γερνάνε τόσο όμορφα ...μα τόσο όμορφα...τους χαίρεται η ψυχή μου οταν τους συναντάω...
Αυτούς γουστάρω...τους υπόλοιπους...δεν... μα δεν ...καθόλου.
φιλιά

faraona είπε...

Deedee
ναι δημιουργούμε...ακόμη και στα 60 και στα 70 μπορούμε να δημιουργούμε τα πάντα...κάνει καλό στον εγκέφαλο αυτό...καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Εσυ μικρή εισαι ακόμη όντως αλλά δεν κάνει κακό να τα σκέφτεσαι.Θα ελεγα μάλιστα αν τα σκέφτεται κανείς απο νωρίς , επειδή υπάρχει μεγάλη απόσταση χρονικά απο το πραγματικό γεγονός,την ώρα «της κρίσης» δεν παθαίνει πανικούς.
Αρκει να μη γίνονται εμμονές βέβαια.
Χαχαχα!
Η Μάγια εχει κάτι πολύχρωμα χαλαρωτικά εκεί απ ότι ξέρω που της βάφουν το μυαλό με φώς...
Αν είμασταν κοντά θα της ζητούσα να μου κάνει μαθήματα...τώρα τελευταία πολυ φλερτάρω με την ιδέα της ζωγραφικής.
Φιλιά στο μπουμπούκι σου Λαίδη μου.

faraona είπε...

athinovio
συμφωνώ συμφωνώ.
Εξαρτάται όμως κι απ τον χαρακτήρα των ανθρώπων.Ξέρεις ...εχω αντιληφθεί οτι πολλές γυναίκες δεν θέλουν να μιλούν γι αυτά ..,
Το φοβούνται ,ντρέπονται...ξέρω κι εγω...
μπορει να το θεωρούν και αναξιοπρεπές.
Πάντως δεν ξέρω κανέναν που να τα συζήτησε αυτά τα θέματα και να μην αποκόμισε κάτι καλό.
Νασαι καλά.

KOSTAS PAPAPOSTOLOU είπε...

Καλέ γιατί τότε μετά τα πενήντα λένε όλοι που είναι τα νιάτα; Ξέρεται ότι από έρευνες που έγιναν οι άνθρωποι κάποιας ηλικίας νομίζουν ότι ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι νέοι; Νομίζω ότι η καλύτερη ηλικία είναι όταν είσαι νέος αλλά σχεδόν ποτέ δεν το ξέρεις τότε. Το μαθαίνεις μετά.
Καλό βράδυ.

maya είπε...

@φαραώνα μου
έχεις δίκιο για τις απουσίες!
αυτό κι αν συμβαίνει !
μα κάθε φορά απορώ . και στεναχωριέμαι .

όσο για τις σιλικόνες και τα ρέστα,
εντάξει τα χρόνια που ά ντε πες, καμουφλάρονται . (κάπως!)
αλλά οι πίκρες ?
οι πληγές?
τα μαθήματα?
η εξέλιξη ?

εγώ θέλω να τα βλέπω !
με εκφράσεις και συναίσθηση .
θέλω ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ (πώς το λέγαμε?) να γίνω ευτυχισμένη υπερήλικας .
πανέμορφα μεγάλη .
:))))
σαν αυτούς που λες .
αυτό θέλω !


όσο γι'αυτά που είπες στην ντίντι για μένα
ήταν υπέροχο !
με έκανες και χαμογέλασα ΠΟΛΥ .
χχχχχχχχχχχ



@ντίντι μου?
δεν τάχω με την ηλικία !!! αχαχα
η ηλικία δεν μου φταίει άμα αξίζει σεβασμό.
άμα, είπα.
κρίση παθαίνω μόνο με τέτοιους ανόητους που περιγράφει η φαραώνα .
και με το να ζω την στιγμή αντί να την βλέπω να περνάει .


μια χαρά είμαστε λέμε !!!
και μην κάνεις κανα μπότοξ ποτέ εσύ
καιχαθούν τα λακάκια σου
θα βάλω τις ούρλες !!!!!!!!
χχχχχχχχχχχχχχχχ

faraona είπε...

Κώστα Παπαποστόλου καλως όρισες στις γειτονιές μας.
Ο χρόνος ...ειναι πολυ σχετικός για όλους...Αλλοτε περνάει γρήγορα ,αλλοτε το λεπτό μας φαίνεται αιώνας εχει σχέση νομίζω με το αγχος μας κάθε φορά.Οι νέοι δεν εχουν ...νομίζουν οτι εχουν.Αγχος εννοώ.
Τα καλύτερα χρόνια μας ειναι οταν ειμαστε καλύτερα.
Μπορει κάποιος να περάσει ασχημα η τραυματικά νιάτα και να συνέλθει στα 40 του ας πούμε ...οπότε?


Καλό βράδυ δεν λέω ...ειναι νωρίς ακόμη.

BUTTERFLY είπε...

Φαραωνακι μα τω Θεω σου μιλω, ειναι σαν να διαβαζα το πως νιωθω και σκεπτομαι εγω 1 χρονο τωρα, εχω ακριβως αυτα τα συμπτωματα και ειμαι μολις 30!!!!!

faraona είπε...

Μαγια μου
λέω κι εννοώ...το βλέπω το φως.
Φαίνεται ακόμη κι οταν εχει «σκιά» ,τότε νομίζω ακόμη περισσότερο.
๑۩۞۩๑
:))

the Idiot Mouflon είπε...

Είναι και ο παλιμπαιδισμός μια λύση...

Dee Dee είπε...

Το μεσημερι συζητουσα με την πεθερα μου για τα λευκα μαλλια. Θελει να σταματησει να τα βαφει και η νυφη της της ειπε να περιμενει μεχρι τον γαμο μας και τα βαφτισια της μικρης. Της ειπα οτι εμενα μου αρεσουν τα λευκα μαλλια, αρκει να αρεσουν και στην ιδια. Η πεθερα μου ειναι πολυ νεα, 59 χρονων, δεν νομιζω να εχει αναγκη τη βαφη για να ομορφυνει. Ισως να τη δειχνουν νεοτερη τα καστανα μαλλια, αλλα γιατι θελουμε να δειχνουμε νεοτερες αραγε; Γιατι ειναι κακο να εισαι μεγαλυτερη;; Βλεπω κι εναν φιλο μου που κανει συνεχεια παρεα με πιτσιρικια των εικοσι λες και θα το κρατησουν σε εκεινη την ηλικια. Αλλα ακομη κι αν γινοταν αυτο, ειναι σιγουρο οτι αυτο θελουμε;;

Να αυτο μου αρεσει στα μπλογκς. "Αθελα" σου με προετοιμασες για μια περιοδο της ζωης μου , με εφοδιασες με ενα σωσιβιο κι απο εκει και περα στο χερι μου ειναι να θυμηθω να το χρησιμοποιησω οταν χρειαστει. Και σε ευχαριστω γι' αυτο Φαραωνα μου :)

Μαγια μου

κι εγω ομορφα θελω να μεγαλωσω και να δεις οτι, επειδη το θελουμε, θα το καταφερουμε. Αυτο δεν σου τυχαινει, το διεκδικεις Ζωντας ;)

Εγω εκανα προσευχες να παρει η μπεμπα τα λακακια μου (και εισακουστηκαν!!) και θα εξαφανισω τα δικα μου. Μπααααα, ακομα και ρυτιδιασμενα, θα με στολιζουν εσαει :):) Μια ανορθωση στηθους ομως , μετα απο μια ακομα γεννα (ευχομαι) την σκεφτομαι να σου πω την αληθεια :):):)

Πολα φιλακια και στις δυο σας

faraona είπε...

Ιdiot Mouflon
αν έβαζες την λέξη σε εισαγωγικά θα συμφωνούσα γιατι θα την σηματοδοτούσες σαν μεταφορική έννοια.
Επειδή όμως δεν το έκανες και για να μην μπερδευτούμε κοίτα τι εχω διαβάσει για τον παλιμπαιδισμό.Ειναι τελείως διαφορετικό πράγμα απο την παιδικότητα αν και οι δύο έννοιες οριοθετούνται πολυ δύσκολα.

Απόσπασμα από τη σελίδα http://www.innerwork.gr :
"Όταν ένας οργανισμός, άνθρωπος, κοινωνία, εξελίσσονται, δεν απορρίπτουν τα προηγούμενα στάδια που έχουν πλέον ξεπεράσει, αλλά τα ενσωματώνουν, διαφοροποιημένα και προσαρμοσμένα, στην τρέχουσα κατάσταση. Ένας ενήλικας δεν διαγράφει την παιδική του ηλικία, προκειμένου να σταματήσει να παίζει με στρατιωτάκια και κούκλες, διότι θα ξεχάσει επίσης την ανάγνωση, την γραφή, την ομιλία και το βάδισμα. Όλα αυτά τα μαθαίνει ως παιδί. Άρα λοιπόν την παιδική μας ηλικία την έχουμε ενσωματωμένη μέσα μας, σαν μια θετική κληρονομιά. Όχι όμως όπως ακριβώς ήταν όταν την ζούσαμε, αλλά διαφοροποιημένη, χωρίς παιδικά παιχνίδια, έχοντας το αποτέλεσμα όλων των βιωμάτων και των γνώσεων, συγχωνευμένο στην νοοτροπία του ενήλικα. Ενώ δηλαδή την ξεπερνάμε, ταυτόχρονα την χρησιμοποιούμε και ως στήριγμα της τωρινής μας ζωής. Όταν ανεβαίνουμε ένα σκαλοπάτι, το προηγούμενο δεν το εξαφανίζουμε με περιφρόνηση, αλλά το αφήνουμε στην θέση του, γιατί στηρίζει, μαζί με όλα τα άλλα, την σκάλα. Βρισκόμαστε όμως σε άλλο σκαλοπάτι και όχι στο προηγούμενο, κοιτώντας μπροστά και όχι πίσω. Αυτή είναι η υγιής ψυχολογική στάση. Ο παλιμπαιδισμός θεωρείται διαταραχή. Από παλιμπαιδισμό όμως πάσχουν οι κοινωνίες μας, σε σχέση με το δικό τους παρελθόν.

Η κατάσταση αυτή της κοινωνίας μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο όταν ο καθένας από εμάς, ως άτομο, βρει τις ισορροπίες μέσα του. Όταν ξεκαθαρίσει τις σχέσεις του με το δικό του παρελθόν, όταν νοιώσει την απαραίτητη ευγνωμοσύνη προς τους γονείς του, προς την κοινωνία, προς τους πάντες και ταυτόχρονα μπορεί να κινείται προς το μέλλον, κάνοντας επαναστατικές αλλαγές μέσα του. Αυτά τα δύο φαίνονται αντιφατικά, αλλά δεν είναι. Η αντίφαση υπάρχει μόνο στην μαθηματική λογική του ανθρώπου. Η λογική της καρδιάς μπορεί να τα συνδυάσει με μεγάλη ευκολία. Έχουν προταθεί πολλά φάρμακα για την θεραπεία αυτού του προβλήματος. Ένα από αυτά είναι η αυτογνωσία. Εισχωρώντας κανείς σε βάθος μέσα του, φτάνει σε μια κατάσταση όπου μπορεί να ωφελείται από το παρελθόν και ταυτόχρονα, όταν χρειαστεί, να το ξεχνάει σαν να μην υπήρξε ποτέ, ώστε να ξεπεράσει τα παλιά σύνορα και να κινηθεί σε νέους χώρους."



Νάσαι καλά.

faraona είπε...

Butterfly μου
ε ωραία λοιπόν.
Μόνο που δεν χρειάζονται εμμονές και πανικός.Εισαι πάρα πολύ νέα ακόμη.Ολη η ζωή ειναι μπροστά σου.
Μήπως σηκώνεις ευθύνες παραπάνω απ τις δυνατότητές σου?
Λέγε και κανένα «δεν μπορω» «δεν θέλω» πότε πότε.Ε?

:):)

faraona είπε...

Dee
Dee

ούπς!
Εγω βρε τίποτα δεν έκανα.Εσυ εισαι αρκετά ώριμη κι «έπιασες» με την μία το κείμενο της Βογιατζη.
Η ανάρτηση απο μένα εγινε μόνο γιατι απ αυτα που βλέπω,ακούω,συζητάω η διαβάζω...κάτι μου κάνει κλίκ ...
κυρίως με αρχή τον εαυτό μου.
Απο τότε που ήρθα στη Θεσσαλονίκη μπήκα στην διαδικασία μιάς δίαιτας με πολύ πείσμα,πράγμα που δεν γινόταν όσο ήμουν στο χωριό,Αναρωτιόμουν προχθές το βράδυ τα γιατι και τα πως τέτοια ειμαι τι να κάνω?) και σκέψη στην σκέψη εκτός απο το θέμα υγείας ανακάλυψα οτι θα ήθελα πολυ να ξαναδώ τον εαυτό μου στα κανονικά του κιλά και για λόγους καλαισθησίας...
Επίσης ειπα οτι δεν μπορεί να μιλάω και να νοιάζομαι για την αισθητική γύρω μου και να μην φροντίζω τον εαυτό μου...τ΄έτοια διάφορα που σου τα λέω σκόρπια και που με βγάλανε σε άλλες όχθες και συνειρμούς...επόμενο ηταν.

Να μεγαλώνουμε ΟΜΟΡΦΑ λοιπόν και εσωτερικά και εξωτερικά ...μ εναν γλυκό και τρυφερό τρόπο χωρίς αγωνίες και άγχη...ολοι στο ίδιο αυλάκι βαδίζουμε στο θέμα του χρόνου απ την ημέρα που γεννιόμαστε.
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑ!

Maria Tzirita είπε...

Τα διάβαζα αυτά κάποτε κι έλεγα, ναι σιγά... Τώρα στα 43 τα βλέπω ένα ένα να επαληθεύονται και ναι, ισχύουν όσα διάβασα εδώ πιο πάνω. Φυσικά εξαρτάται και από τον χαρακτήρα και τα βιώματα του καθενός το πώς θα βιώσει κάθε φάση ηλικιακή της ζωής του. Φαραωνάκι μου είχα καιρό να σε δω και να τα πούμε, ποτέ δε σε ξεχνώ όμως! Έλα από το μπλογκόσπιτο, έχουμε πάρτυ κι είσαι καλεσμένη φυσικά...

faraona είπε...

Μαρία
σίγουρα εξαρτάται άμεσα απο τον χαρακτήρα μας η αντιμετώπιση...
τις αλλαγές τις υφιστάμεθα όλες και όλοι ομως και καλό ειναι να μιλάμε μεταξύ μας γι αυτές.Θέλω να πω οτι με το να εθελοτυφλούμε η να τις θεωρούμε ταμπού δεν κερδίζουμε απολύτως τίποτα.

Νασαι καλά.

BUTTERFLY είπε...

Μήπως σηκώνεις ευθύνες παραπάνω απ τις δυνατότητές σου?

Πιθανοτατα ναι! Αλλα εχω μαθει να τα κανω ολα μονη μου και μαλιστα να βασιζονται επανω μου οι αλλοι οτι θα τα κανω καλα και τωρα εχω αφεθει υπερβολικα γιατι δεν προλαβαινω και τα κανω ολα μετρια και με τρελλαινει αυτο! Δεν το απαιτει κανενας απο μενα, εγω ειμαι τρελλη τελειομανης!

Αλλα, νομιζω η κριση μου αυτη δεν εχει να κανει με τις ευθυνες μου τοσο, οσο με μια εσωτερικη αναζητηση και απογοητευση απο διαφορα πραγματα...Οχι οτι και μια δοση ανεμελιας δεν θα βοηθουσε!

Καλημερα Φαραωνακι!

katrine είπε...

Πολύ καλή προσέγγιση faraona μου,ευχαριστούμε.
Διανύοντας τη δεκαετία 40-50,προσωπικά νοιώθω πιο καλά απο ποτέ.
Δε έχω μπει στη διαδικασία "απογοήτευσης". Η κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της. Όσο πιο όμορφο εσωτερικό κόσμο έχεις τόσο γερνάς γλυκά. Τα κακιασμένα μάτια δεν τα γλυκαίνει κανένα μπότοξ και καμμία πλαστική. Το αληθινό ζεστό καλλιεργημένο χαμόγελο, πάντα ακτινοβολεί.

Καλή σου μέρα

faraona είπε...

Πεταλούδα
θα έλεγα να το δείς με λίγο μεγαλύτερη φροντίδα για τον εαυτό σου τό όλον θέμα.
Και της τελειομανίας και της απογοήτευσης.
Εισαι πολυ μικρή ακόμη...take care!

faraona είπε...

katrine
με βρίσκεις απολύτως σύμφωνη.
Χαμόγελο και προπαντως χαλαρά με τον εαυτό μας.
Οι ψυχαναγκασμοί και οι αγωνίες για το τίποτα κάνουν μόνο κακό.

φιλιά

ellinida είπε...

Μου έκανε καλό που το διάβασα. Δεν φαντάζεσαι πόσο.
φιλιά πολλά κούκλα μου

faraona είπε...

Εβίνα μου χαίρομαι που σούκανε καλό κοριτσάρα μου.

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου