Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Άνθρωποι.

Οι άνθρωποι του περιβάλλοντός μας κατόρθωσαν με μια απίστευτα καλά ενορχηστρωμένη προσπάθεια, της οποίας η λεπτότητα υπερβαίνει και την πιο τολμηρή φαντασία, να μας πείσουν ότι αν γίνουμε ο εαυτός μας θα μας απορρίψει η κοινωνία, το σύμπαν και ο Θεός. 
Αυτός είναι ο λόγος που ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για την αποδοχή των άλλων και αισθανόμαστε ανεξήγητες ενοχές όταν ζούμε όπως θα θέλαμε εμείς. 
Και αυτός είναι ο λόγος που και εμείς με την σειρά μας κάνουμε ακριβώς τα ίδια στους συνανθρώπους μας και στα παιδιά μας. Μας έχουν δώσει με υποβολές και απειλές κάποιο πρότυπο ζωής και χαρακτήρα, το οποίο πρέπει να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί και «σωστοί» άνθρωποι. Το σατανικό αυτό πρότυπο γίνεται μια θηλιά που στραγγαλίζει την πραγματική μας φύση, μέσω του πρέπει...
περισσότερα: Εδω

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Ο έρωτας,ο βάτραχος και μία πέτρα.

Ο φίλος είναι απ τα παλιά. Χανόμαστε και ξαναβρισκόμαστε εδώ και χρόνια μεταξύ Αθήνας –Θεσσαλονίκης –Κέρκυρας. Μεταξύ πολλών γεννήσεων και θανάτων, σχέσεων και χωρισμών, καταστροφών και θαυμάτων. Γεννημένοι κι οι δυό την ιδια χρονιά...


η συνέχεια ΕΔΩ:  Homefood

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Είμαι ΕΔΩ
κι ΕΔΩ


«Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού:
ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός.»
Μάνος Χατζιδάκις 

 *******************


*τα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά μέχρι 20 Μαίου.

 ********************
Ραντεβού στο

Ανοιξιάτικο παζάρι χειροτεχνών.

Έναρξη:
Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010 στις 10:00 π.μ.
Λήξη:
Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010 στις 10:00 μ.μ.
Τοποθεσία:
 ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ
Οδός:
ΒΑΣ.ΟΛΓΑΣ 68


Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

για τους ποιητές της ζωής μας

Ποιητές , βγείτε από τα νουλάπια σας ,
Ανοίχτε τα παράθυρα , ανοίχτε τις πόρτες σας ,
Πολύ καιρό τρυπώσατε
μες στους κλειστούς σας κόσμους .
Κατεβείτε , κατεβείτε
απ’ τους Ρώσικους Λόφους σας , τους Τηλεγραφικούς Λόφους σας ,
απ’ τους λόφους των Φάρων και των Καμπαναριών ,
απ’ τα υψώματα του Μπρούκλιν και του Μονπαρνάς ,
κατεβείτε απ’ τους λοφίσκους και τα όρη σας ,
βγείτε απ’ τις ινδιάνικες σκηνές και τα παλάτια σας .
Τα δέντρα συνεχίζουν να πέφτουν
κι εμείς δε θα ξαναγυρίσουμε στα δάση .
Δεν είναι ώρα να κάθεστε
όταν ο άνθρωπος βάζει φωτιά στο ίδιο του το σπίτι
για να ψήσει το γουρούνι του .
Δεν είναι ώρα για ψαλμωδίες Χάρε Κρίσνα
ενώ η Ρώμη φλέγεται .
Το Σαν Φρανσίσκο φλέγεται
του Μαγιακόβσκυ η Μόσχα φλέγεται
με τα απολιθωμένα καύσιμα της ζωής .
Το ΄Αλογο κι η Νύχτα πλησιάζουν
τρώγοντας φως , θερμότητα και δύναμη
και τα σύννεφα έχουν παντελόνια .
Δεν είναι ώρα τώρα να κρύβεται ο καλλιτέχνης
πάνω , πλάι , πίσω από τη σκηνή ,
αδιάφορος , κόβωντας τα νύχια του ,
διυλίζοντας τον εαυτό του πέρα απ’ την ύπαρξη .
Δεν είναι ώρα τώρα για τα λογοτεχνικά παιχνιδάκια μας ,
δεεν είναι ώρα για τις παράνοιες και τις υποχονδρίες μας ,
δεν είναι ώρα για φόβους και απροθυμία ,
είναι μονάχα ώρα για έρωτα και φως .
Είδαμε τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μας
να καταστρέφονται από πλήξη στις ποιητικές ααναγνώσεις .
Η ποίηση δεν είναι μυστική κοινότητα ,
ούτε ναός .
Λέξεις κρυφές και ύμνοι δεν ταιριάζουν πλέον .
Η ώρα του ομ πέρασε
ήρθε η ώρα του θρήνου
η ώρα του θρήνου και της αγαλλίασης
για το επερχόμενο τέλος
του βιομηχανικού πολιτισμού
που ‘ ναι κακός για τη γη και για τον ΄Ανθρωπο .
Είναι καιρός να δείτε προς τα έξω
στην πλήρη στάση του λωτού
με τα μάτια ορθάνοιχτα ,
είναι καιρός ν ‘ ανοίξετε τα στόματα
μ’ έναν καινούργιο ορθάνοιχτο λόγο ,
είναι καιρός να επικοινωνήσετε με όλα τα έμψυχα όντα ,
΄Ολοι εσείς οι << Ποιητές των Πόλεων >>
οι κρεμασμένοι στα μουσεία , συμπεριλαμβανομένου και εμού ,
΄Ολοι εσείς οι ποιητές του ποιητή που γράφετε ποίηση
πάνω στην ποίηση ,
΄Ολοι εσείς οι ποιητές του ποιητικού εργαστηρίου
στην καρδιά-ζούγκλα της Αμερικής ,
΄Ολοι εσείς οι εξημερωμένοι ΄Εζρα Πάουντς ,
΄Ολοι εσείς οι προχωρημένοι , έξαλλοι , ταραξίες ποιητές
΄Ολοι εσείς οι ζορισμένοι ποιητές του Συγκεκριμένου ,
΄Ολοι εσείς οι ποιητές των επί εισιτηρίω καμπινέδων
που βαριαναστενάζετε με τα συνθήματα στους τοίχους ,
΄Ολοι εσείς που ταρακουνιέστε στην Α’ θέση του τραίνου
και που ποτέ δεν κάνατε κούνια στο πριονιστήριο των χαικού
στις Σιβηρίες της Αμερικής ,
΄Ολοι εσείς οι α-όματοι α-ρεαλιστές ,
΄Ολοι εσείς οι αυτο-απόκρυφοι υπερρεαλιστές ,
΄Ολοι εσείς οι ιδεολόγοι της κρεβατοκάμαρας
και δημοκόποι των κομοδίνων ,
΄Ολοι εσείς οι Γκρουτσο-Μαρξιστές ποιητές
και Σύντροφοι της αργόσχολης τάξης
που όλη μέρα ρεμπελεύετε
συζητώντας για το προλεταριάτο της εργατικής τάξης ,
΄Ολοι εσείς οι αναρχο-καθολικοί της ποίησης ,
΄Ολοι εσείς οι ποιητές του Βlack Mountain ,
΄Ολοι εσείς οι Βραχμάνοι της Βοστώνης
και οι Βουκόλοι των Μπολίνας ,
΄Ολες εσείς οι προσκοπίνες της ποίησης ,
΄Ολοι εσείς οι αδελφοί-Ζεν της ποίησης ,
΄Ολοι εσείς οι αυτόχειρες εραστές της ποίησης ,
΄Ολοι εσείς μαλλιαροί καθηγητές της ποίησης ,
΄Ολοι εσείς οι κριτικοί της ποίησης
που πίνετε το αίμα του ποιητή ,
Όλοι εσείς οι Χωροφύλακες της ποίησης-
Που είναι τ’ άγρια παιδιά του Ουίτμαν ,
που είναι οι μεγάλες φωνές που βροντοφώναζαν
με μιαν αίσθηση γλυκύτητας και μεγαλείου ,
που είναι το νέο μεγάλο όραμα ,
η μεγάλη κοσμοθεωρία ,
το μεγαλόπνοο προφητικό τραγούδι
της απέραντης γης
και κάθε πράγματος που τραγουδάει πάνω της
κι η σχέση μας μαζί της ; -
Ποιητές , κατεβείτε
ξανά στους δρόμους του κόσμου
Κι ανοίχτε τα μυαλά σας και τα μάτια σας
με την αρχέγονη απόλαυση του βλέμματος .
Καθαρίστε το λαιμό κι υψώστε τη φωνή σας ,
η Ποίηση πέθανε , ζήτω η Ποίηση
με τα μάτια τρομερά και βουβαλίσια δύναμη .
Μην περιμένετε την Επανάσταση
γιατί θ’ αρχίσει χωρίς εσάς .
Σταματείστε να μουρμουρίζετε και φωνάξτε
για μια νέα ορθάνοιχτη ποίηση
κατανοητή στο ευρύτερο κοινό
με μια καινούργια αίσθηση
με άλλα υποκειμενικά
ή ανατρεπτικά επίπεδα ,
ένα διαπασών στο εσώτερο ους
που δονείται κάτω απ’ την επιφάνεια .
Η ποίηση είναι το όχημα
για τη μεταφορά του κοινού
σε μέρη ψηλότερα
που άλλοι τροχοί δεν φτάνουν .
Η ποίηση συνεχίζει να πέφτει από τους ουρανούς
μέσα στους ανοιχτούς ακόμα δρόμους μας .
Δεν έχουν , ακόμα , σηκώσει τα οδοφράγματα ,
οι δρόμοι είναι ζωντανοί ακόμα , με πρόσωπα
ωραίοι άντρες και γυναίκες ακόμα περπατάνε ,
παντού χαριτωμένα πλάσματα ακόμα ,
στα μάτια ολονών το μυστικό ολονών
εκεί θαμμένο ακόμα ,
του Ουίτμαν τ’ άγρια παιδιά εκεί κοιμούνται ακόμα .
Ξυπνήστε , περπατείστε στον καθαρό αέρα .

Lawrence Ferlinghetti
Tώρα ποιοι είμαστε; (1974)

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

H ευτυχία τού να έχεις γεννηθεί άνδρας. To be a part of the MΕΝ's world.




Σε αυτές τις σελίδες, σε αυτό το περιοδικό, μπορούμε, νομίζω, να το παραδεχθούμε ανοικτά. Μπορεί αυτός ο κόσμος να υποκλίνεται στα ψηλά, λεπτά πόδια μιας καλοσχηματισμένης γυναίκας, να σέρνεται προς λάθος κατευθύνσεις χωρίς αιδώ για χάρη μιας θηλυκής αυτάρεσκης ματιάς, να βρίσκει ηρεμία, γαλήνη και ολοκλήρωση μόνο όταν αγκαλιάζει την απροστάτευτη όσο και ΧΧΧΧΧΧ πλάτη της συντρόφου του. Μπορεί σε πρώτη ανάλυση όλα να μοιάζουν πλασμένα για εκείνες. Μπορεί και να είναι. Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ευτυχία να είσαι άρρεν. Είναι πιο ίσια τα πράγματα στον πλανήτη των ανδρών. Πιο ξεκάθαρα. Ή, έστω, λιγότερο πολύπλοκα, πιο αυθόρμητα. Και συνήθως δεν έχουν να κάνουν με δεύτερες σκέψεις, αξεπέραστες ανασφάλειες, μεταφυσικές ανησυχίες.

Having said that, όπως λένε και οι Αγγλοι, θα πρέπει τώρα να ορίσουμε πότε κάποιος γίνεται άνδρας. Διότι αν, όπως μου έλεγαν όταν ήμουν μικρός, «άνδρας» σημαίνει «στέκομαι όρθιος και αποφασισμένος απέναντι στους δαίμονές μου, στους δαίμονές σου και στους δαίμονες όσων γύρω μου αδυνατούν ή, τέλος πάντων, μου το ζητούν», αν το χαρακτηριστικό του ανδρισμού είναι ο δυναμισμός και η ευθυνολατρεία, υπάρχει μια ηλικιακή παράμετρος η οποία κάνει τη διαφορά ανάμεσα στους λαούς. Αυτόν τον μήνα, και από εκεί ξεκίνησε ο προβληματισμός αυτός, γνώρισα έναν τύπο γύρω στα 30. Εναν τυπικό Βρετανό, γεμάτο φλέγμα, αισιοδοξία και κεκτημένα κομφόρ. Επαγγέλλεται «διευθυντής ενός διεθνούς δικτύου ενημέρωσης». Ζει ανάμεσα σε 29 χώρες. Αμείβεται, φυσικά, ανάλογα. Αλλά αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν το βλέμμα του, όταν έκανε business: γεμάτο αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία, μα και ενθουσιασμό. Εκπληκτικό κοκτέιλ. Αυτό ακριβώς που πετυχαίνει να δημιουργηθεί στο μυαλό σου όταν συνδυάζεις κύρος, αναγνώριση, ευθύνες, μα και νεότητα.

Στη Μεγάλη Βρετανία, μα και στη Γερμανία, περισσότερο στην Oλλανδία, στη Φιλανδία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Γαλλία και αρκετές άλλες ανεπτυγμένες χώρες, άνδρας λογίζεσαι μετά την αποφοίτησή σου από το σχολείο. Αντε, μετά το πανεπιστήμιο. Φυσικά, υπάρχουν και κάποιοι πιο πρωτόγονοι λαοί, στους οποίους η αρρενωπότητα κατακτάται μέσα από σωματικο-ψυχικές δοκιμασίες - συχνά παράλογες. Σε κάποιες άλλες γεωγραφικές ζώνες, άνδρας θεωρείσαι από τη στιγμή που είσαι σε θέση να τεκνοποιήσεις (γύρω στα 13-14). Σε κάποιες άλλες, όταν αντέχεις να σηκώσεις όπλο (ακόμη πιο νωρίς, υποθέτω). Στην Ελλάδα (και σε κάποιες άλλες μεσογειακές χώρες), πάλι, μπορείς κάλλιστα να είσαι 30 και να μένεις ακόμη με τους γονείς σου. Να το λες, όταν σε ρωτούν, και να μην κοκκινίζεις από ντροπή. Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι οι κοινωνίες που έχουν το προνόμιο να κάνουν μπάνιο στο Αιγαίο είναι κατά βάση μητριαρχικές. Καλώς. Πότε αναλαμβάνεις σοβαρές υποχρεώσεις; Πότε η κοινωνία σε ανταμείβει με το παράσημο του ανδρισμού; Oταν τελειώσεις τον Στρατό; Oταν βγάλεις το πρώτο σου εκατομμύριο; Oταν παντρευτείς; Oταν κάνεις το πρώτο σου παιδί;

I'm afraid, όπως απάντησα στο σχετικό ερώτημα του Βρετανού, ότι στη χώρα μας γίνεσαι αυτό που η φύση σε έχει από πολλά χρόνια εξουσιοδοτήσει να είσαι, όταν πια δεν ενοχλείς. Oταν οι προηγούμενοι δεν σε νιώθουν απειλητικό. Oταν πια η νεανική ορμή σου έχει ξεθυμάνει και η πείρα σου έχει για τα καλά υπερισχύσει: ο ορθολογισμός σε αποτρέπει από το να τους τσακίσεις. Ακριβώς όπως λειτουργεί το τραπεζικό μας σύστημα (αν δεν λάβουμε υπ' όψιν μας τα κοινοτικά προγράμματα): σε χρηματοδοτούν μόνο όταν μπορείς να τους αποδείξεις ότι έχεις ακόμη μεγαλύτερη ακίνητη περιουσία ή πλούσιους φίλους να προσυπογράψουν για εσένα. Σπανίως πριμοδοτείται η «ιδέα», η «φιλοδοξία», η «εργατικότητα», η «καινοτομία». Μόνο το «κεφάλαιο» - συνώνυμο συχνά της εμπειρίας, δηλαδή της ηλικίας. «Είμεθα ένα κράτος γερόντων» όπως κανένας πολιτικός δεν είχε το θάρρος να πει μέχρι τώρα.

Νιώθουμε καλύτερα όταν πορευόμαστε στα σίγουρα, όταν πατάμε στα βήματα άλλων. Τα εσκαμμένα, τα ειωθότα, η παράδοσή μας συχνά, η πεπατημένη, το mainstream, η καβάτζα, το «σιγουράκι», η έκφραση «αυτό πού το είδες γραμμένο», η θρησκεία κυρίως. Και έτσι, αυτός ο υπέροχος λαός ακολουθεί το στάνταρ μονοπάτι, κάποιες φορές ασφυκτιά, του έρχεται να κάνει το άλμα, να σπάσει μια πόρτα, να ρίξει μια γροθιά, αλλά...

Αν είχα το θάρρος να ζήσω στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Τόκιο, στη Μελβούρνη, στο Λος Αντζελες, αξιοποιώντας τα special χαρακτηριστικά της φυλής μου, αυτή τη στιγμή θα ήμουν ίσως ένας μικρός εκδότης, ένα μεγάλο στέλεχος, ένα ταραγμένο μυαλό ενδεχομένως, πάντως σίγουρα για τη δουλειά που κάνω και τις ώρες που είμαι διατεθειμένος να εργαστώ, θα έβγαζα 15.000-20.000 ευρώ τον μήνα και - κυρίως - θα μπορούσα να κάνω, με σταθερό ρυθμό, βήματα προς τη ζωή που τόσο πολύ θέλω - χωρίς να έχω ενοχές και χωρίς να κρύβομαι. Αλλά τα υπέροχα υπερ-ατού της ελληνικότητάς μου συμπληρώνονται από τη σκοτεινή πλευρά της. Και δεν είναι τα χρήματα αυτά που με κάνουν να ανησυχώ. Είναι το ότι στα 30 μου σχεδόν κανένας δεν δείχνει διατεθειμένος να με αφήσει να πηδήξω με το αλεξίπτωτο της ψυχής μου στη ζούγκλα των ευκαιριών και με όπλο μου ένα πολυβόλο επιχειρημάτων και προτάσεων να κατατροπώσω τους εχθρούς της εξέλιξής (μου).

Βέβαια, αυτό που διαβάζετε δεν είναι editorial, διότι δεν είναι αρκούντως δημαγωγικό, δεν περιγράφει όργια στη Μύκονο (δεν έχω τα λεφτά να πάω για τριήμερο στη Μύκονο), δεν θα σας κομπλεξάρει απέναντι σε εμένα και τη ζωή μου. Αν ψάχνετε για πρότυπα που ζουν καλύτερα από εσάς, ανατρέξτε στις επόμενες σελίδες. Αυτό ήταν απλώς μια μίνι έκθεση ιδεών ενός τύπου που νιώθει τα πόδια του να πονούν από τη γλάστρα από την οποία δεν μπορεί να βγει.

Hey, Μr. Englishman, I'm a Greek 30+ and I'm a bonsai...

πηγή

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010



«Ποτέ δεν είναι τόσο δύσκολο
να μιλήσουμε όσο όταν
ντρεπόμαστε για τη σιωπή μας»


 La Rochefoucauld (1613-1680)


Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Διαφορετικότητα και συμπληρωματικότητα

Το ζήτημα ακούγεται τετριμμένο.

                                                        
 Ξέρουμε ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί, έχουμε τις προτιμήσεις μας, τα πιστεύω μας, τις ανάγκες μας και όλα αυτά πρέπει να γίνονται σεβαστά. Το ίδιο ισχύει και για τις κοινωνίες. Όλα αυτά στην θεωρία είναι αποδεκτά, αλλά πως θα πείσουμε τα συναισθήματά μας να σεβαστούν τον οικονομικό μετανάστη που ζει δίπλα μας, όταν από την άλλη μάς είναι πανεύκολο να αποδεχθούμε την διαφορετικότητά του, αρκεί ο ίδιος άνθρωπος να βρίσκεται στην χώρα του χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Θα είμαστε υπέρμαχοι του σεβασμού των ατομικών επιλογών ενός ανθρώπου, αρκεί αυτός να μην είναι ούτε συγγενής ούτε φίλος μας. Θα επιδείξουμε όμως την ίδια μεγαλόψυχη κατανόηση όταν ο ίδιος μας ο γιος μάς ανακοινώσει αιφνιδίως πως σχεδιάζει να φορέσει σκουλαρίκι; Ή μήπως θα μάς λούσει ένας κρύος ιδρώτας ντροπής και σεμνοτυφίας σε αναμονή των ειρωνικών σχολίων του περίγυρού μας, επειδή ακριβώς τα ίδια σκεφτόμαστε και εμείς για τους γιους των άλλων σε παρόμοιες περιπτώσεις;
Αρχικά θα πρέπει να αποβάλουμε την ταύτιση του διαφορετικού με την έννοια του λάθους ή του κακού. Τα πράγματα έχουν μια μεγάλη σχετικότητα. Κάθε ασθένεια έχει το δικό της φάρμακο. Αυτό είναι καλό για τον έναν και λάθος για τον άλλον. Ουδείς δεν είναι αναντικατάστατος και οι ισορροπίες μπορούν να διατηρηθούν με πολλούς τρόπους. Αν θέλουμε να χτίσουμε ένα σπίτι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πάσης φύσης υλικά. Δεν υπάρχει λόγος να είναι πανομοιότυπο με κάποιο άλλο. Μπορεί να είναι παντελώς διαφορετικό και όμως να μας στεγάζει μια χαρά.
Η εις βάθος αποδοχή εκ μέρους μας αυτής της αλήθειας προσδίδει στην σκέψη μας πολύ μεγάλο εύρος. Αφού το διαφορετικό δεν είναι κακό τότε δεν χρειάζεται να αμυνόμαστε ή να το πολεμούμε, αλλά μπορούμε να συνεργαστούμε και να μάθουμε από αυτό. Αποκτούμε πρόσβαση σε νέες εμπειρίες, που ο φανατισμός και η άγνοιά μας τις είχαν αποκλείσει παντελώς.
Άνθρωποι με πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής από τον δικό μας, με διαφορετική μόρφωση και ιδέες, κατορθώνουν να επιβιώνουν και μάλιστα μπορεί να είναι επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι. Τι μας λέει αυτό; Αν δεν κρατήσουμε απέναντί τους μια στάση άμυνας, συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου και ότι το "πρόβλημα" της ζωής μπορεί να έχει πολλές λύσεις, όχι μόνο την προσφιλή σε μας. Τότε μαθαίνουμε.
Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι όταν έπαψα να δαιμονοποιώ και να απορρίπτω τον υλισμό άρχισα να διδάσκομαι από αυτόν. Παρ' όλο που δέχομαι την ύπαρξη του θεού την λογική του υλισμού την έχω ενσωματώσει σκόπιμα στον τρόπο σκέψης μου, σαν μια δικλείδα ασφαλείας απέναντι στον κίνδυνο να μετατρέψει κανείς την πίστη σε δεισιδαιμονία. Είναι ένας "στεγνός" ορθολογισμός, που όμως αν τον χρησιμοποιήσει κανείς σε κατάλληλη "δόση", προσγειώνει τον εαυτό του στην πραγματικότητα. Όχι την υλιστική, αλλά την πραγματική πραγματικότητα.
Κάποια στιγμή της ζωής μου, με πόνο ψυχής, αναγκάστηκα να παραδεχθώ ότι άνθρωποι με υλιστική νοοτροπία και "περιορισμένους" ορίζοντες, σε πολλά πράγματα τα πήγαιναν καλύτερα από ότι εγώ. Τότε συνειδητοποίησα ότι διαφορετικό δεν σημαίνει λάθος και ότι μπορεί κανείς να πετύχει κάτι αξιοποιώντας τελείως διαφορετικό συνδυασμό χαρακτηριστικών. Αποδεχόμενος την διαφορετικότητά τους, επίσης με πόνο ψυχής, αποδέχθηκα το γεγονός ότι δεν είμαι ολοκληρωμένος και ότι αρετές που μου λείπουν τις έχουν άνθρωποι που μέχρι τότε περιφρονούσα.
Ας προχωρήσουμε όμως. Είναι κανείς γενναιόδωρος. Δεν θα πρέπει να είναι και συνετός και ίσως λίγο συμφεροντολόγος, για να μην χρεοκοπήσει; Είναι κανείς υπομονετικός. Δεν θα πρέπει να έχει και κάποια δόση ανυπομονησίας, για να μην τον στήνουν συνεχώς στα ραντεβού;
"Σπεύδε βραδέως" λέει η ρήση, που σημαίνει ότι με τον συνταιριασμό φαινομενικά ασύμβατων ιδιοτήτων προστατευόμαστε από τις υπερβολές. Την νοημοσύνη μας θα την προστατεύσουμε με το αφελές συναίσθημα. Έτσι η λογική μας δεν θα καταντήσει ψυχρή, συνεπώς στενή και περιορισμένη. Το συναίσθημά μας θα το προστατεύσουμε με τον ορθολογισμό, για να μην καταντήσουμε έρμαια των παρορμήσεών μας.
Είμαστε πολύ ήπιοι; Για να μην γίνουμε αδρανείς θα πρέπει την ηρεμία μας να την μπολιάσουμε με μια μικρή δόση "οργής", ή "ανησυχίας". Έτσι θα προστατευθούμε από τον κίνδυνο της αδράνειας και αν χρειαστεί θα έχουμε τα εφόδια να δώσουμε και κάποια μάχη στην ζωή.
Η τεχνική είναι να ισορροπούμε μια αρετή μας μπολιάζοντάς την με κάποια αντίθετή της, σε μικρή δόση, ώστε να αποφεύγονται οι υπερβολές και να συμπληρώνονται οι εγγενείς αδυναμίες της. Στο προηγούμενο παράδειγμα η ηπιότητα θωρακίζεται με μια μικρή ποσότητα από κάτι που θυμίζει ελάττωμα. Την οργή. Η οποία όμως μέσα στην ηρεμία μεταστοιχειώνεται σε δημιουργικό δυναμισμό, χάνοντας τα αρνητικά της στοιχεία. Λέμε ένα φιλάνθρωπο "ναι" σε όσους χρειάζονται βοήθεια. Κάποτε όμως ένα σκληρό "όχι" θα βάλει στην θέση τους όσους επιτήδειους έχουν δει την διάθεση προσφοράς μας και θελήσουν να την εκμεταλλευτούν.
Με τον ίδιο τρόπο αλληλοσυμπληρώνονται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες. Για να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας πρέπει να "βγούμε από το μικρό χωριό μας" και επίσης να "έρθει η πόλη σε μας". Να δούμε το διαφορετικό, να επικοινωνήσουν οι άνθρωποι, οι λαοί και οι πολιτισμοί χωρίς φοβικές άμυνες, για να αλληλοσυμπληρωθούν. Να διαβάσουμε και πέντε βιβλία διαφορετικών ειδών. Ζούμε σε έναν φανταστικό κόσμο που αποτελείται μόνο από τους "δικούς" μας και δεν έχουμε  εμπειρίες.
 Καιρός να συνέλθουμε και να κατεβούμε από τα καλάμια μας.
Το ζήτημα της διαφορετικότητας δεν είναι υπόθεση μιας απλά διανοητικής παραδοχής. Πρέπει να υπερβούμε τα μέχρι τώρα συναισθήματά μας. Μεγάλο μέρος της μονομέρειας της σκέψης μας οφείλεται στο ότι δεν αναγνωρίζουμε την αξία του " αλλου"  και του """"' διαφορετικού"   επειδή δεν συνειδητοποιούμε την ύπαρξη ενός συνόλου, που περικλείει τους πάντες ως ΙΣΟΤΙΜΑ μέλη. Πιστεύουμε ότι με κάποιο τρόπο το σύμπαν εστιάζει το ενδιαφέρον του μόνο σε μας. Οι νοητικοί μας ορίζοντες είναι περιορισμένοι και εγωκεντρικοί. Στερούμαστε πολύτιμων εμπειριών γιατί δεν θέλουμε να δούμε το καλό που έχουν οι άλλοι και ότι όλοι είμαστε μέρη ενός ευρύτερου συνόλου που αποτελείται από τους πάντες και τα πάντα, όχι μόνο από τον εαυτό μας και τους ομοϊδεάτες μας.

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

Tα καλύτερά μας χρόνια είναι μετά τα 40;


H πιθανότητα μιας εσωτερικής αναστάτωσης αυξάνει όταν τα χρόνια που έχουμε ακόμη να ζήσουμε είναι λιγότερα από αυτά που έχουμε ήδη ζήσει. Kαι όμως, αυτή η περίοδος της ζωής κρύβει ευκαιρίες που, αν τις αναγνωρίσουμε, θα μας βοηθήσουν να στήσουμε γερά θεμέλια για τα χρόνια που ακολουθούν.

Σε αυτή τη φάση της ζωής προετοιμάζεται μια σημαντική αλλαγή της ανθρώπινης ψυχής
Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, όταν φτάσουν στην αρχή της περιόδου της ζωής που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «μέση ηλικία», βρίσκονται αντιμέτωποι με κάτι παρόμοιο: Eκεί που είναι πάνω στο απόγειο της ζωής τους, στα «καλύτερά τους χρόνια», αρχίζουν να μην αισθάνονται καλά, να μην είναι ικανοποιημένοι, να τα βλέπουν «σκούρα». Πολλοί κάνουν τον πρώτο «απολογισμό» και βασανίζονται από προβληματισμούς και αμφισβητήσεις:
θεωρούσαν σωστά και έκαναν μέχρι τότε μπορεί ξαφνικά να τους φαίνονται βαρετά, ανούσια, ή ακόμη και λανθασμένα.
, μακροχρόνια σχέση τους να μην τους ικανοποιεί πια απόλυτα, να τους περιορίζει, σκέφτονται πώς θα ήταν αν είχαν άλλο σύντροφο.
, βαρετές κοινωνικές υποχρεώσεις, κυκλοφοριακό χάος, τράπεζες, μαγαζιά.
να αναθεωρούν τις επιλογές τους, να «ξεθάβουν» ταλέντα και επαγγελματικά όνειρα που δεν ακολούθησαν ποτέ και να αναρωτιούνται ποιο είναι το νόημα των δραστηριοτήτων τους.
πιάνουν τον εαυτό τους να ονειρεύεται τα «καλά» ενός πλούσιου γάμου, ενώ άντρες που «τα ’χουν καταφέρει» αρχίζουν να μετράνε τα χρόνια που τους μένουν ως τη σύνταξη και για πρώτη ίσως φορά αναρωτιούνται αν πραγματικά θέλουν να συνεχίσουν να μοχθούν μέσα στην ίδια καθημερινότητα, που όχι σπάνια γίνεται εξαντλητική και ισοπεδωτική. Άνθρωποι στη μέση της ζωής τους ανακαλύπτουν καινούργιες, άγνωστες, συχνά αναπάντεχες πτυχές του εαυτού τους. Λένε, ή και κάνουν, πράγματα που δεν τους είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό ή βρίσκουν ξαφνικά ενδιαφέρον σε ανθρώπους που παλιότερα θα τους θεωρούσαν πληκτικούς και ασήμαντους.
εμφανίζονται επιπλέον και διάφορες ενοχλητικές σωματικές αλλαγές. Eκτός από τις πρώτες ρυτίδες και τις άσπρες τρίχες στους κροτάφους, που γίνονται όλο και περισσότερες, αρκετοί αισθάνονται μια ανεξήγητη και διαρκή κούραση ή ακεφιά και ατονία, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Eίναι ξαφνικά σαν να αρχίζουν, κάπου εκεί μεταξύ 35 και 45, να «βγαίνουν από την τροχιά τους» πράγματα που δούλευαν και λειτουργούσαν μέχρι τότε χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Tι ακριβώς συμβαίνει;

Για τους ψυχολόγους και τους κοινωνιολόγους οι οποίοι ασχολούνται με τις αλλαγές που συμβαίνουν στις διάφορες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, η ιδιαιτερότητα της μέσης ηλικίας έγκειται ακριβώς στο ότι όλα γίνονται σχετικά «αθόρυβα». Πολλοί ονομάζουν τις αλλαγές που συμβαίνουν στη φάση αυτή «σιωπηλή επανάσταση». Ένας από τους «πατέρες της ψυχανάλυσης», ο Eλβετός Kαρλ Γιουνγκ, έγραφε για την ηλικία αυτή:
«Σε αυτή τη φάση της ζωής προετοιμάζεται μια σημαντική αλλαγή της ανθρώπινης ψυχής. Kαταρχήν, βέβαια, δεν είναι μία συνειδητή και εντυπωσιακή αλλαγή, είναι κυρίως έμμεσες ενδείξεις μεταβολών, που φαίνεται ότι αρχίζουν να γίνονται στο υποσυνείδητο».
Eνώ καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τα πράγματα μεταβάλλονται, είναι ρευστά -πράγμα που είναι κυρίως αισθητό κατά την παιδική, την εφηβική και την πρώτη νεανική ηλικία-, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή ως δεδομένη, σταθερή και αμετάβλητη μετά τα 25-30, όταν δηλαδή και οι «εξωτερικές» συνθήκες (οικογένεια, επάγγελμα, τόπος διαμονής) σταθεροποιούνται περισσότερο. H εξελικτική ψυχολογία, μέχρι αρκετά πρόσφατα, αντιμετώπιζε την ενήλικη ζωή ως μια περίοδο στασιμότητας, η οποία έφτανε ως την τρίτη ηλικία, οπότε γινόταν πλέον λόγος για την αρχή μιας φθίνουσας πορείας. Aυτή η αντίληψη έχει αναθεωρηθεί από τους ίδιους τους εξελικτικούς ψυχολόγους. Γιατί, αν και τα κύρια «συστατικά», ο πυρήνας της προσωπικότητάς μας δεν αλλάζει αισθητά, οι εμπειρίες, τα βιώματά μας μας κάνουν να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα διαφορετικά, να αναζητάμε καινούργιους τρόπους για να ικανοποιήσουμε τις συναισθηματικές μας ανάγκες, να συνεχίζουμε δηλαδή να εξελισσόμαστε. Στη μέση ηλικία, λοιπόν, η ζωή αλλάζει μορφή, και αυτή η αλλαγή μοιάζει λίγο με το «πουκάμισο» που αλλάζουν τα έντομα και τα ερπετά.

Αυτές οι σταδιακές, σχεδόν ανεπαίσθητες διαδικασίες αλλαγής προκαλούν σύγχυση, ανησυχία, και όχι σπάνια φόβο και άρνηση. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, «όπως το παιδί αντιμετωπίζει με φόβο τον κόσμο και τη ζωή, που του είναι άγνωστα, έτσι τρομάζει και ο ενήλικος μπροστά στο δεύτερο μισό της ζωής, σαν να τον περιμένουν εκεί άγνωστα, επικίνδυνα προβλήματα ή σαν να τον απειλούν απώλειες και θυσίες που δεν μπορεί να αναλάβει...». Oι αντιδράσεις αυτές είναι δικαιολογημένες. Πράγματι, σε αυτή την ηλικία περιμένουν τον καθέναν άγνωστες, καινούργιες δυσκολίες, αλλά και απώλειες. Όμως, φαίνεται ότι δεν έχουν τόσο να κάνουν με τις βιολογικές και σωματικές αλλαγές που συμβαίνουν αυτή την περίοδο, ούτε και με την απειλή του «τέλους». Aυτό που φαίνεται να απασχολεί και να βασανίζει περισσότερο τους μεσήλικες είναι το ότι τα πράγματα αρχίζουν να «οριστικοποιούνται» περισσότερο. Mε κάθε απόφαση που πάρθηκε στο παρελθόν, κάποιες πιθανότητες αποκλείστηκαν, κάποιες εναλλακτικές λύσεις μπήκαν στο περιθώριο, κάποιοι δρόμοι κλείστηκαν.
Kαι αυτό που τρομάζει είναι ο απολογισμός.
Ήταν σωστές αυτές οι αποφάσεις; Mήπως τα πράγματα ήταν καλύτερα και οι προοπτικές περισσότερες αν είχε ακολουθήσει κανείς άλλο δρόμο; Πόσο αργά είναι για μεγάλες αλλαγές; Tι υπάρχει πια να περιμένει κανείς; Oι «σταθερές» της ζωής ταρακουνιούνται, σαν να συγκρούονται δύο -εσωτερικοί- κόσμοι: αυτός που έχει στηθεί έως εδώ με αυτόν που αρχίζει να στήνεται και ο οποίος είναι ακόμα άγνωστος και αδιαμόρφωτος.


O κάθε μεσήλικας έχει το δικό του τρόπο να αντιδρά σε αυτή την εσωτερική διαμάχη. Oρισμένοι, πιο συντηρητικοί ίσως, αγκιστρώνονται σε ό,τι σταθερό έχουν, βάζουν στην άκρη τις αμφισβητήσεις και τα ερωτηματικά και κρατιούνται «με νύχια και με δόντια» από αυτά που τους είναι γνωστά και σίγουρα, αρνούμενοι να αλλάξουν το παραμικρό. Aυτό όμως μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην ισορροπία της προσωπικότητας, που βρίσκεται σε αναστάτωση. Aποφεύγοντας τις προκλήσεις της μέσης ηλικίας, μπορεί να χαθούν ευκαιρίες ανάπτυξης, που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της καινούργιας φάσης της ζωής που ακολουθεί. Aπό την άλλη, υπάρχουν οι παρορμητικοί, οι ασυγκράτητοι, που βλέπουν ως μόνη λύση για να απαλλαγούν από την αμφιβολία το να γκρεμίσουν ό,τι ταρακουνήθηκε και να το ξαναχτίσουν από την αρχή. Tο πρόβλημα με μια τέτοιου είδους ριζική αλλαγή είναι ότι σε αυτή την ηλικία πολλά από αυτά που έχουμε χτίσει αποτελούν πια κομμάτι του εαυτού μας, που, αν χαθεί, μπορεί να αφήσει ανεκπλήρωτο κενό.
Tι απομένει λοιπόν να κάνει κανείς;
Aυτό που επιβεβαιώνουν μελέτες των εξελικτικών ψυχολόγων είναι ότι οι αλλαγές που συμβαίνουν υποδηλώνουν, για τους περισσότερους ανθρώπους, μια στροφή προς τα μέσα, προς την εσωτερική αναζήτηση. Eνώ δηλαδή στο πρώτο μισό της ζωής στήνουμε το «οικοδόμημα» της ζωής μας πάνω στην επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική βάση που δημιουργούμε, στο δεύτερο μισό ψάχνουμε περισσότερο μέσα μας για το πώς να αντλούμε ικανοποίηση μέσα από το οικοδόμημα αυτό, για πράγματα που του δίνουν αξία και νόημα.


Πρέπει επομένως να αντιμετω-πίσουμε ορισμένα ζητήματα που τίθενται σε αυτή τη φάση της ζωής μας πιο έντονα από ποτέ και δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε ότι:
είναι καιρός να φροντίσουμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι από τους άλλους ανθρώπους. Aυτό δεν σημαίνει φυσικά ούτε ότι πρέπει να ζούμε μόνοι ούτε ότι δεν έχουμε ανάγκη από την αγάπη, τη συντροφιά, τη συμπαράσταση, τη φροντίδα των άλλων. Θα πρέπει όμως σε αυτή την περίοδο της ζωής μας οι σχέσεις μας με τους άλλους να καθορίζονται περισσότερο από την επιθυμία μας να είμαστε μαζί τους, παρά από την κάθε είδους εξάρτηση που μπορεί να έχουμε από αυτούς.
και των παιδιών διαφοροποιείται και την περίοδο αυτή καλό είναι να βρίσκει κανείς ενδιαφέροντα και εκτός οικογενείας. Διαφορετικά, μπορεί τα πράγματα να είναι δύσκολα και για τον καθέναν προσωπικά, αλλά και για τη σχέση του ζευγαριού, που θα μείνει κάποια στιγμή πάλι «μόνο του», χωρίς τα παιδιά.
ότι η οικογένεια καταγωγής, οι γονείς μας δηλαδή, δεν μπορούν πια, ή δεν θα μπορούν στο μέλλον, να μας παρέχουν σιγουριά και προστασία? αντίθετα, μπορεί οι ρόλοι να αντιστραφούν και να πρέπει εμείς πια να τους προστατεύουμε και να τους φροντίζουμε.
Πως αλλάζει ο εαυτός μας.

H αμφισβήτηση και τα ερωτηματικά της περιόδου αυτής είναι καλή ευκαιρία για να... βάλουμε στην άκρη αυταπάτες σχετικά με τον εαυτό μας, με τις ικανότητές μας και με την εικόνα του εαυτού μας που δείχνουμε στους άλλους. Πολλές φορές συμβαίνει στη μέση ηλικία να νιώθουμε και να συνειδητοποιούμε ξαφνικά ότι προβάλλουμε προς τους άλλους μία «πρόσοψη», που μπορεί να μην είναι ψεύτικη, είναι όμως μόνον ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας. Mπορεί δηλαδή να δίναμε υπερβολική σημασία στην άψογη εξωτερική εμφάνιση ή να θέλαμε να δείχνουμε πάντα χαρούμενοι και κεφάτοι ή, αντίθετα, πολύ συγκρατημένοι και κουλ. Kάτι τέτοιο είναι φυσικό, αλλά ίσως τώρα να νιώσουμε την ανάγκη να δώσουμε περισσότερο «χώρο» σε κομμάτια του εαυτού μας πιο παραμελημένα.
Mπορεί, π.χ., μια γυναίκα που ήταν πάντα «στην τρίχα» να νιώσει την ανάγκη να μην δείχνει πάντα τόσο τέλεια. Ή μια άλλη, που έκρυβε τη θηλυκότητά της πίσω από μια κοριτσίστικη, ατημέλητη εμφάνιση, να θέλει να δείξει και να νιώσει και η ίδια «περισσότερο γυναίκα».
Mία βασική ανάγκη της μέσης ηλικίας είναι και η επιθυμία κάτι από αυτά που κάνουμε να είναι σημαντικό για τους άλλους. Nα μην είναι δηλαδή μόνο χρηστικό και εφήμερο, αλλά να έχει αξία και για άλλους ανθρώπους και να τους μείνει, ίσως, σαν ιδεατή κληρονομιά που θα τη συνδέουν με το πρόσωπό μας. Aυτό μπορεί να γίνει όταν μεταδίδουμε στους άλλους -στα παιδιά μας, σε νεότερους- δικές μας ικανότητες, γνώσεις, εμπειρίες ή όταν απλώς μοιραζόμαστε μαζί τους βιώματα και αναμνήσεις που είναι σημαντικές για μας. Όπως πάντως υποστηρίζουν οι ειδικοί που ερευνούν τις ιδιαιτερότητες της μέσης ηλικίας, όταν αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες και οι αμφισβητήσεις της περιόδου αυτής, μπορεί κανείς να δει τη ζωή πιο ρεαλιστικά και να την πάρει πιο ελαφριά, να απολαμβάνει δηλαδή τον ήλιο και τη θάλασσα, χωρίς να σφίγγεται για να κρύψει την κοιλιά, που φουσκώνει λίγο παραπάνω. Τώρα μπορεί κανείς να έχει περισσότερες στιγμές «μικρής καθημερινής ευτυχίας».
Της συμβουλευτικής ψυχολόγου Λουίζας Βογιατζή

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου