Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Ανθρώπινος πόνος

Τις τελευταίες μέρες αισθάνθηκα πολυ άσχημα.Πόνεσα.
Ολες οι κακές καταστάσεις που έχουν σχέση με τους νέους ανθρώπους με πονάνε πολυ.
Η κορύφωση ηρθε με τον θάνατο του μικρου παιδιού.
Ένοιωσα ανίσχυρη στο να διαχειριστώ μιά τέτοια μορφή πόνου μέσα μου.
'Εβλεπα τα σχόλια,τις αναρτήσεις των φίλων κι εμένα το μυαλό μου και το χέρι μου ήταν λές και μου τα είχε μαγκώσει κάποιος,κάτι, με μια δαγκάνα απο παγωμένο ατσάλι.
Και τότε κατάλαβα πόσο δύσκολο ειναι να διαχειριστεί κανείς τον πόνο.
Πόσο δύσκολο ειναι να τον χειριστεί και να τον ξεπεράσει.Να τον μανιπουλάρει,να τον δαμάσει ,να τον κάνει δικό του και μετα να τον εξαφανίσει.
Αν εξαφανίζεται ποτε ενας μεγάλος πόνος....
Αν δαμάζεται ποτε ....
Αν...
Εσείς φίλοι μου τι κανετε οταν πονάτε?
Θα με βοηθούσε πολύ αν μου λέγατε ...
για τον ¨ΟΠΟΙΟΝ¨ πόνο σας και τον τρόπο σας να τον ξεπερνάτε...

72 σχόλια:

glaykiyou είπε...

Μια λέξη...

με

Α Ξ Ι Ο Π Ρ Ε Π Ε Ι Α ....

Dee Dee είπε...

Φαραωνιτσα μου εγω συνηθως εχω την αναγκη να ξεσπασω σε κλαμματα.... γοερα, με ενταση! Μονο αγκαλια δε θελω, θελω μοναξια και χρονο να το χειριστω μονη!

Καλο Σαββατοκυριακο κουκλαρα!!

ILive2LoveMe είπε...

Κάποιοι πόνοι παραμένουν χρόνια ,και σε βασανίζουν. Δεν ξέρω αν είναι πάντα εύκολο να διώχνεις έτσι εύκολα τον πόνο. Κάποιοι άλλοι φεύγουν με το πέρασμα του χρόνου, κι αναρωτιέσαι αν εσύ ο ίδιος ήσουν τότε που πονούσες και υπέφερες. Ο πόνος βγάζει και θυμό και οργή κάποιες φορές. Η αλήθεια είναι πως οι αντιδράσεις σε κάθε κατάσταση είναι διαφορετικές. Μάλλον δεν υπάρχει νόμος σε αυτό. Ή και σε αυτό. Η αξιοπρέπεια είναι ότι καλύτερο, όχι όμως πάντα εφικτό όταν πονάς. Όταν οργίζεσαι η αξιοπρέπεια παύει, έστω και ασυνείδητα.
Προσωπικά μέχρι τώρα στη ζωή μου, όσες φορές πόνεσα, έκλαψα πολύ. Μόνη μου. Σπανιότατα μπροστά σε άλλους. Όχι γιατί φοβόμουν να μη δείξω τον πόνο μου. Αυτός ήταν εμφανής ακόμη και στο πρόσωπο και στη διάθεσή μου. Μάλλον οι 'συνταγές' εδώ δεν πιάνουν. Άλλες φορές με έπαιρνε απο κάτω. Για λίγο. Ήταν εκείνες οι φορές που έλεγα ευχαριστώ Θέε μου που με έκανες κυκλοθυμική. Γιατί μάλωνα τον ευατό μου που τον άφησα να πάει στον πάτο. Ε τότε ένιωθα πως έπρεπε να βγω στην επιφάνεια ξανά. Άλλες φορές πάλι δεν πήγα κόντρα στο κύμα. Ο πόνος σε κάποιες περιπτώσεις όταν γίνεται φίλος ίσως είναι καλύτερα για να τον γνωρίσεις και να τον ξεπεράσεις , κι όχι να τον αγνοήσεις.
Πιστέυω πως κάθε είδους πόνος μπορεί να απαλύνει αργά ή γρήγορα. Η μοιρολατρία και η κακομοιριά δεν βοηθούν.
Λένε πως ο μεγαλύτερος πόνος στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να χάσει το παιδί του. Και συμφωνώ. Κι εύχομαι ολόκαρδα καμιά μητέρα να μην το ξαναβιώσει. Άλλα...
Κάποτε μιλούσα με μια φίλη ψυχολόγο για αυτό ακριβώς το θέμα, και μου έλεγε και εκείνη πόσο πολύ πονάει αυτό, αλλά και πόσο μεγάλη αντοχή σε αυτό ο άνθρωπος. Δεν θα ξεχάσω μια φράση της 'είδες πολλές μητέρες να ακολουθούν στο θάνατο τα παιδιά τους. Ξέρεις πόση δύναμη έχουμε και πόσα μπορούμε να αντέξουμε?'.
"Θέλω την πίκρα να την κάνω βάλσαμο" γράφεις εδώ από τον Μιχάλη Γκανα. Αυτό απλά να ευχηθώ για όλους μας όταν τέτοιες ώρες έρχονται.

γυάλινο δάκρυ είπε...

Ένας τέτοιος πόνος, μιας μάνας που χάνει το παιδί της, δε νομίζω ότι ξεπερνιέται ποτέ..

Εγώ όταν πονάω για κάποιο λόγο θέλω να έχω κοντά μου αγαπημένα άτομα.. Να με ακούσουν.. Ή απλά να με κοιτάξουν και να με καταλάβουν.. Αλλά και πάλι αυτό δεν είναι μόνιμο.. Απλά ξεχνιέμαι προσωρινά εκείνη τη στιγμή.. Το καταφύγιο και τη δύναμη τα βρίσκουμε μέσα μας με το περάσμα του χρόνου..

Αλεξάνδρα είπε...

Τον πόνο τον αφήνω να κυλήσει σε κάθε μου κύτταρο.


Μαζί του ο χρόνος παγώνει.

Οπως και η σκέψη και το συναίσθημα κι όλα.

Κι είναι πάλι ο χρόνος που μου τα ξαναδίνει πίσω.

Ο πόνος του γονιού που χάνει το παιδί του σημαδεύει για πάντα τις ούτως ή άλλως μικρές ζωές μας.

twinkle είπε...

Ο πόνος παραμένει και καίει τα σωθικά μας. Τίποτα δεν θα είναι πια όπως πριν.............

Aspa είπε...

Περιμένω κι εγώ με ενδιαφέρον να διαβάσω τα σχόλια. Είναι σπουδαίο το ερώτημα και ίσως όλοι μαζί να βοηθηθούμε από τις απαντήσεις. Φιλιά Φαραώνα μου…

anepidoti είπε...

εγώ δεν θα περιμένω τα σχόλια φαραώνα...
θα σας πω την δικιά μου αλήθεια..
ξέρω να διηγηθώ την διαχείριση των δικών μου πόνων, και μόνο, άλλως θάμουν ειδική γιατρός, έτσι νομίζω.
κατ' αρχήν θα μιλήσω για προσωπικούς πόνους, όπου μέχρι τώρα τους βρήκα μπροστά μου με ..ποικιλία, δηλ. ανάλογα με την βαρύτητα που είχαν μέσα μου, όπως αποδείχθηκε.Υπάρχει κι ένας που ακόμη τον διαχειρίζομαι κι ίσως να τον κουβαλάω μέχρι το τέλος, ποιος ξέρει..
Επειδή σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε συγκεκριμένο γεγονός και αυτό έχει παραμερίσει όλους τους πόνους που μπορεί να είχα, ομολογώ πως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που μου ξεσκίζονται οι σάρκες, αν και γίνανε αρκετές δολοφονίες από μπάτσους. Αυτό το αποδίδω, θα τολμήσω να πω για όλους όσους πονάμε, στο ότι ήταν η αφορμή ξεσπάσματός του συσσωρευμένου θυμού και της αγανάκτησής μας για τα χιλιάδες προβλήματα που κούρνιασαν μέσα μας τα τελευταία είκοσι χρόνια. Όλοι τα γνωρίζετε, τάχετε αναλύσει, τάχετε χιλιοδιαβάσει..
Γι' αυτό, φαραώνα μου, οικειοποιηθήκαμε τόσο πολύ αυτόν τον πόνο, βγήκαν οι δικοί μας πόνοι στην επιφάνεια, πολιτικοί και προσωπικοί, πόνοι λογής λογής. Κι όσοι απ' αυτούς δεν ήταν και πολύ δουλεμένοι, έγιναν θεριά και μας πλάκωσαν.
Προσπαθώ νάμαι κάθε μέρα λίγο πιο ψύχραιμη, γιατί αυτό προέχει, όσο θα βουλιάζω στον πόνο, τόσο παραπάνω θα φροντίσουν να με κακοποιοούν, δεν το επιτρέπω σε κανένα..
να, σήμερα θα πάω στην ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία της πόλης μου με μαύρα ρουχα και ένα κεράκι, το ζητάει και ο πόνος μου και η συνείδησή μου..
σ' όλη την ελλάδα θα γίνει αντίστοιχη εκδήλωση.
πάλι πολλά είπα...

Παλμος είπε...

Καλή σου μέρα ΦΑΡΑΟΝΑ μου.

Κάθε πόνος έχει το δικό του μέτρο. Δεν μπορείς να πονάς το ίδιο με τον χαμό ένος ανθρώπου, το τέλος μιας αγάπης, την προδοσία ενός φίλου.

Για να απαλύνω εγώ τον πόνο μου μιλάω μόνο όταν εγώ εχω ηρεμήσει μέσα μου. Και διαλέγω εγώ σε ποιον θα μιλήσω.
Γιατί μαζί με τον πόνο πολλές φορές υπάρχει και ο θυμός.

Φιλια.

Εύα είπε...

τιποτα...ποναω μονο.μια αγκαλια ανακουφιζει κι ενας λογος καλος...δεν τολμησα μεχρι τωρα να το ζητησω ποτέ κι απο κανενα.η φιλη μου η ελιζα ακομα θαυμαζει την ψυχραιμια μου οπως λεει τοτε που εμπαινα χειρουργειο και μετα που βγηκα και χρειαζομουν νταντεμα.σιγα την ψυχραιμια,θεατρο σκετο ηταν και ειναι ακομα τωρα που αντιμετωπιζω ξανα τα ιδια.Δεν ποναει μονο η καρδια,πολλες φορες ακολουθει και το σωμα...

παπαρουνα είπε...

πολλες φορες οσο ποναω τοσο πιο πολυ χαρουμενη γινομαι!!!!

ειναι τροπος αντιδρασης!!!!οσο πιο πολυ ποναω μεσα μου μου βγαινει σε γελιο.....
ισως για να μη με παρει απο κατω...

ειμαι αναποδο κοριτσι...εσυ πως διαχειριζεσαι τον πονο σου?

faraona είπε...

Γλαύκη
αυτο δεν το συζητω!Αν κι εχουμε περιτρανα δειγματα επι του αντιθέτου!

faraona είπε...

Λαιδη μου
αυτο το περναω κι εγω σαν πρωτη φαση.Μετα ακολουθουν κι αλλες ομως .Οπως σιωπιλός θυμός,παρα πολλες σκεψεις και πολυ απομόνωση.Κι αλλημονο σ αυτον που θα βρεθει μπροστα μου και θα προσπαθήσει να μπει σ αυτη την απομόνωση μου...

faraona είπε...

Τζενη μου
κρατω αυτο:


"Κάποτε μιλούσα με μια φίλη ψυχολόγο για αυτό ακριβώς το θέμα, και μου έλεγε και εκείνη πόσο πολύ πονάει αυτό, αλλά και πόσο μεγάλη αντοχή σε αυτό ο άνθρωπος. Δεν θα ξεχάσω μια φράση της 'είδες πολλές μητέρες να ακολουθούν στο θάνατο τα παιδιά τους. Ξέρεις πόση δύναμη έχουμε και πόσα μπορούμε να αντέξουμε?'"


Εξ ου και το :

"Θεε μου μη μου δώσεις οσα μπορω ν αντέξω"

faraona είπε...

Γυαλινο δακρυ
κρατω αυτο:

"Το καταφύγιο και τη δύναμη τα βρίσκουμε μέσα μας με το περάσμα του χρόνου.."

Ο χρόνος ειναι γιατρός ε?

faraona είπε...

Αλεξανδρα μου
ναι συμφωνω σ αυτο ...αρκει να ελεγχει κανεις τον εαυτο του και να μην τον ρουφήξει μεσα του ο πόνος τελείως.Γιατι τοτε υπαρχουν παρατραγουδα που μερικες φορες γινονται και νοσηρες καταστασεις!

faraona είπε...

twinkle μου
τιποτε δεν ειναι οπως πριν ,ομως απο μια κατασταση πόνου αποκομίζει κανεις πολλες φορές και θετικα πραγματα.Ακουγεται ισως λιγο παραξενο η οξυμωρο αλλα ισχύει.

faraona είπε...

Ασπα μου
ειναι πολυ ενδιαφερον θεμα.Ετσι πιστευω κι εγω!

faraona είπε...

ανεπιδοτη μου
κρατω αυτο:

"Προσπαθώ νάμαι κάθε μέρα λίγο πιο ψύχραιμη, γιατί αυτό προέχει, όσο θα βουλιάζω στον πόνο, τόσο παραπάνω θα φροντίσουν να με κακοποιοούν, δεν το επιτρέπω σε κανένα..
να, σήμερα θα πάω στην ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία της πόλης μου με μαύρα ρουχα και ένα κεράκι, το ζητάει και ο πόνος μου και η συνείδησή μου..."

Για την συγκεκριμενη κατασταση νομιζω οτι κανεις οτι καλυτερο!
Κι εχεις απολυτο δικιο σ αυτο που λες για την συσωρευση μεσα μας του αδικου ...

faraona είπε...

Παλμε μου
εχεις δικιο ,δεν ειναι ολοι οι πονοι ιδιοι.Επειδη δεν ειναι κι οι αιτιες τους!

faraona είπε...

Ευα αντιλαμβανομαι τι λές!Ειναι δύσκολο πραγμα ...πιστευω απο τα δυσκολοτερα που μπορει να αντιμετωπισει ο ανθρωπος.Και το κακο ειναι οτι τιποτε και κανεις δεν μπορει να σε ανακουφίσει.
Κουραγιο κοπελα μου.
Σε θαυμαζω που εχεις ακομη και την διαθεση να γραφεις.

faraona είπε...

παπαρουνα δεν εισαι καθολου αναποδη.Πολυς κοσμος το παθαινει αυτο!Εγω πολλες φορες το παθαινω οταν φοβαμαι.
Τωρα για τον πονο κι εμενα που ρωτας ε?
Εδωσα στην Deedee μια απαντηση πιο πανω,για μενα.
Κυριως και πρωτίστως σωπαινω.
Εσωτρεφομαι,δεν θελω να ακουω και να βλεπω κανέναν και να μ ενοχλει το παραμικρο.Σκέφτομαι παρα πολυ το γεγονος που με στενοχωρει και με ποναει..δηλαδη αναλυω οσο βαθυτερα μπορω την αιτια που μου προκαλει τον πονο.

Παραλύω τελείως για ενα διάστημα οταν συνειδητοποιησω το γεγονος.Σε μια ακινησια ανευ προηγουμενου ...μπορω να καθομαι ωρες ατελειωτες ας πουμε στην ιδια σταση χωρις να κουνιεμαι.
Και μετα ξανανεβαινω στην επιφάνεια.

Talisker είπε...

"Οταν ποναω σιωπώ.
Σρεφομαι μεσα μου.
Με καταπινω."

-Talisker.

faraona είπε...

Ταλισκερ μου
μία απο τα ίδια.
Και με φοβαμαι...

seniorita είπε...

ο χρόνος γιατρεύει...το χαμόγελο επανέρχεται..

faraona είπε...

seniorita
ο χρονος ναι ...γιατρευει.

Maria Tzirita είπε...

Συνεννοημένες είμασταν καλή μου φίλη; Είδες την ανάρτησή μου; Προσωπικά χρησιμοποίησα το κείμενο της Βαμβουνάκη, όπου αναφέρεται στον πόνο. Το σίγουρο είναι πως ό,τι κι αν είναι, περνάει. Εκτ΄ςο από το χαμό του παιδιού σου - αυτό δεν περνάει ποτέ. Αλλά σίγουρα με τον καιρό γλυκαίνει. Και η ζωή συνεχίζεται...
Σε γλυκοφιλώ, μου έλειψες!

faraona είπε...

Maria μου
αυτος ο χαμος του παιδιου αυτου με τσακισε αυτες τις μερες.Σκεψου λιγο την μανα του....σκεψου την.

Aliki είπε...

εγω νομιζω οτι καθε πονος ειναι διαφορετικος. για μενα τουλαχιστον.
και καθε διαφορετικο πονο τον αντιμετωπιζω και διαφορετικα.
οπως επισης παιζει ρολο και η ηλικια και η εμπειρια.
κυττωντας πισω , προς στα νιατα μου, διαχειριζομουν διαφορετικα τον πονο και γενικα ολα τα συναισθηματα.
τωρα μπορει η εμπειρια να φιλτραρει καπως καποιες καταστασεις.
Φαραονα μου αυτες τις μερες με ολα αυτα τα γεγονοτα ειχα τοσο μπερδεμενα συναισθηματα, που δεν μου εχει ξανασυμβει αυτο.
Ενα κουβαρι ηταν ολα.

Ενα μαυρο κουβαρι.

καλη σου νυχτα.

sofia είπε...

Ο κάθε πόνος είναι διαφορετικός.
Όπως και ο σωματικός. Άλλος για τον πονόδοντο, άλλος το στομάχι, άλλος οι ημικρανίες, άλλο τα αθριτικά.
Υπάρχουν μερικοιί πόνοι που δεν μας αφήνουν ποτέ, απλά μουδιάζουν και με το παραμικρό , βγαίνουν στην επιφάνεια. Εγω έχω αποδεκτεί αυτό το μούδιασμα, και δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει. Τουλάχιστον κάποιας ηλικίας. Εν κατακλείδι, όσο τα παιδιά μας είναι καλά, υπάρχει δουλειά να ζούμε , και έχουμε όσο το δυνατόν σώας τας φρένας, όλα είναι καλά.
καληνύχτα

Δημιουργία είπε...

Ο πονος ησυχαζει, κοιμαται,αλλα δεν φευγει. Τον κουβαλαμε μεσα μας σαν μικρο αγκαθακι, ετοιμο να μας τσιμπησει στην πρωτη του θυμηση.

faraona είπε...

Αλικη νομιζω οτι ειναι αυτο που λεει κι η ανεπιδοτη.Μαζευτηκαν μαλλον πολλα πια και ξεχειλισε το ποτήρι!
Εγω δεν μπορω παντως να συνελθω ακομη...

faraona είπε...

Σοφια
τα δικα μας παιδια ναναι καλα αλλα ναναι και των αλλων ...κι απο οτι ειδα αυτες τις μερες τα παιδια της χωρας ζουνε σ ενα καζανι που βραζει κρυφα.

faraona είπε...

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ μου δεν εχεις αδικο!
Εξαρταται βεβαια απο τον πόνο!

vagnes είπε...

...αφήνομαι στον πόνο ανυπεράσπιστος

venceremos είπε...

μαλιστα..πολυ μεγαλο θεμα ...ο πονος....και πως τον βιωνω..θυμος θυμος θυμος και πεισμα να του την..βγω!! λαθος μεγα..μου την ειχε στημενη στη γωνια ...κι αλλος θυμος, μεχρι που βρηκα το κουραγιο και τον αντιμετωπιζω..οχι με μαγκια ομως, με σεβασμο.

faraona είπε...

Vagnes μου
αφήνεσαι?
Κι όπου σε πάει?
Γιατι ειναι και λιγο επικινδυνο αυτο!
Καλημερα!

faraona είπε...

Venceremos
εν τελει ΣΕΒΑΣΜΟΣ!
Νομιζω ειναι πολυ σωστη αντιμετωπιση!
καλημερα

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Τον κάνω πιο δυνατό, πιο σκληρό, ισοπεδωτικό. Όταν πια δεν πάει άλλο αρχίζω σιγά σιγά να συνέρχομαι. Μέρα καλή

faraona είπε...

Λάκη?
Καλημερα!
Αρκετα σκληρος δρόμος αλλα θα ελεγα σωστός και κυριως χωρις χαϊδέματα και ψευδαισθήσεις που προσωπικα απεχθανομαι.
Μερα καλη

koulpa είπε...

ήλθα και ξαναήλθα.. αλλά δε μπορούσα να το περικυκλώσω το θέμα..
"ο ζωντανός ο χωρίσμός.. το λέει και το τραγούδι.. παριγορια δεν έχει.." μου αρέσει μα δε το πιστεύω.. δεν έχω παρά μία εμπειρία.. έγιναν όλα τόσο αργά.. και τόσο προβλέψημα.. χωρίς κακές στιγμές και βαριά λόγια.. που μόνο 2 στιγμές ενιωσα ένα τσίμπημα.. περισσότερο μια απόλια..
σωματικό πόνο δεν αξιολόγησα ως σοβάρό.. μέχρι τα 42.. μετά με πήρε η μπάλα.. οποτε πριν δεν έδινα σημασία λόγω σπανιωτητας.. και μετά λόγω συχνότητας..
η απ'ωλια αγαπημένου προσώπου για πάντα είναι ένας βαθύς μα ιδιοτελείς πόνος.. μάλων η ακύρωση της δυνατότητας της επικοινωνιας.. μόνο μια γιαγιά έχω χάσει πλήρη ημερών στα 96 της.. και χω΄ρις να επισεφτεί ποτέ γιατρό.. οι λιοποι φύγαν δυστυχώς οταν ήμουν μικρός.. μάλον μου λήψαν παρά με πόνεσαν.. δε φαντάζομαι πως μπορείς να διαχηριστείς την απώλια γωνέα ή συντρόφου.. πολλώ μα΄λον παιδιού.. δύστυχώς όλα πλήν του τελευταίου θα τα υποστώ και θα μάθω.. ο καθένας με τον τρόποτου.. οι περισσότεροι κάπως το ξεπαιρνόύν.. μάλον έχω να μάθω από τις απαντήσεις των λοιπών παρά να προσφέρω κάτι εγώ..:):)
την καλησπέρα μου:):)

faraona είπε...

Κουλπα μου
ολα τα ξεπερναει ο ανθρωπος.
Το μονο που δεν ξεπερνιεται ειναι η απωλεια του παιδιου.
Ακομη κι η απωλεια του γονιου μετα απο ενα διαστημα απαλύνεται ,κυριως γιατι τελεολογικα το περιμενουμε...τοχουμε στο υποσυνειδητο μας οτι θα φυγουν.
ΑΛΛΑ του παιδιου δεν ξεπερνιεται ποτε!
Σ ευχαριστω που περνας.

Donnaliza είπε...

Καλησπερα και απο μενα.

Ο πονος φερνει θυμο, ο θυμος πολλες φορες απωλεια της ψυχραιμιας, του ιδιου μας του εαυτου.

Πιστευα και εγω πως ο χρονος "δουλευει" βλεπω ομως πως τελικα το μονο που γινεται ειναι να ..."αποκοιμιζει" στο τελος μαζευονται πολλοι μικροτεροι η μεγαλυτεροι πονοι και γινονται μια βαρια πετρα που σε συνθλιβει.

Για τον πονο της απωλειας του παιδιου,...δεν μπορω να μιλησω...ουτε να το σκεφτομαι δεν μπορω ,πιστευω πως θα σηματοδοτουσε το τελος για μενα

faraona είπε...

Donna καλησπερα...
ο θυμος ομως ειναι υγιης αντιδραση.
Αρκει να ξεσπαει και να μην τον μαζευουμε μεσα μας.Γιατι μετα γίνεται σαν τις μαυρες τρυπες του διαστήματος.
Για τον χαμο του παιδιου ασε ...καλυτερα....εγω αυτο το διαστημα αρρωστησα...

melissoula είπε...

Φαραωνάκι πριν 3 χρόνια χάσαμε το Θοδωρή μας. 25 χρονών παληκαράκι. Με τη μηχανή του, λίγο μετά τη Μηχανιωνα. Δεν τον είδε που ερχόταν και του 'κλεισε το δρόμο με το αυτοκίνητο. Μαζί έκλεισε και τη ζωή του, και της μάνας του. Άνοιξε τις πόρτες του πόνου για όλους μας. Πως να το διαχειριστείς αυτό το πράγμα? Πως να το διώξεις από το μυαλό σου? Κλαις, φωνάζεις, φροντίζεις ένα μνήμα που κρατάει το σώμα μόνο, πας λουλούδια, ανάβεις κεριά, κοιτάς φωτογραφίες. Δεν παλεύεται. Δεν ξεχνιέται. Συμβιβάζεσαι με τον καιρό με την ιδέα, αλλά όταν βλέπεις τη μάνα έρχονται όλα ξανά το ίδιο δυνατά.
Ξέρεις ότι κάθε φορά που παίρνω τηλέφωνο θέλω να ρωτήσω ο Θοδωρής τι κάνει?
Ας είναι καλα το παιδάκι μας εκεί που είναι και εμείς δεν τον ξεχνάμε ποτέ και τον αγαπάμε πολύ!

ruth_less είπε...

Στον αφόρητο πόνο, παραμένω στο κενό, στο πουθενά και στο τίποτα... μουδιασμένη... γιατί έτσι νοιώθω λιγότερο και πονώ λιγότερο. Δεν θέλω παρηγοριές γύρω μου, λόγια. Στην απομόνωση με τον εαυτό μου. Επανέρχομαι με τον χρόνο, αναγκαστικά και μετά βρίσκω το χαμένο μου πείσμα... ότι πρέπει να συνεχίσω να ζω. Το χρωστώ σε εμένα.

faraona είπε...

melissoula μου
αχ αυτα τα ξαφνικα ατυχήματα που κόβουν το νημα της ζωης.Τι τρομερο πραγμα ειναι!!!!Εχουμε κι εμεις θάνατο απο ατυχημα στην οικογένεια και ξερω.Χάσαμε τον αδερφο της μανας μου 36 χρονων απο αυτοκινητιστικο.Ασε Μελισσουλα μου...ουτε στον εχθρο μας τετοιο πραγμα δηλαδη.Δύσκολα πολυ οταν ειναι παιδι ...τι να κανει εκεινη η μάνα μετα?Ασε...

faraona είπε...

ruth_less μου
αυτη την ταση την εχουν πολλοι ανθρωποι τελικα.Κι εγω το ιδιο κανω.
Και φυσικα το χρωστας σε σενα και νοιωθεις και πιο δυνατη μετα!

Φαιδρα Φις είπε...

faraonaki μου,
ήθελα να γράψω αρκετά μέχρι που διάβασα το σχόλιο της ανεπίδοτης
που τα είπε όλα
και μέσα σ'αυτά είναι και ο δικός μου τρόπος διαχείρισης
ασφαλώς και συμφωνώ με την πρώτη σχολιάστρια,
πάνω απ'όλα με αξιοπρέπεια
κι ας είναι κι αυτή επώδυνη κάποιες φορές...

σε φιλώ πολύ
σε πεθύμησα
καλημέρα
σου στέλνω την αγάπη μου

faraona είπε...

φΑΙΔΡΑ ΜΟΥ
καλημερα!
Χαιρομαι που βρήκες εδω ανθρώπους που συμφωνεις μαζί τους!
Η διαχείρηση του πόνου πάντως ειναι δύσκολη υπόθεση...και θέλει μεγαλη προσπάθεια μετα το πρωτο σοκ για επάνοδο στην πραγματικότητα!

όλα θα πάνε καλά... είπε...

τι κάνουμε όταν πονάμε - ρωτάς:σφίγγω τα δόντια,στην κυριολεξία αλλά και μεταφορικά,πέφτω στο κρεβάτι μου και βάζω τα μαξιλάρια να με αγκαλιάζουν,το ένα μπροστά,το άλλο πίσω μου έτσι που να μοιάζω σαν τυλιχτό σουβλάκι,σοβαρολογώ,τρέχω με το αυτοκίνητο σε βραδινές βόλτες,περιπλανιέμαι στα μαγαζιά,αγκαλιάζω τις γάτες μου,χαϊδεύω με το ένα χέρι μου το άλλο και ελπίζω να περάσει αυτό που με στενοχωρεί.Παρηγοριέμαι με μια κούπα τσάι ή σοκολάτα,με ένα καυτό μπάνιο το χειμώνα,με τη μυρωδιά καθαρών σεντονιών.Κάπως έτσι.

faraona είπε...

ολα πανε καλα
αχ μωρε ετσι που μου τα περιγραφεις ειναι τοσο ομορφα ολα που φαντασου πως θα εισαι δηλαδη οταν δεν πονας!!!!!!!
Σε φιλω

αχτίδα είπε...

Ο πόνος είναι κάτι υποκειμενικό και πολύ προσωπικό και τον βιώνει ο καθένας με το δικό του τρόπο.Όταν πέθανε ο πατέρας μου δεν μπόρεσα να κλάψω γιατί είχα την προτεταιότητα να σηκώσω τη μάνα μου, έκανα το πόνο μου αγκαθάκι στη καρδιά μου για πάντα.Όταν σκοτώθηκε το σκυλάκι μου μπροστά στα μάτια μου το κράτησα στην αγκαλιά μου και έκλαψα σαν μωρό, έπειτα κλείστηκα στο εργαστήρι μου ,κλειδώθηκα καιέβαλα το πόνο μου στο λευκό μουσαμά μέχρι να ξημερώσει.Όταν έχασα για πάντα μια φίλη μου κάθησα και έγραψα σ' ένα χαρτί τις αναμνήσεις μου κοντά της γιατί φοβήθηκα μήπως ο χρόνος μου τις σβύσει.Όταν μου ειπαν για τον άνδρα μου οτι ίσως είχε κάτι πολύ κακό στο φάρυγκα ( ούτε τη λέξη δεν θέλω να πω)του γέλασα και του είπα : εγώ είμαι εδώ...μα ξαγρύπνησα όλη τη νύχτα κλαίγοντας βουβά και νοιώθοντας οτι πεθαίνω πρώτα εγώ. Ο πόνος είναι αίσθημα που σε κάνει να αισθάνεσαι πόσο ανθρώπινος είσαι , είναι κοινός για όλους όπως ο θάνατος και είναι το μόνο σκαλοπάτι που σε οδηγεί στην υπέρτατη προσφυγή ελπίδας για λύτρωση , στο Θεό.

faraona είπε...

Ετσι ακριβως Αχτιδα ...ο πονος ειναι κατι πολυ προσωπικο και υποκειμενικο και ταυτοχρονα κατι κοινο για ολους μας.
Ανθρωπινο συναισθημα που ο καθενας το βιωνει με τον δικο του τροπο.

πουαντερι είπε...

Ηρθα πολλες φορες και ελεγα να μην πω τιποτα.....

αλλά δεν μπορω.
πριν χρονια χασαμε τον αδερφο μας τον ΣΠΥΡΟ μας σε τροχαιο, (20 χρονων, 5 μερες ειχε που απολυθηκε απο φανταρος).
Εκεινη την νυχτα και τα ουρλιαχτα της μανας του δεν θα φυγουν ποτε απο το μυαλο μου, ουτε ο Σπυρος εχει φυγει,εκανα οικογενεια, χαρες γελια, μα καθε φορα κατι μικρο με κανει να δακρυζω και να τον σκεφτομαι.
Δεν ξεχνας ποτε αλλά απλα συνεχιζεις να ζεις με οτι μπορεις να κρατησεις ζωντανο μεσα σου.
Εγω οταν ποναω κλεινω ολες τις "πορτες" δεν μου ειναι αρκετο τιποτα για να με κουνησει να παω παραπερα, οσο κρατησει αυτο δεν ειμαι τιποτα δεν ζω δεν αναπνεω.
Δεν μπορω να δαμασω τον πονο απλα τον αφηνω να φουσκωσει και να ξεθυμανει με τον χρονο του, γιατι ο καθε πονος εχει τον δικο του χρονο.

faraona είπε...

Πουαντερι μου
σε καταλαβαινω κοριτσι μου.Ειναι βαρυ το γεγονος.Πιο βαρυ δεν γινεται.Και ποναει παρα πολυ.Εισαι κι εσυ απο τα ατομα που στεκουν μουδιασμενα μπροστα στον πονο.Ετσι κανουμε οι περισσοτεροι τελικα.
Μαλλον ο χρόνος ειναι ο καλυτερος γιατρος.

Yannis Petsas είπε...

Καλημέρα faraona. Γιατί έχω την αίσθηση ότι ο μεγάλος πόνος είναι βουβός; Σαν να μην έχεις να πεις τίποτα, σαν να μην τον περιγράφουν οι λέξεις;

faraona είπε...

Yanni
ετσι ειναι ακριβως ...οταν ενας πονος ειναι μεγαλος ΑΠΛΑ δεν περιγραφεται.Οπως και η αγαπη φίλε μου .Οσο πιο μεγαλη ειναι τοσο λιγοτερα λογια αντέχουν να την περιγραψουν.

Ο πόνος παντως εχει μια διαδικασια εσωτερικη ,εναν δρομο μεσα μας.Οσο μεγαλος κι αν ειναι οταν αρχιζει και τον σκεπαζει ο χρονος «μειώνεται» η μάλλον καλυτερα για να ακριβολογήσω μετριαζεται λογω της λήθης.
Υποσυνειδητα εμεις την προκαλουμε και την ληθη...αφου αλλιως δεν μπορουμε να αντεξουμε...
καλη σου ημερα

Ελένη Μ. είπε...

Καλημέρα
Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το θέμα .
Σε ένα μεγάλο ψυχικό πόνο που έπρεπε να ζήσω πριν λίγα χρόνια έκανα τα εξής : Περπατούσα πολλές ώρες μόνη μου επιδιώκοντας ένα ρυθμό. Έγραφα σε χαρτάκια ή άφηνα στον τηλεφωνητή μου από μένα (σαν να ήμουν μητέρα )για μένα (στο παιδί μέσα μου ) μηνύματα τρυφερότητας και αγάπης . Δυο φίλων συμπεριφορές κρίνω πως ήταν οι καταλληλότερες για την δική μου ψυχοσύνθεση 1) μασάζ στο σώμα μου χωρίς πολλές κουβέντες 2) μου κρατούσε το χέρι και χωρίς να μιλεί με άφηνε(κάποιες στιγμές που το χρειαζόμουν ) να επιδίδομαι σε ξεσπάσματα ακατάσχετης φλυαρίας με δάκρια και μύξες . Θα υπογραμμίσω πως αυτά τα δυο πρόσωπα (από τότε ) πήραν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου …είναι για μένα σχέσεις ζωής ….βαθιές και ουσιαστικές . Ενώ οι φίλοι που ήθελαν να μου λένε λόγια παρηγοριάς και τι να κάνω ….ένοιωθα πως πρόσθεταν ζάλη στη ζάλη μου … Θέλω να πω εδώ πως όταν αποφασίσουμε να στηρίξουμε κάποιον που υποφέρει είναι σημαντικό ν ανιχνεύσουμε τι χρειάζεται ο συγκεκριμένος άνθρωπος και όχι τι θα θέλαμε εμείς αν ήμασταν στη θέση του .

faraona είπε...

Ελενη Μ.
ΚΑΛΩς ΟΡΙΣΕς ΑΠΟ ΔΩ.

Μα εκανες πολλα απο τα πιο ανακουφιστικα πραγματα που μπορει ενας ανθρωπος να κανει σε τετοιες περιπτωσεις.
Ευρισκες εναν ΡΥΘΜΟ
Ευρισκες το ΠΑΙΔΙ (εσενα)να παρηγορει.
Χαλάρωνες το σώμα σου και
ξεσπούσες την απελπισία σου προς τα εξω.

Και βεβαια εχεις απολυτο δικιο για το τελευταιο που λες.
Συνήθως δεν κοιταμε τι θελει ο αλλος ακομη και σε τετοιες στιγμες.
Μας πνιγει το εγω μας και προσπαθουμε μεσα απο τα δικα μας φιλτρα να τον παρηγορήσουμε.
Επομενως με τον πιο ακαταλληλο τροπο.Κι αυτο ειναι μεγα λάθος.

Να ερχεσαι να τα λεμε οποτε εχουμε θεμα που σ ενδιαφερει.

Anastasia είπε...

Τίποτα faraona μου,
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα,
Απλά περιμένω τον χρόνο να μου δώσει οξυγόνο και σιγά
Σιγά αναπνέω ξανά.
Δεν διαχειρίζεται ο πόνος,
Φεύγει όταν κλείσει ο κύκλος του.

Yannis Petsas είπε...

Ήθελα να πω απλώς πως κάθε πόνος είναι διαφορετικός και δεν μπορεί ο καθένας ν’ αξιολογήσει τον πόνο του άλλου. Ωστόσο - αν πούμε πως είχα λόγους - αν συνειδητοποιήσεις πως οτιδήποτε είναι εφήμερο και συμβιβαστείς στην ιδέα του αποχωρισμού – ό,τι κι αν εγκαταλείπει κανείς – όλα συνηθίζονται.
Κάπως μοιρολατρικό αλλά έτσι γίνεται.

faraona είπε...

Anastasia μου
ναι αυτος ο κυκλος ο ατιμος ...που ειναι πολλες φορές ποοοοολυ μεγάλος και ευθέως ανάλογος με το βάθος του πόνου...

faraona είπε...

Yanni
ναι κανενας δεν μπορει να αξιολογήσει τον πονο του αλλου.
Και βέβαια στο «ολα ειναι εφημερα» συμφωνω.
Αλλα οταν καποιος ειναι γονιος ας πουμε πιστευει μεσα του οτι θα φύγει τουλαχιστον πριν απο τα παιδια του.Ο θάνατος του παιδιου δεν «καταπίνεται» με τιποτα!

Yannis Petsas είπε...

Ναι, φυσικά. Δεν μιλούσα όμως για κάτι τόσο συγκεκριμένο όπως αυτό, ή για ένα τέτοιο μέγεθος, μιλούσα για άλλους πόνους που για κάποιους άλλους μπορεί να μην φαίνονται καν σοβαροί. Στην περίπτωση που αναφέρεις βέβαια, οτιδήποτε ακούγεται μάλλον εξυπνακίστικο. Και είναι μάλλον αδύνατον να νοιώσει ο άλλος τον πόνο σου, εγώ μπορώ να το δω μόνο σαν τρίτος. Ζητώ συγνώμη, όπως και να ‘χει.

Κωνσταντινος είπε...

Εγώ τον βιώνω ,τον αφήνω να με κατακλύσει μέχρι να φτάσει στο σημείο του γυρισμού.
Νομίζω(από αίσθηση)υπάρχει κάποια δικλίδα ασφαλείας μέσα μας.
Δηλαδή ο πόνος μπορεί να φτάσει να γίνει πολύ ισχυρός ,ανάλογα το ερέθισμα αλλά και τον εν γένη πόνο μας.
Γιατί το ερέθισμα δεν θα κάνει τίποτα άλλο παρά να ξυπνήσει τον εν γένη πόνο μας.
Βιωματικά λοιπόν μιλώντας με έχει φτάσει στο σημείο που δοκιμάζονται οι δυνάμεις και οι αντοχές μου και μόλις φτάσει στο ανώτερο(η κατώτερο μπορεί να ειπωθεί) σημείο βάθους και έντασης εκεί κάνει ένα κλικ το μυαλό και επέρχεται γαλήνη και ηρεμία.
Την άλλη μέρα νιώθω σχεδόν υπέροχα,έχω κατακτήσει μέρος του βάθους της ψυχής μου υπό τον έλεγχο μου.
Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός -η αν ισχύει ένας κανόνας για όλους -αλλά έχω φάει χοντρό λούκι από χωρισμό και έμεινα σπίτι να το βιώσω στο έπακρο.
Ομολογουμένως όχι ευχάριστη κατάσταση αλλά τρομερά ωφέλιμη,βγήκα σχεδόν άλλος άνθρωπος .
Έχω την ικανότητα χειρισμού του.

Καλό μεσημέρι

edelweiss είπε...

Πόνος..Φαραώνα μου ο κάθε ανθρωπος βιώνει με τον δικό του τρόπο τον πόνο
έτσι είναι..εγώ όταν πονάω ,πονάω βουβά και μόνη..κάποια στιγμή της ζωής μου κόντεψα να "τρελάνω" τη μαμά μου εξαιτίας αυτού..έχω μάθει όταν έρχεται ο πόνος να τον βιώνω μόνη αλλά να μην εμμένω σ'αυτόν..αφήνω τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του..και την κάνει!
Είναι δικό μας συναίσθημα και μάλιστα πολύ δυνατό!
Έρχεται μας πονάει,μας δοκιμάζει αν θές..και αναφέρομαι στον ψυχικό πόνο.

Καλό απόγευμα καλή μου :)

faraona είπε...

Yanni μου
ενταξυ δεν ειπες και τιποτα κακο ...μην ζητας συγγνωμη λοιπον...

faraona είπε...

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ μου
κρατω αυτο:

"Βιωματικά λοιπόν μιλώντας με έχει φτάσει στο σημείο που δοκιμάζονται οι δυνάμεις και οι αντοχές μου και μόλις φτάσει στο ανώτερο(η κατώτερο μπορεί να ειπωθεί) σημείο βάθους και έντασης εκεί κάνει ένα κλικ το μυαλό και επέρχεται γαλήνη και ηρεμία"

Ετσι γίνεται ...δυσκολη διαδικασια!

faraona είπε...

edelweiss μου
κρατω αυτο:

"αφήνω τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του..και την κάνει"

Ο χρονος λοιπον και για σενα ...

ceralex είπε...

Πράγματι...μέχρι τώρα αυτό που κατάλαβα είναι πως μόνο ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο. Ο πόνος είναι εκεί. Ο χρόνος τον ξεγελάει γιατί η επιθυμία για επιβίωση ανοίγει μια πόρτα.
Και η μνήμη μπορεί πάντα να τον κάνει πρωταγωνιστή και πάλι.
Ο πόνος είναι ανοπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης.

Καμιά φορά για να ξεπεράσω τον ψυχικό πόνο, δαγκώνω ή τσιμπάω δυνατά το χέρι μου. Για λίγα δευτερόλεπτα ξεχνιέμαι. Ο πόνος στο χέρι περνάει. Ο πόνος μέσα μου μένει και θέλει μέρες...μήνες ..χρόνια...

faraona είπε...

ceralex
καλημερα
ναι αυτο με το τσιμπιμα το κανω κι εγω...προς στιγμην μπορει να εξαφανίζεται ο εσωτερικος πονος ...μετα ομως επανέρχεται.

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου