Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Αδιέξοδα?



Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή μας που υποφέρουμε.Που υποφέρουμε απο το αποτέλεσμα δικών μας λανθασμένων κινήσεων.Ας βάλω εδω και κάτι άλλο για να μή φανώ πολυ απόλυτη σ αυτό που είπα προηγουμένως.Ας πω οτι φταιμε κυριως εμεις αλλά και καποια άλλα πράγματα η και κάποιοι αλλοι άνθρωποι αλλά σε μικρότερο βαθμό.Κι ας πούμε οτι αυτό που μας έχει φέρει σε δύσκολη θέση ειναι ο εαυτός μας και η συμπεριφορά ενος πολυ δικού μας ανθρώπου.Που τον αγαπάμε μεν αλλά δεν ταιριάζουμε μαζί του με τίποτα και σε τίποτα.


Αυτός λοιπον ο κατα τα άλλα τόσο αγαπητός μας άνθρωπος, μας «στριμώχνει» σε μιά γωνιά και μας κάνει να μην μπορούμε να πάρουμε ανάσα.Μας κατακρίνει ,μας γκρινιάζει,μας φωνάζει,μας πιέζει,μας απειλει.Δεν ξέρει τι σημαίνει «αναλαμβάνω τις ευθύνες μου» ,δεν ξέρει τι σημαίνει σεβασμός,δεν έχει αυτογνωσία και το χειρότερο απο όλα...αισθανόμαστε-και ειναι και η πραγματικότητα-- οτι σ όλα αυτα που του συμβαίνουν έχουμε βάλει κι εμείς το χεράκι μας για να του συμβαίνουν.Τι κανουμε λοιπον οταν αυτος ο ανθρωπος ειναι το παιδι μας ,ο γονιος μας,ο συντροφος μας,ο αδερφός μας,ο καλύτερος φίλος μας....???


83 σχόλια:

Dee Dee είπε...

Δεν καταλαβα ακριβως....θα ξαναρθω να διαβασω αργοτερα :)

καλη εβδομαδα Φαραωνα μου!

faraona είπε...

Για ξαναπροσπάθησε...
καλημερα

Φαιδρα Φις είπε...

τον βοηθάμε,αποδεχόμενοι όλα αυτά που περιέγραψες,αγαπώντας τον ίσως,πιο πολύ...

θα ζητήσω συγνώμη για το λακωνικό του σχολίου,κι αυτό γιατί δεν θέλω να φανεί ότι ξεπέταξα το κείμενο μόνο και μόνο για να γράψω,
αλλά είναι ολόκληρα κεφάλαια της ψυχολογίας αυτά που θίγεις...

έτσι έγραψα,αυτό που πιστεύω βαθιά και ακράδαντα ότι θα έκανα,θα κάνω μπορεί,αν παραστεί ανάγκη.
συναισθάνομαι ότι χρειάζεται μεγάλη ψυχική δύναμη,συνείδηση,ωριμότητα,αλλά κυρίως αγάπη.αγάπη.

σε φιλώ πολύ
σου στέλνω την αγάπη μου
καλημέρα

Dee Dee είπε...

Μηπως αν βαλεις και κανενα παραδειγμα.... κατι καταλαβαινω απλα ειναι λιγο μπερδεμενο στο μυαλο μου. Φατιμε η δε φταιμε εμεις και τοσο;; Ειναι για μια ασχημη κατασταση του δικου μας ανθρωπου ή για μια μονιμη κατασταση απλα λιγο δυσαρεστη;; Βοηθα...αφου δεν τα πιανω ευκολα :):)

faraona είπε...

Φαιδρα
συμφωνω οτι ενας απο τους τρόπους ν αντιμετωπισουμε κατι τετοιο ειναι ν αγαπησουμε το προσωπο αυτο περισσοτερο,και μαζι μ αυτο και τα λαθη που καναμε εμεις απεναντι του.
Αγαπώντας τα λάθη μας συγχωρουμε τον εαυτο μας κι οταν συγχωρουμε τον εαυτο μας ηδη αλαφρωνουμε μια τετοια κατασταση απο ενα μεγαλο κομματι του βαρους που εχει.
Αποδεχομενοι δε και την κατασταση του αλλου ,εστω και με μεγαλη προσπάθεια ,κάνουμε ενα βήμα στο να τον πλησιασουμε αλλα και ταυτοχρονα σπάμε εντελως τον εγωισμό μας.

faraona είπε...

Deedee
να πω ενα απλο παραδειγμα.
Μεγαλωνουμε ενα παιδι ,το κακομαθαινουμε,μεγαλωνει το παιδι και μας κανει τον βιο αβιωτο.
Τι κανουμε?
Δεν ειναι σε θεση να δουλεωει,δεν ειναι σε θεση να εχει η ν αποκτησει αυτογνωσια,εχει μονο απαιτησεις και μας ριμάζει.
Εμεις εν τω μεταξυ εχουμε κανει την διαδρομη να αντιληφθουμε τα λαθη μας αλλα το κακο εχει γινει.

Kryos είπε...

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε κοντά αλλά με πλήρη γνώση της κατάστασης....να προσπαθούμε να μην εμπλεκόμαστε συναισθηματικά και μας παρασέρνει το ποτάμι του....να βάλουμε απέναντι μας την εικόνα ενός βρέφους που δεν ξέρει τι κάνει.

Παρ όλα αυτά κάποια στιγμή φτάνεις στα όρια σου....εκεί πιστεύω ότι πρέπει να αυτο-προστατευτείς...ξέρω πόσο διαβρωτικό είναι το να συναναστρέφεσαι έναν τέτοιο άνθρωπο....κάποια στιγμή κοιτάς τον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου .... έχεις φτάσει κοντά σε κατάσταση μη αντιστρεπτή......αν πρόκειται για σχέση και φίλο πιστεύω ότι πρέπει να απομακρυνθείς οριστικά.....φυσικά αλλάζουν τα πράγματα όταν πρόκειται για το παιδί σου .....τότε θα χρειαστείς βοήθεια εμπνευσμένη .

Σε κάθε περίπτωση μετά από χρόνια θα καταλάβεις ότι κέρδισες πολλά ... αλλά είπαμε ότι είναι από τα δώρα που δεν θα επέλεγες ποτέ από μόνος σου .

Πολύ δύσκολη η κατάσταση που περιγράφεις καλή μου faraona ....για μένα ισοδυναμεί με βαριά επιδημική αρρώστια μέσα σ ένα σπίτι......ένας μπορεί να καταστρέψει πολλούς.....προσοχή σε όσους το αντιμετωπίζουν.

Καλημέρα και μια υπέροχη εβδομάδα σου εύχομαι !!!

Dee Dee είπε...

aaaaaaa καταλαβα :):)

αλλα δεν εχω χρονο....ελα ντε τι κανουμε;;. Ισως παλι καποια βοηθεια απο καποιον ειδικο;;

θα ξαναρθω!

γυάλινο δάκρυ είπε...

Σ'αυτήν περίπτωση που φταίμε εμείς που διαμορφώθηκε έτσι ο χαρακτήρας του άλλου ατόμου πιστεύω ότι έχουμε υποχρέωση να το βοηθήσουμε. Και κυρίως αν είναι το παιδί μας. Θα είναι αρκετά δύσκολο γι'αυτό θα χρειαστεί μεγάλη υπομονή, επιμονή και πολλή αγάπη. Και ίσως η βοήθεια κάποιου ειδικού για την κάθε περίπτωση. Πάντως πρέπει να σταθούμε δίπλα σ'αυτό το άτομο χωρίς νεύρα, φωνές και υστερίες..

Κωνσταντινος είπε...

Πως τα δένεις έτσι τα θέματα faraona και δεν μπορεί να ξεγλιστρήση κάποιος είναι άξιο απορίας :)
Αν κατέληγες σε ένα τυχαίο πρόσωπο θα ήταν εύκολη η απάντηση.

Βρέθηκα σ' αυτό το αδιέξοδο.
Το πρώτο που κάνει κανείς είναι να μη πάρει καμιά απόφαση ,να προσπαθήσει να υποτάξει κάθε ενέργεια όταν είναι σε σύγχυση γιατί είναι σχεδόν βέβαιο πως θα κάνει λάθος.
Θα περιμένει πρώτα να αποφορτιστεί έχοντας υπόψιν του πως πραγματικά αδιέξοδα δεν υπάρχουν.
Απλά υπάρχει η σύγχυση του νου που τα κάνει να μοιάζουν έτσι.
Αν έχει τη δύναμη να βγάλει πρόσκαιρα τον εαυτό του έξω από την κατάσταση,να τη δει από κάποια απόσταση με ψύχραιμο βλέμμα,ίσως βρει παραπάνω από μια λύσεις.


Καλή βδομάδα

παπαρουνα είπε...

στα δυσκολα αποψε!!

τι κανουμε?
θετουμε ΟΡΙΑ !!
σκληρο?ναι αλλα δεν υπαρχει περιπτωση να αφυπνιστει αλλιως..ουτε και να αλλαξει φυσικα..αλλαζει καποιος ΜΟΝΟ οταν το θελησει ο ιδιος..και θα θελησει οταν θα καταλαβει οτι δεν το δεχομαστε ετσι που μας τυραναει

θα το δειξουμε οτι το αγαπαμε πολυ μεν.....αλλα......οχι και να μας τυραναει...με υπομονη και αγαπη πιστευω θα διορθωθει..

εγω πιστευω και στη βοηθεια των ειδικων...η θεραπεια της ψυχης δεν ειναι κακο..αλλα αν δεν πηγαινει ?παλι εγκειται στο ιδιο το ατομο η αποφαση...επομενως θα του δωσουμε να καταλαβει οτι οπως οταν εμαστε αρρωστοι περνουμε ασπιρινη ετσι και η ψυχη χρειαζεται την ασπιρινη της..


τωρα αν εβγαλες ακρη απο ολα αυτα.................

αθηνα είπε...

Δεν ξέρω , ειλικρινά δεν ξέρω , ούτε μπορώ να απαντήσω , ούτε να συμβουλεύσω !!
Νομίζω ότι είναι κάτι που πρέπει να το βρεις μόνη σου !!
Συγγνώμη που δεν μπορώ να βοηθήσω !!!!
Δεν θέλω να το παίζω δάσκαλος που δίδασκε και λόγο δεν εκράτει(παιδιά μεγαλώνω) !!!!

BUTTERFLY είπε...

Εχω υπαρξει στην απεναντι πλευρα, εκεινου που τα χανει, πιεζει, δεν σεβεται κτλ. Ελεεινο συναισθημα, πληρες το αδιεξοδο, μισεις τον εαυτο σου εκεινες τις ωρες...
Οι ανθρωποι μου, οσοι ευθυνονταν λιγο για το ξεσπασμα (αν και κατα βαση εγω ημουν υπευθυνη), εδειξαν ευτυχως κατανοηση και προσπαθησαν να με φερουν στα ισια μου, παραδεχτηκαν τα δικα τους λαθη και διατηρησαν μια πολυ ευθραυστη ισορροπια, που εγω δεν θα μπορουσα να κρατησω τοτε.
Θελω να πιστευω πως κι εγω ετσι θα αντιδρουσα σε αντιστοιχη περιπτωση, πιστευω πως η αγαπη σημαινει κατανοηση και υποστηριξη κυριως στα δυσκολα, κυριως οταν ο αλλος εχει αναγκη να παμε τον εαυτο μας πισω για εκεινον για ενα διαστημα...βεβαια, μιλαω εκ του ασφαλους και ελπιζω πως δεν θα εκανα το αντιθετο αν αντιστρεφονταν οι οροι...

BUTTERFLY είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
athanasia είπε...

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν στ' αλήθεια αδιέξοδα στις σχέσεις. Με την εξαίρεση της σχέσης του γονιού με τα παιδιά του, υπάρχει πάντα δρόμος για την έξοδο, έστω κι αν είναι συχνά οδυνηρός (και, πάντως, λιγότερο οδυνηρός από την παράταση μιας σχέσης αταίριαστης και κουραστικής).

Νομίζω ότι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δημιουργούνται "αδιέξοδα" είναι ακριβώς η πλήρης άρνηση της πιθανότητας εξόδου από την σχέση: Το αίσθημα εγκλωβισμού φέρνει από μόνο του θυμό, πικρία, έλλειψη ψυχραιμίας, απαιτητική ή υπερβολικά ανεκτική συμπεριφορά, έλλειψη επιείκειας στο λάθος, αναγωγή κάθε μικροζητήματος σε ζήτημα αρχής, έλλειψη εμπιστοσύνης στην καλή προαίρεση του άλλου και, τελικά, νοοτροπία θύματος. Αν υπάρχουν αυτά, πώς να υπάρξει έντιμη προσπάθεια ν' ακούσει κανείς τον άλλον και ν' ακουστεί κι αυτός, για να βγει (αν βγει) κάτι και για τους δυο?

Καλώς σε βρήκα :)

faraona είπε...

Γυαλινο δάκρυ κρατω αυτο:

"Θα είναι αρκετά δύσκολο γι'αυτό θα χρειαστεί μεγάλη υπομονή, επιμονή και πολλή αγάπη. Και ίσως η βοήθεια κάποιου ειδικού για την κάθε περίπτωση. Πάντως πρέπει να σταθούμε δίπλα σ'αυτό το άτομο χωρίς νεύρα, φωνές και υστερίες.."

Συμφωνω μαζι σου.

faraona είπε...

Ηλια
μ αρεσει ο τροπος αντιμετωπισης που προτεινεις.Δείχνει αμέσως την ουσιαστικη επαφη σου με την σοβαροτητα του ΘΕΜΑΤΟΣ.
Μιλας για
ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ βοήθεια,για ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ και για
ΠΡΟΣΟΧΗ.
Νομιζω οτι με το «εμπνευσμενη» εννοεις βοήθεια που να πηγάζει απο θετικη ενεργεια με δυνατη ροή και εμπεριστατωμένες αποψεις επι του θέματος με σωστη επιχειρηματολογια κι οχι μια πρόσκαιρη επιδιόρθωση των πραγμάτων.

Με το «αυτοπροστασια» πιστευω οτι εννοεις οτι σ ολη την διαδικασια της πάλης με την δύσκολη κατάσταση ,πως δεν πρεπει ν αφήνουμε το αλλο άτομο όποιο κι αν ειναι να μας ισοπεδώσει.

Και με την «προσοχη» εννοεις οτι επειδη η κατάσταση αυτη λειτουργει σαν «μαύρη τρύπα»,οτι πρεπει να προσέχουμε μην μας οδηγήσει κι εμας στο μαύρο της.

Αν καπου θελεις να συμπληρωσεις η να με διορθωσεις σε κάτι ελα σε παρακαλω να το κανεις.

Δεν ξέρεις πόσο σ ευχαριστω.

faraona είπε...

Κωνσταντινε
κρατω αυτο:

"Θα περιμένει πρώτα να αποφορτιστεί έχοντας υπόψιν του πως πραγματικά αδιέξοδα δεν υπάρχουν.
Απλά υπάρχει η σύγχυση του νου που τα κάνει να μοιάζουν έτσι.
Αν έχει τη δύναμη να βγάλει πρόσκαιρα τον εαυτό του έξω από την κατάσταση,να τη δει από κάποια απόσταση με ψύχραιμο βλέμμα,ίσως βρει παραπάνω από μια λύσεις"

Συμφωνω απόλυτα μαζί σου.

faraona είπε...

παπαρουνα
κρατω αυτο:


"θετουμε ΟΡΙΑ !!
σκληρο?ναι αλλα δεν υπαρχει περιπτωση να αφυπνιστει αλλιως..ουτε και να αλλαξει φυσικα..αλλαζει καποιος ΜΟΝΟ οταν το θελησει ο ιδιος..και θα θελησει οταν θα καταλαβει οτι δεν το δεχομαστε ετσι που μας τυραναει

θα το δειξουμε οτι το αγαπαμε πολυ μεν.....αλλα......οχι και να μας τυραναει...με υπομονη και αγαπη πιστευω θα διορθωθει.."



Εισαι πολυ σωστη στα δύσκολα...

faraona είπε...

Αθηνα?
Καταλαβαινω και ξερω για σενα οτι μπορεις να απαντήσεις.
Απλα ειναι σκληρό το θέμα σήμερα κι αντιλαμβάνομαι οτι με την πρώτη επαφή σοκάρει.
Θελω να κάνεις μια προσπάθεια να μου πεις ...κι «ας κλάψεις».

faraona είπε...

Βutterflay
κρατω αυτο:

"Εχω υπαρξει στην απεναντι πλευρα, εκεινου που τα χανει, πιεζει, δεν σεβεται κτλ. Ελεεινο συναισθημα, πληρες το αδιεξοδο, μισεις τον εαυτο σου εκεινες τις ωρες...
Οι ανθρωποι μου, οσοι ευθυνονταν λιγο για το ξεσπασμα (αν και κατα βαση εγω ημουν υπευθυνη), εδειξαν ευτυχως κατανοηση και προσπαθησαν να με φερουν στα ισια μου, παραδεχτηκαν τα δικα τους λαθη και διατηρησαν μια πολυ ευθραυστη ισορροπια, που εγω δεν θα μπορουσα να κρατησω τοτε"

Ενα μεγάλο μπραβο που το λες εδω και το δηλώνεις.Μακαρι ολα τα παιδιά που περνούν αυτό το λούκι να το κάνουν εστω εκ των υστέρων.

faraona είπε...

Αθανασια
καλως σε βρηκα κι εγω.
Κρατω αυτο:


"Το αίσθημα εγκλωβισμού φέρνει από μόνο του θυμό, πικρία, έλλειψη ψυχραιμίας, απαιτητική ή υπερβολικά ανεκτική συμπεριφορά, έλλειψη επιείκειας στο λάθος, αναγωγή κάθε μικροζητήματος σε ζήτημα αρχής, έλλειψη εμπιστοσύνης στην καλή προαίρεση του άλλου και, τελικά, νοοτροπία θύματος. Αν υπάρχουν αυτά, πώς να υπάρξει έντιμη προσπάθεια ν' ακούσει κανείς τον άλλον και ν' ακουστεί κι αυτός, για να βγει (αν βγει) κάτι και για τους δυο?"


Πολυ ευστοχη η παρατηρηση σου σ ευχαριστω και νασαι εδω μαζι μας ολο το χειμωνα να τα λεμε.

Dee Dee είπε...

Αυτο που λεει η παπαρουνα ακουγεται σωστο. Ειναι πολυ δυσκολο ομως.

Και ενα ψεγμα στενοχωριας και απογοητευσης να δεις στο βλεμα του παιδιου σου ή καποιου που αγαπας....το αντεχεις;; Δεν ξερω.

Θα καταλληξω κι εγω ξανα οτι χρειαζεται επεμβαση ειδικου. Ισως μια ομαδικη θεραπεια με τα αμεσα εμπλεκομενα ατομα για να μπορεσουν να βρουν διαυλους επικοινωνιας. Η αγαπη και η συγκεντρωση σ' αυτο μπορουν να οδηγησουν σε μια καποια λυση. Με προσπαθεια απο κοινου ομως!
Δυσκολα τα θεματα σου Φαραωνα μου και μου θυμιζουν και μια φιλη μου, που θα ηθελα πολυ να βοηθησω με συμβουλες μα δεν μπορω :)

xxx

αγκαλιές του φεγγαριού είπε...

σε φιλη που ειχε ενα αναλογο προβλημα, προτεινα συμβουλες απο ειδικο ψυχολογο..
μα πως θα παω το παιδι σε ψυχολογο;με ρωτησε..

μμ δεν θα πας το παιδι, η ίδια θα πας για να μαθεις πως ακριβως θα πρεπει να συμπεριφερθεις, γιατι σιγουρα το καθε ατομο θελει διαφορετικο τροπο

την καλησπερα μου

faraona είπε...

Deedee
κρατω αυτο:

"Θα καταλληξω κι εγω ξανα οτι χρειαζεται επεμβαση ειδικου. Ισως μια ομαδικη θεραπεια με τα αμεσα εμπλεκομενα ατομα για να μπορεσουν να βρουν διαυλους επικοινωνιας. Η αγαπη και η συγκεντρωση σ' αυτο μπορουν να οδηγησουν σε μια καποια λυση. Με προσπαθεια απο κοινου ομως!"

και γι αυτο:
" Δυσκολα τα θεματα σου Φαραωνα μου και μου θυμιζουν και μια φιλη μου, που θα ηθελα πολυ να βοηθησω με συμβουλες μα δεν μπορω :)"

λεω: μπορεις ...αν αφεθεις πραγματικα στην αγαπη που της εχεις μπορεις .Υπαρχουν πολλοι τρόποι.

faraona είπε...

φεγγαραγκαλιασμενη
κρατω αυτο:


"μμ δεν θα πας το παιδι, η ίδια θα πας για να μαθεις πως ακριβως θα πρεπει να συμπεριφερθεις, γιατι σιγουρα το καθε ατομο θελει διαφορετικο τροπο"


Συμφωνω απολυτα μαζι σου...αν δεν μπορει να βρει μόνη της τον σωστό δρόμο καλο θα ηταν να παει να δει τι θα μπορουσε να της πει κι ενας πιο ειδικος ανθρωπος.

ILive2LoveMe είπε...

Όντως είναι ένα δύσκολο θέμα. Βρέθηκα στη θέση να νιώσω 'καταπίεση' ή να στερήσω από τον εαυτό μου ακούσια και εκούσια τα πράγματα που μου έδιναν χαρά. Ίσως και αυτή τη στιγμή να μην είμαι απόλυτα ευτυχισμένη. Όχι πως συμβαίνει κάτι κακό βέβαια. Αλλά , είναι αυτά που λείπουν. Καμιά φορά δεν χρειάζεται να σου γκρινιάζει ο άλλος, είναι και η αδιαφορία και όταν βλέπεις ότι ναι, χμμ εντάξει το ενδιάφερον, μα σε κάποιες φάσεις πάνω από όλα ο εαυτός του. Κι ας ταιριάζεις ή όχι.

Απόλυτα δεν θα ταιριάξουμε ποτέ και με κανέναν. Δεν με νοιάζει τόσο αυτό. Ούτε και το λεγόμενο 'βόλεμα'. Η κατανόηση με νοιάζει. Ο διάλογος. Και η καλή θέληση να 'λύσω' με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτό που με ουσιαστικά με καταπιέζει. Αν δεν μπορώ να το κάνω αυτό, τότε δεν υπάρχει τίποτα (για μένα τουλάχιστον).

Πολλές φορές οδηγούμαστε σε τέτοιες καταστάσεις ασυνείδητα. Θύτης ή θύμα. Ή τουλάχιστον ασυνείδητα ξεκινάει. Και όταν ο άλλος δει την ανοχή τότε... έχει συνέχεια μέχρι να δωθεί ένα τέλος. Ότι τέλος κι αν είναι θα είναι ίσως για καλό. (δεν συμπεριλαμβάνει τραγικά πράγματα η φράση μου φυσικά , ούτε ακραία).

Στηρίζω πολύ τη ζωή μου, σε αυτό που ονομάζετε κατανόηση και διάλογος. Δεν θα με νοιάξει τόσο πολύ αν θα με αγαπάς πάντοτε σαν γυναίκα/φίλη κτλ. Αν αλήθεια με έχεις αγαπήσει κα με αγαπάς σαν άνθρωπο, τότε μαζί θα βρούμε λύση σε ότι κι αν είναι αυτό. Αυτή η αγάπη που τη δίνουμε απλόχερα στον 'ξένο' δεν μπορεί παρά να προσθέσει κάτι καλό...
Περίπλοκο θέμα. Αγάπη,κατανόηση, διάλογος, καλή θέληση.
Φιλιά Αναστασία μου, καλό βράδυ.

anepidoti είπε...

Νάμαι κι εγώ στην γωνιά μου, φαραώνα μου!
Ειπώθηκαν αρκετά και θα πω και γω λίγο επιγραμματικά και κωδικοποιημένα μερικά!
-πρώτον, πιστεύω πως οι σχέσεις, όλες οι σχέσεις, κτίζονται λιθαράκι λιθαράκι, άρα προσοχή στα θεμέλια! Αν δεν προνοήσαμε, έχει σημασία πόσο αξίζει μια σχέση για μας και ανάλογα την παλεύουμε, εξαιρώ εγώ, το τονίζω, σχέση με παιδιά, εκεί είμαστε παρόντες και με τεράστια αγκαλιά για πάντα, δεν το διαπραγματεύομαι καθόλου, απλά μεταχειριζόμαστε τακτικές και συμπεριφορές με κύριο άξονα την αγάπη και στα σοβαρότερα υπάρχουν και οι σοβαροί ειδικοί!
-δεν καταναλωνόμαστε σε μικρά και χωρίς ειδικό βάρος συναισθήματα, υπάρχουν σχέσεις και σχέσεις..
φαραωνα, πρέπει να προχωρήσουμε σε συζητήσεις...στρογγυλής τραπέζης που να τα εξαντλήσουμε εδώ!
φιλιά

faraona είπε...

Tζένη κρατω αυτο:

"Πολλές φορές οδηγούμαστε σε τέτοιες καταστάσεις ασυνείδητα. Θύτης ή θύμα. Ή τουλάχιστον ασυνείδητα ξεκινάει. Και όταν ο άλλος δει την ανοχή τότε... έχει συνέχεια μέχρι να δωθεί ένα τέλος. Ότι τέλος κι αν είναι θα είναι ίσως για καλό. (δεν συμπεριλαμβάνει τραγικά πράγματα η φράση μου φυσικά , ούτε ακραία)."


Μέχρι να δοθει αυτη η λύση ομως εχει πολυ δρόμο που τις περισσοτερες φορες ειναι δίσβατος.

faraona είπε...

anepidoti
κρατω αυτο:

"πρώτον, πιστεύω πως οι σχέσεις, όλες οι σχέσεις, κτίζονται λιθαράκι λιθαράκι, άρα προσοχή στα θεμέλια! Αν δεν προνοήσαμε, έχει σημασία πόσο αξίζει μια σχέση για μας και ανάλογα την παλεύουμε, εξαιρώ εγώ, το τονίζω, σχέση με παιδιά, εκεί είμαστε παρόντες και με τεράστια αγκαλιά για πάντα, δεν το διαπραγματεύομαι καθόλου, απλά μεταχειριζόμαστε τακτικές και συμπεριφορές με κύριο άξονα την αγάπη και στα σοβαρότερα υπάρχουν και οι σοβαροί ειδικοί!"


Συμφωνω απολυτα!!!

Aspa είπε...

Μήπως αυτό το άτομο μας κατακρίνει γιατί είναι πιο εύκολο να ρίξει το φταίξιμο για όσα του συμβαίνουν σε εμάς παρά στον εαυτό του; Έχοντας αυτό στο νου μας, παρόλο που μπορεί να έχουμε (ή μπορεί και να μην έχουμε) μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση πρέπει να σταθούμε στο ύψος μας και να μην αφήσουμε το άτομο αυτό να μας παρασύρει συναισθηματικά και να μας πάρει μαζί του στην κάτω βόλτα. Σε χαιρετώ Φαραώνα μου...

faraona είπε...

Aspa
κρατω αυτο:
"Μήπως αυτό το άτομο μας κατακρίνει γιατί είναι πιο εύκολο να ρίξει το φταίξιμο για όσα του συμβαίνουν σε εμάς παρά στον εαυτό του;"
Συνηθως ετσι συμβαινει και ειναι πολυ σωστο αυτο που λες οτι μπορει να μας παρασυρει συναισθηματικα.
Η δυσκολοτερη κατασταση ειναι οταν σ αυτες τις περιπτωσεις υπαρχει σχεση γονιου παιδιου γιατι ο γονιος πολυ δυσκολα αποστασιοποιειται η κραταει αυτη την ψυχραιμια να κρατηθει μακρυα.

γλαυξ είπε...

θα φανώ σκληρή...
Αν ο άνθρωπος που είναι δίπλα μας δεν καταλαβαίνει αυτά που κάνει τότε ευθυνόμαστε κατά πολύ και εμείς.ώρες ώρες είναι σα να φοβόμαστε να αντιδράσουμε..όμως έτσι του χαϊδεύουμε τα αυτιά...και τον κάνουμε ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ...

Εγώ προσωπικά δε δίστασα φίλη ετών, αφού πια έβλεπα πως μου προκαλεί τεράστιο κακό στη ψυχολογία μου και στη ζωή μου να την αποτινάξω..πέρα ότι βρήκα την υγειά μου..ταρακουνήθηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν το πίστευε..\

Ο άλλος...βρίσκει και τα κάνει...
Μπον νουιιιι!

Σοφία Κου είπε...

Επειδή τυχαίνει να ναι το μεγάλο μου βάσανο τον τελευταίο καιρό με τον 22χρονο γιο μου..... επιγραμματικά σου λέω....:
δε χρησιμοποιούμε καθόλου ΕΣΥ μηνύματα.... π.χ. είσαι έτσι ή έτσι.... αλλά μόνο ΕΓΩ μηνύματα π.χ. ΝΙΩΘΩ αποκαρδιωμένη κ.λ.π. ρωτάμε αν του συμβαίνει κάτι δύσκολο αυτή την εποχή (που είναι το πιθανότερο και δείχνει εμπιστοσύνη έτσι που μας το ξεφορτώνεται έστω μ’ αυτό τον βίαιο τρόπο σαν να μαστε σκουπιδοντενεκέδες)....
τον ενθαρρύνουμε εστιάζοντάς τον στα θετικά του σημεία...
και κάτι άλλο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ που δουλεύει «ενεργειακά» αλλά και μας αποφορτίζει: του μιλάμε νοερά όπου και να βρίσκεται με συμπάθεια... απευθυνόμαστε στο ήσυχο κομμάτι που υπάρχει εντός του, κάτω από την φόρτιση-πρό(σ)κληση που μας κάνει.... περιμένουμε εν σιωπή ενώ παράλληλα λέμε τον πόνο μας σε καλούς φίλους....
Εσωστρεφόμαστε με διάθεση απενοχοποίησης, γιατί στο κάτω-κάτω πάντα κάναμε το καλύτερό μας με την έννοια αυτό που την κάθε στιγμή μπορούσαμε!
Θυμίζουμε στον εαυτό μας ότι το ίδιο βάσανο περνάνε αυτή τη στιγμή και μερικά ...εκατομμύρια άλλοι!!!
Κουράγιο, στοργή και αγάπη πρώτα στον εαυτό σου!!!!

Ονειροπαρμένη...Αλλοπαρμένη..οτι θες! είπε...

Τι κανουμε??..μεγαλο αδιεξοδο Φαραωνα μου!..που πολλες φορες σε οδηγει σε λαθος κινησεις και χειρισμους...με αποτελεσμα να αποδυναμωθεις ,εσυ τελικα, και ο αλλος να...σταθεροποιηθει.Οταν πιστεψεις στον εαυτο σου ,θα ξαναβρεις τη δυναμη και θα δικαιωθεις..δικαιωθεις!:)..θελω να πω , θα μπορεσεις να δωσεις στον αλλον να καταλαβει οτι δεν γινεται να συνεχισετε μαζι..δεν ξερω πως μπορει καποιος να ξαναβρει τη δυναμη του και την αυτοεκτιμιση του..το παλευω κι εγω να το βρω!...Χωρις θυμο ομως ε? :)..o θυμος τα καταστρεφει ολα!..νομιζω οτι το καλυτερο ειναι να κανουμε πρωτα την αυτοκριτικη μας και μετα να κρινουμε τον αλλον και οταν τα βρουμε με τον εαυτο μας ...θα βρουμε την ακρη.Καληνυχτα Φαραωνα μου! :)

faraona είπε...

γλαυξ κρατω αυτο:
"ώρες ώρες είναι σα να φοβόμαστε να αντιδράσουμε..όμως έτσι του χαϊδεύουμε τα αυτιά...και τον κάνουμε ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ..."

Αυτος ο φόβος που λες μπορει βέβαια στις περιπτωσεις που ειναι η σχεση γονιου προς το παιδι ,να προερχεται κι απο σαφεις ενδειξεις οτι το παιδι εχει τασεις αυτοκαταστροφικες.Οπου σε τετοιες περιπτωσεις ο γονιος φοβατε και με το δίκιο του μηπως χειροτερεψει τα πραγματα.Ειναι πολυ λεπτες οι ισορροπιες που πρεπει να κρατηθουν.

faraona είπε...

Σοφια κου
κρατω αυτο:

"τον ενθαρρύνουμε εστιάζοντάς τον στα θετικά του σημεία...
και κάτι άλλο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ που δουλεύει «ενεργειακά» αλλά και μας αποφορτίζει: του μιλάμε νοερά όπου και να βρίσκεται με συμπάθεια... απευθυνόμαστε στο ήσυχο κομμάτι που υπάρχει εντός του, κάτω από την φόρτιση-πρό(σ)κληση που μας κάνει.... περιμένουμε εν σιωπή ενώ παράλληλα λέμε τον πόνο μας σε καλούς φίλους...."


Εντυπωσιακο αυτο που λες.Πιστευω οτι ειναι απο τα καλυτερα που εχω διαβασει εδω.Το να μιλα κανεις νοερα σε καποιον θελει καθαρη διαθεση και θετικη μονο ροη σκέψης.
Αυτο ειναι απολυτως απαραιτητο ειδικα στις περιπτωσεις σχεσεων γονιων-παιδιων.

faraona είπε...

ονειροπαρμενη κρατω αυτο:

"o θυμος τα καταστρεφει ολα!..νομιζω οτι το καλυτερο ειναι να κανουμε πρωτα την αυτοκριτικη μας και μετα να κρινουμε τον αλλον και οταν τα βρουμε με τον εαυτο μας ...θα βρουμε την ακρη"

Ο θυμος που εκδηλώνεται με πράξεις βίαιες η υστερικες... ναι συμφωνω ειναι καταστροφικος.
Υπαρχει ομως κι ο θυμος που μας κινητοποιει να κανουμε βήματα προς την λύση του προβλήματος με υγιη τροπο.Αυτος ο θυμος ειναι το πρωτο σταδιο που περναμε ας πουμε μετα απο μια μεγαλη περιοδο τέλματος και ακινητοποιησης ενω γυρω μας κοχλάζουν ενα σωρο προβλήματα.

venceremos είπε...

στα δυσκολα λοιπον εεεε???
το εχω μαθει πολυ καλα το 'θεμα'.
για να καταλαβω οτι ειχα ευθυνη σε αυτο περασαν 25 χρονια!!!για να καταλαβω οτι η αρρωστημενη συμπεριφορα με ειχε παρει μαζι της στην κατηφορα κι εγω ανυποψιαστη......
ορια αυτογνωσια αυτοεκτιμηση, απελευθερωση απο φοβους κ ενοχες,και πανω απο ολλα, σταθερη πορεια ξεκαθαρες θεσεις και προσωπικους στοχους...και ισως κατι καταφερεις....κι αν τιποτα.. την κλεινεις την πορτα Φαραωνα. ναι..κλεινω την πορτα.πρεπει να την κλεισω οταν χρειαστει. να την κλεισω και να συνεχισω...
αυτα, αν καταλαβες κι ολας..
μου αρεσουν παρα πολυ τα θεματα σου,και με βοηθανε γιατι αυτη την εποχη ΄δουλευω' πανω σε αυτα.

faraona είπε...

Καρυστινη
δεν ξερεις ποσο σε χαιρομαι που εχεις θάρρος και τα λες εδω μεσα χωρις να σε νοιαζει...δεν ξερεις ποσο!!!

Κρατω αυτο:


"σταθερη πορεια ξεκαθαρες θεσεις και προσωπικους στοχους...και ισως κατι καταφερεις....κι αν τιποτα.. την κλεινεις την πορτα Φαραωνα. ναι..κλεινω την πορτα.πρεπει να την κλεισω οταν χρειαστει. να την κλεισω και να συνεχισω...
αυτα, αν καταλαβες κι ολας.."

ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ????
Επρεπε να σε κοιτω στα ματια αυτη τη στιγμη και θα καταλβαινες αν καταλαβα.
Σου σφιγγω το χερι...δυνατα.

λυγερη είπε...

Καταρχήν ψαχνόμαστε μέσα μας να ξεκαθαρίσουμε τα όριά μας. Τι δεν μπορούμε να δεχτούμε από έναν άνθρωπο που πραγματικά αγαπάμε. Γιατί δεν σημαίνει αγαπώ τα δέχομαι όλα, Για όσα όμως δεχόμαστε η ευθύνη είναι μοιρασμένη….
Στη συνέχεια ενώπιος ενωπίω ,χωρίς κριτική η απορριπτική διάθεση. Χωρίς προσπάθεια νουθεσίας ή αλλαγής του, Με ειλικρίνεια εξηγούμεθα τι εμείς μπορούμε να δεχτούμε και τι όχι ,αποφασιστικά χωρίς πολλές τσιριτσάτζουλες,
Η επιλογή πλέον δική του….και η ευθύνη μοιρασμένη.

http://ligery.pblogs.gr
http://lygeri.pblogs.gr

faraona είπε...

Λυγερη
κρατω αυτο:
"Γιατί δεν σημαίνει αγαπώ τα δέχομαι όλα, Για όσα όμως δεχόμαστε η ευθύνη είναι μοιρασμένη…."
Συμφωνω οτι χρειαζεται να θετουμε ορια στην αδικη συμπεριφορα των αλλων οποιοι κι αν ειναι αυτοι.

Adamantia είπε...

Aν τον αγαπαμε γινομαστε το "λιμανι"του, τον αποδεχομαστε οπως ειναι και μαθαινουμε ν'αντιμετωπισζουμε τις κακες του στιγμες. Σιγα σιγα θα αραξει σαν κουρασμενο καραβακι.
Αν δεν τον αγαπαμε φευγουμε.
Καλη μερα Φαραωνα μου!

ATHENA είπε...

ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΛΥΝΟΝΤΑΙ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΣΑΙ, ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΟ ΙΔΙΟ -ΕΚΕΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΡΗΓΟΡΑ- ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΠΟΚΟΠΕΙΣ...

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΛΑΘΗ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΜΑΖΕΥΩ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥΣ, ΒΛΠΕΩ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΡΑΞΕΝΙΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟΥ ΜΑΘΩ ΤΑ ΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑ 3 ΚΑΙ ΣΤΑ 4 ΚΑΙ ΣΤΑ 5...
ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΛΛΑ ΠΑΛΕΥΩ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΚΑΠΟΙΑ ΟΡΙΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Η ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΗΦΑΝΕΥΤΩ ΓΙΑ ΤΙς ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑΣ. ΕΞΟΥΘΕΝΩΤΙΚΟ...

ΦΙΛΙΑ

faraona είπε...

Αδαμαντια
αν ειναι συντροφος ,συμφωνω.Και οι προσπαθειες βεβαια εχουν ενα οριο χρονικο ,ακομη και στους ανθρωπους με μεγαλη υπομονη.
Με τους γονεις ειναι καπως διαφορετικα ...και με τα παιδια μας πολυ δυσκολα.

faraona είπε...

Athena ειναι εξουθενωτικο.
Πραγματικα δεν θυμαμαι να κουραστηκα περισσοτερο στην ζωη μου ,απο την περιοδο αυτη οπου το παιδι ειναι εκτος τοπου και χρονου κι ειναι απολυτα φυσικο αυτο,κι εγω να προσπαθω να του δειξω τα ορια και τα περιθωρια.Πιστευω Αθηνα οτι παιζει πολυ μεγαλο ρολο και το κύτταρο του παιδιου.
Οπου ο,τι κι αν κανει ο γονιος πηγαινει πραγματικα στραφι.

βιολιστης στη στεγη είπε...

Δύσκολες καταστάσεις! Μόνο αν κατέχουμε καλά την τεχνική της αυτοκριτικής και μεγάλα φορτία αγάπης, μπορεί να οδηγήθούμε στην ευτυχία τη δική μας και του όποιου άλλου... Αν αναδείξουμε τα λάθη μας, τότε ο "άλλος" θ' αποδεχτεί τα δικά του ευκολότερα. Αν αποδείξουμε την αγάπη μας, τότε θα νοιώσει την ασφάλεια της αποδοχής και δεν θα φοβηθεί να έρθει αντιμέτωπος με την ευθύνη των δικών του λαθών...
Αγάπη και αυτογνωσία λοιπόν πιστεύω ότι είναι το "κλειδί" για τις ισσοροπημένες σχέσεις...
Τώρα, αν μπορούμε πάντα να το καταφέρνουμε...αυτό είναι μιά άλλη ιστορία!
Καλό βράδυ Αναστασία μου!

Εύα είπε...

ακριβως επειδη φταιω κι εγω,παραμενω...υπομενω καρτερικα το βαρος των επιλογων μου γιατι αν μη τι αλλο δεν ειμαι δειλη και τιμω τις επιλογες που δεν μου επιβληθηκαν,μονη μου τις επελεξα.Το ωραιοτερο ομως ειναι οτι φευγουν αυτοι γιατι δεν αντεχουν να ειναι διπλα σε ενα πλασμα τοσο υποτακτικο που δεν βριζει,δεν απειλει θεους και δαιμονες,δεν τα σπαει.φευγουν γιατι πλεον ειναι καλα και δεν εχουν αναγκη τη στηριξη μου και φυσικα δεν εχουν τιποτα να μου ανταποδωσουν.ουτε καν μια συγγνωμη για το διαλυμενο ψυχισμο μου,ουτε ενα ευχαριστω για τη συμπαρασταση.οχι οτι ποτε μου γυρεψα την επιβραβευση,ετσι κι αλλιως δεν μπορω να βλεπω τον αλλο να υποφερει και να μην τον βοηθω,δεν μπορω να βλεπω τον αλλο να πνιγεται και να μην προσπαθησω να τον σωσω...κι ας μην ξερω κολυμπι.

Αλεξάνδρα είπε...

Η αγάπη βρίσκει τρόπους
η αδιαφορία βρίσκει δικαιολογίες.

(Βρίσκεται πίσω μου στο γραφείο. Οι άνθρωποι μπαίνουν το κοιτούν. Σωστό μου λένε. Χαμογελώ. Οι περισσότεροι θα αγκαλιάσουν την αδιαφορία την κρίσιμη στιγμή)

Μήπως να παραδεχτούμε πρώτα τα δικά μας λάθη; Μήπως να γίνουμε ο ώμος που θα μπορέσει να γείρει για να κλάψει;
Μήπως να δούμε την χαρά του και να γελάσουμε παρέα;
Να γεφυρώσουμε το χθες των λαθών με το σήμερα;
Προσπάθεια αμφίδρομη, όπως η αγάπη...

Τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν παύουν να έχουν δικαιολογίες. Είναι η δική τους ζωή που πρέπει να γίνει δρόμος.

Αφήστε τα παιδιά να πετάξουν. Με δεμένα τα φτερά είναι σίγουρο ότι θα σπάσουν τα μούτρα τους. Λύστε τα φτερά τους.

Οι άνθρωποι ένα μόνο θέλουν: μια αγκαλιά να τους περιμένει χωρίς κατακρίσεις. Να γίνονται αποδεκτοί γι αυτό που είναι κι όχι γι αυτό που οι αλλοι θέλουν να είναι.

Ελευθερία, αγάπη, συμπόνοια, αποδοχή, κατανόηση. Εννοιες που καταντούν φιλοσοφικές....

Πως βγάλαμε από το λεξιλόγιό μας τη ζωή;

Φιλιά faraona

Talisker είπε...

Ti κανουμε??
τον καθιζουμε στην καρεκλα και λεμε:

"ΑΚΟΥΣΕ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ εσενα που εχεις μαθει να με κρινεις και βολευεσαι,
Στο μικρο μου κορμι γινονται μαχες και στο λιγο ΜΟΥ μυαλο δεν χωρανε αλλες ηττες.

Ειμαι κι εγω σαν και σενα
και εχω φοβιες,αναγκες, αγνοιες και τερατα να παλεψω!

Πονανε τα ποδια μου το πρωι
και βηχω ..ειμαι κρυωμενη ,
και δεν ξερω αν το εχεις προσεξει..τελευταια δεν βλεπω καλα...

.. χρειαζομαι μαλλον γυαλια και εχω αγχος στη δουλεια .

Χτες εμαθα για μια συνομιληκη που αρρωστησε κι εγινα ρακος!

Ο πονος τη βρηκε την ωρα που ταιριαζε κατι καλτσες ποδοσφαιρου απο αυτες που πετατε ολη μερα.
Εγω δεν θα σας ξαναπαρω καλτσες αν δεν συμμαζευτειτε. Να μεινετε με αυτες τις απλυτες!

Προσπαθω να σου κανω να φας οτι σου αρεσει..προσπαθω να ειμαι τελεια..προσπαθω να εχω για να σου δινω..αισθημα, συναισθημα ,χρημα ,αγαθα, παρουσια οσο κι αν με χανω προσπαθωντας ..
εμενα θα με ξαναβρω με ξερω...κοιταω μη χασω εσενα..

προσπαθω να σε ακουσω οταν δεν μιλας και να ειμαι ανυπαρκτη οταν θες τη μοναξια σου..

εχω ξεχασει πως ειναιεκεινη η υπεροχη μοναξια της ανευθυνοτητας..

.. κι εχω καμπουριασει απο τις ευθυνες...

και τολμας γιε/κορη/αντρα/φιλε /διαολε
να εχεις παραπονο?


μηπως αν παψω να αναπνεω
καταλαβεις την αφιερωμενη μου υπαρξη ..."

-κι υστερα θα φυγω
για λιγο μονο
ισα για να σκεφτει
τι μπορει να χασει...


και να σκεφτω πως αυτο το ανικανοποιητο πλασμα ειναι δικο μου δημιουργημα!

faraona είπε...

Βιολιστη
κρατω αυτο:
"Αν αναδείξουμε τα λάθη μας, τότε ο "άλλος" θ' αποδεχτεί τα δικά του ευκολότερα. Αν αποδείξουμε την αγάπη μας, τότε θα νοιώσει την ασφάλεια της αποδοχής και δεν θα φοβηθεί να έρθει αντιμέτωπος με την ευθύνη των δικών του λαθών..."

Αυτογνωσια λοιπον και προπαντως καθολου εγωισμο.

faraona είπε...

Ευα κρατω αυτο:

"ακριβως επειδη φταιω κι εγω,παραμενω...υπομενω καρτερικα το βαρος των επιλογων μου γιατι αν μη τι αλλο δεν ειμαι δειλη και τιμω τις επιλογες που δεν μου επιβληθηκαν,μονη μου τις επελεξα"
Κοιταξε Ευα συμφωνω οτι εσυ εκανες την επιλογη ,αλλα με το να τιμας μια λάθος επιλογη ειναι σαν να επαναλαμβανεις το ιδιο λαθος καθε μερα.Αυτο δεν βγαζει πουθενα ...απλα χρειαζεσαι, νομιζω,τον δικο σου χρόνο για να συνειδητοποιησεις τι χρειαζεται να κρατησεις και τι να πεταξεις για να παρεις ανασα.

faraona είπε...

Αλεξανδρα κρατω αυτο:

"Τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν παύουν να έχουν δικαιολογίες. Είναι η δική τους ζωή που πρέπει να γίνει δρόμος.

Αφήστε τα παιδιά να πετάξουν. Με δεμένα τα φτερά είναι σίγουρο ότι θα σπάσουν τα μούτρα τους. Λύστε τα φτερά τους.

Οι άνθρωποι ένα μόνο θέλουν: μια αγκαλιά να τους περιμένει χωρίς κατακρίσεις. Να γίνονται αποδεκτοί γι αυτό που είναι κι όχι γι αυτό που οι αλλοι θέλουν να είναι."

Μακαρι να μπορουν να το κατανοησουν ολοι αυτο το τοσο σπουδαιο που εκφραζεις με το σχόλιό σου σ αυτο το σημειο Αλεξάνδρα.

faraona είπε...

Ταλισκερ
ειναι ολο το σχόλιό σου παρα πολυ περιεκτικο κι αφθορμητο γι αυτο κι αφοπλιστικο...εγω ομως κρατω αυτο:


"Ειμαι κι εγω σαν και σενα
και εχω φοβιες,αναγκες, αγνοιες και τερατα να παλεψω!"


Πιστευω οτι ενα απο τα μεγαλυτερα λάθη που κάνουν οι γονεις ειναι αυτο...αυτο που λες εδω.Δεν εκφράζουν στα παιδιά τους τους προσωπικους τους πόνους γιατι τα θεωρούν πολυ μικρα για να καταλάβουν η πολυ αδύναμα γιατι μπορει να πονέσουν.Υπάρχουν ομως πάντα τρόποι να καταδειχτούν σ ενα παιδι πράγματα που προβληματίζουν τον γονιο...χωρις τα παιδια να πληγωθουν.Ειναι παρα πολυ σπουδαιο να βρει ο γονιος αυτους τους τροπους.

Ανώνυμος είπε...

Διάβασα όλα αυτά που γράψατε...
Αυτό που έχω να πω είναι ότι απέξω από τον χορό όλοι μας χορεύουμε καλά και ξεχνάμε ότι ο κάθε χορός είναι διαφορετικός και έχει τις δικές του δυσκολίες.
Οι σχέσεις ζευγαριών είναι τελείως διαφορετικές από τις σχέσεις παιδιού γονιού.Και μη συγκρίσιμες.
Θάθελα να πω της Ταλισκερ ότι καλά όλα αυτά που λέει,όμως καλή μου μαγκιές δεν κάνουμε όταν υπάρχει ένα παιδί από πίσω που θα υποστεί τις συνέπειες του φε΄υγω σας παρατάω για λίγο.
Η αγάπη δεν έχει εγωισμό,έχει θυσία κατανόηση ελπίδα και ελπίζω συζήτηση.
Μάνα είναι μόνο μία.Με λάθη, καμιά φορά και με φωνές και γκρίνια αλλά με πολλή αγάπη και ευθύνη για το παιδί που έφερε στον κόσμο.Καλές είναι οι θεωρείες και οι ειδικοί όμως η πραγματικότητα του καθενός απέχει παρασσάγκας από του άλλου.
ο κ'αθε ένας τραβάει τον δρόμο του,τον Γολγοθά του αλλά τις περισσότερες φορές μετά από ένα Γολγοθά μια Σταύρωση έρχεται και μια Ανάσταση.
Καλή σας μέρα.
Μαρία

faraona είπε...

Μαρια/ανωνυμη

Ειναι νομιζω λιγο εγωιστικο να λες οτι ολοι εδω μεσα ειναι εξω απο τον χορό.
Το οτι ο καθένας εχει το δικο του προβλημα δεν σημαινει οτι ειναι εξω απο τον χορο.Αλλο το ενα κι αλλο το αλλο.
Ειναι απλα μεσα στον δικο του χορο.Αυτο ομως που γίνεται αναμεσα στους ανθρωπους που καταθετουν ο καθενας τον προσωπικο του πονο, ειδικα εδω μεσα,οφειλουμε να το σεβόμαστε και να το κοιταμε με αγαπη ολοι ανεξαιρετως.
Δεν κανουμε εδω διαγωνισμο για το ποιος εχει τον μεγαλυτερο πονο.
Ετσι νομιζω.
Υστερα αυτο που για μενα ειναι φρικτο και βαρυ δεν ειναι υποχρεωτικο να το βλεπει κι ο αλλος με το ιδιο ειδικο βαρος που του δινω εγω.


Και θα σου πω και κατι αλλο.
Εγω δεν πιστευω οτι μανα ειναι μονο μια.
Την ευλογια που μου εδωσε η φυση να ειμαι μανα ουδεποτε την εκανα μανιερα στη ζωη μου.
Δεν εζησα ποτε μονο για αυτον τον ρολο κι ουτε τον θεωρω σπουδαιοτερο απο το να ειμαι φιλη.
Κυριως φιλη των παιδιων μου.
Εχει αποδειχτει στο βαθος του χρόνου οτι υπαρχουν πολλων ειδων μανες.Επομενως δεν ειναι μια.
Εχουν βρεθει παιδια σε καδους σκουπιδιων κι εχουν μεγαλωσει παιδια λαμπρα και σε χερια θετων γονιων.Αυτο λοιπον δειχνει ποσο ΜΙΑ ειναι η μανα.
Εξαιρεσεις θα μου πεις.
Δεν το ξερω ακριβως αυτο γιατι κουκουλωνονται παρα πολλα πραγματα στις σχεσεις γονιων -παιδιων ,ειδικα στις παραδοσιακες ελληνικες οικογενειες που τις περισσοτερες φορες ειναι ειδικες στην μυστικοπαθεια και στο σκέπασμα του «σκάρτου » για να μην μαθει ο κόσμος.Αρα ουτε στατιστικα συμπερασματα μπορουν να βγουν.
Πιστευω οτι το σχόλιο σου το εγραψες αρκετα φορισμενη και φυσικα σεβομαι απολυτως το βάρος που πιθανα να αισθάνεσαι.
Υπαρχουν ομως 54 σχόλια εδω μεσα που σημαινει κατι νομιζω κι απο μερους ολων αυτων που με τιμουν κι απο μερους μου.
Αν ειδες εδω μεσα μονο την δικη σου ανηφορα και κανενος αλλου για να του πεις κατι λυπουμαι πολυ.

Talisker είπε...

Mανα ΝΑΙ ειναι μονο μια αγαπητη Μαρια!

-Εγω ομως δεν θελω να ειμαι Αγία!

και ξερεις και κατι ..αν ειμαι
μ ο ν ο μανα
-δεν ειμαι καλη μανα!
Σχετικα με την πραγματικοτητα του καθενος φυσικα και την αποδεχομαι και ανεφερα μονο τη δικη μου!
χωρις να κρινω κανενος!

καλημερα Φαρα μια!

faraona είπε...

Talisker
επειδη μιλας προσωπικα στην ανωνυμη/Μαρια δεν μπορω να επεμβω στο σχολιο σου.

Να πω μονο αυτο.
Το βάρος που αισθανεται ο καθένας οταν ερχεται να σχολιασει ενα θεμα που βαζω,ειναι πολυ προσωπικη του υποθεση και ειναι φυσικο να την κρινει με την δικη του ζυγαρια.
Επειδη ομως μπαινει συνειδητα σ εναν χωρο οπου εχουν ακουμπισει και πολλοι αλλοι ανθρωποι τον προσωπικο τους πονο η την αποψη τους,και δεν βρισκεται σε ιδιωτικη συνευρεση με τον ψυχαναλυτη του που ειναι εντελως διαφορετικο πραγμα,νομιζω οτι ειναι αρκετα βαρυ να λεει οτι ολα οσα ειναι ακουμπισμενα εδω ειναι απλες θεωρειες.Αυτο ειναι πιστευω προσβλητικο για τον πόνο των αλλων και για τις καταθεσεις ψυχης των υπολοιπων.
Δεν λεω προς Θεου οτι ολοι οσοι ερχονται κι αφηνουν κατι εδω κανουν καταθεση ψυχης.
Μιλαω ομως για ΟΣΟΥΣ.

Anastasia είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Anastasia είπε...

Ειλικρινά δεν ξέρω ποια θα μπορούσε να είναι η κατάλληλη απάντηση.
Νομίζω πως είναι ένα από τα πιο δύσκολο πράγματα που μπορεί να σου συμβούν.
Ακριβώς γιατί πρόκειται για δικό σου άνθρωπο που αγαπάς και θέλεις να τον βοηθήσεις, σε νοιάζει να αλλάξει συμπεριφορά.
Το μόνο ίσως που θα μπορούσες να κάνεις είναι να παραδεχτείς το μερίδιο της ευθύνης σου μπροστά του και να προσπαθήσεις να τον προσεγγίσεις ξανά από την αρχή.
Σαν ακριβώς μια καινούργια αρχή.
Θα είναι δύσκολο και θα έρθουν στιγμές που θα θέλεις να τα παρατήσεις αλλά δεν θα το κάνεις.
Υπομονή, επιμονή, ειλικρίνεια και αγάπη είναι ίσως τα συστατικά για να ξεκινήσει ξανά μια σχέση.
Ψάξε τις λύσεις στην ρίζα τους, στην αφετηρία τους ,
Δείξε αγάπη και ενδιαφέρον ακόμη κι όταν θα σε απορρίπτει .

Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να σου πω,
Θέλω πολλά αλλά μέσω αυτού του τρόπου δεν μπορώ.

faraona είπε...

anastasia
κρατω αυτο:

"Το μόνο ίσως που θα μπορούσες να κάνεις είναι να παραδεχτείς το μερίδιο της ευθύνης σου μπροστά του και να προσπαθήσεις να τον προσεγγίσεις ξανά από την αρχή.
Σαν ακριβώς μια καινούργια αρχή.
Θα είναι δύσκολο και θα έρθουν στιγμές που θα θέλεις να τα παρατήσεις αλλά δεν θα το κάνεις.
Υπομονή, επιμονή, ειλικρίνεια και αγάπη είναι ίσως τα συστατικά για να ξεκινήσει ξανά μια σχέση"


Συνονοματη
εχει πολυ μεγαλη σημασια να θελουμε αλλα και να μορουμε.Γιατι πολλες φορες θελουμε πολυ κατι αλλα δεν βρισκουμε τροπο να το φτιαξουμε.
Αυτη η καινουργια αρχη που λες ειναι μια διαδικασια που θελει καθαρο μυαλο και απαγκυστρωση απο τις παλιο εαυτο ΜΑΣ κυριως.Με παλιο εαυτο καινουργια αρχη δεν γινεται.Ετσι δεν ειναι?
Αλλα χρειαζεται να υπαρχει κι απο την αλλη πλευρα η ιδια καλη θεληση για αλλαγη της σχεσης σε καινουργια βαση.

Anastasia είπε...

Με παλιο εαυτο καινούργια αρχη δεν γινεται.

Ακριβώς,
Γιαυτό πρώτα πρέπει να βρεις άκρη μέσα σου,
Να στηριχτείς στα πόδια της ψυχής σου και όταν θα είσαι σίγουρη πως
Μπορείς τότε κάνε το.
Γιατί το «μπορώ» παλεύεται όταν το «θέλω» είναι δυνατό.
Και το βλέπω πως εσύ θέλεις,
Η παραδοχή της δικής μας ευθύνης είναι το πρώτο και βασικό βήμα

faraona είπε...

anastasia
αυτο:

"Η παραδοχή της δικής μας ευθύνης είναι το πρώτο και βασικό βήμα"

ξαναπεστο.

Kryos είπε...

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του μια προσωπική ζυγαριά.....κανείς άλλος δεν μπορεί να την χειριστεί....αποκλειστική του ευθύνη είναι να την κάνει να ισορροπεί για να μπορεί ο ίδιος να λειτουργεί στους διάφορους ρόλους που καλείται να παίξει σ αυτή την έρμη κοινωνία.

Από την μια είναι όλα όσα μας βαραίνουν (τα περισσότερα εκ των οποίων μας έχουν φορτώσει άλλοι)....από την άλλη for balance βάλτε ότι θέλετε( κρασί με φίλες,κολυμβητήριο,ψάρεμα,βόλτα στη φύση,blogging κ.α)..... ο καθένας θα ανακαλύψει τα δικά του στην πάροδο του χρόνου.

Όταν λοιπόν προκύψει κάτι πολύ αρνητικό και γείρει αυτή η ζυγαριά θα πρέπει να υπάρξουν αντίβαρα που θα χρησιμοποιηθούν για να στηρίξουν το συγκεκριμένο άτομο ώστε να αντέξει.

Να κοιτάξει δηλ. και λίγο τον εαυτό του με την καλή έννοια ώστε να μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά εκεί που θα καλεστεί....πόσο να προσφέρει μια μάνα στο παιδί της όταν η ίδια είναι καταρρακωμένη ? όταν βρίσκεται υπό το κράτος πανικού ?.....όταν το ποτάμι παρασέρνει έναν δικό σου άνθρωπο θα πρέπει να του απλώσεις κάτι για να πιαστεί....και σκύψε όσο σε παίρνει.....είναι χρέος σου όμως και ευθύνη να πατάς στην όχθη.....μόνο τότε βοηθάς πραγματικά .

Άποψη μου φυσικά όλα αυτά.
Πιστεύω ότι με τα χρόνια κάθε άνθρωπος θα πρέπει να περπατάει σ ένα εσωτερικό μονοπάτι με γενικότερη φιλοσοφία ζωής και σωστά κατανεμημένες προτεραιότητες....τότε μπορεί να αντέξει στα δύσκολα και να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο του....και τέτοιους ανθρώπους ψάχνουμε κι εμείς για στήριγμα όταν όλα γκρεμίζονται γύρω μας.....δυστυχώς μόνο τότε ψάχνουμε το αυθεντικό.

Την καλήμερα μου σε όλη την παρέα....πολύ όμορφη η συζήτηση που άνοιξε η καλή μας φίλη.

maya είπε...

καλησπέρα.
δεν έχω τον χρόνο να διαβάσω όλα τα σχόλια
αλλά τα τελευταία τα διάβασα.

είμαι με την τάλι με τα χίλια σε αυτό
αν ειμαι
μ ο ν ο μανα
-δεν ειμαι καλη μανα!


ω ναι.
πρέπει νάμαστε καλά να για ναχουμε να δίνουμε.


και

κανείς δεν είναι μόνο κάτι.
είμαστε προσωπικότητες με πολλές πτυχές και επίπεδα.

ελπίζω...

στο γενικότερο τώρα
η δική μου απάντηση ή έστω σκέψη είναι
ότι
κάνεις Ο,ΤΙ μπορείς για να είσαι εντάξει
σε ό,τι έχεις αναλάβει/δεσμευτεί/θελήσει.
με τον καλύτερο σου τρόπο
με όση αγάπη μπορείς να δώσεις
χωρίς να καταπατάς τον εαυτό σου.

δεν πιστεύω στην θυσία.
πιστεύω στο δώσιμο επειδή το επιλέγω
και το δίνω απο το 'περισσευμα' μου.
αν το δώσω απο την ουσιά μου
μετά ποιός θα με μαζέψει εμένα?

λάθη θα κάνεις.
αλλά αν είναι καμωμένα με αγάπη
είναι οκ. είναι ανθρώπινο.


τώρα:
για την καταπίεση/καταπάτηση/ασφυξία
απο δικούς μας

σαφέστατα και το λες
το κόβεις
δεν.το.ανέχεσαι.
απλά. για μένα.

ή θα καταπιέζεσαι εσύ
ή θα μαζευτεί ο άλλος/

τι είναι πιο λογικό?
δεν γουστάρω την λύπηση και την αυτοθυσία
|(υπάρχουν ελάχιστες ζωτικές εξαιρέσεις κάπου...)


όσο για το χεράκι μας που βάλαμε.
ε οκ.
so shoot me!έκανα λάθος!


η ζωή είναι πολύ δύσκολη για να επιτρέπουμε ζόρια και απο τους ανθρώπους που αγαπιομαστε...




το σχόλιο της ανώνυμης μαρίας
το βρήκα λίγο απόλυτο
και καθόλου δεν έχω την εντύπωση ότι όλοι εμείς είμαστε ΕΞΩ απο τον χορό.
μάλλον εκείνη δεν το έχει αναλύσει αρκετά με πολλές παραμέτρους.
-δεν το λέω με άσχημο τρόπο-
απλά μου έκανε λίγο πεισμωμένο.

και μαγκιά
είναι να μην αισθάνεσαι ότι αυτό που κάνεις για κάποιον που αγαπάς είναι ΘΥΣΙΑ αλλά το δικό σου θέλω.


δεν με αφορούν σταυρώσεις και λοιπά.
οι άνθρωποι που αγαπάω να με αγαπούν το ίδιο ελεύθερα θέλω.


αυτά.
εξουθενώθηκα!

και κυρία φ. μου
καλημέρα
και όλα τα καλά του ήλιου σήμερα!

χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

Ανώνυμος είπε...

Κατάρχάς Φαραώνα
είπα "έξω από τον χορό ΟΛΟΙ ΜΑΣ".Δεν είπα όλοι σας.
Την άποψη μου κατέθεσα και τίποτα άλλο.Διαφώνησα με αυτό το
"-κι υστερα θα φυγω
για λιγο μονο
ισα για να σκεφτει
τι μπορει να χασει..."της Τάλισκερ.Το βρήκα εγωιστικό.Δεν έχω δικαίωμα να έχω διαφορετική άποψη?Δεν έχω δικαίωμα να την πω?
Μίλησα και για Ανάσταση-διέξοδο.Αυτό γιατί δεν το είδες?
Που προσέβαλα τις απόψεις των άλλων?
Για ποιο πράγμα λυπάσαι?
Για πάρε λίγο και την παράμετρο αυτήν που λέει ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι(μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει)ούτε κάθονται πίσω από ένα γραφείο .Κι έχουν τα χίλια μύρια αδιέξοδα,δεν έχουν μία στην τσέπη τους για να απευθυνθούν σε "ειδικούς".Την μάζα κοίτα Φαραώνα κι όχι την "περίπτωση"
Σκέψου και κάτι ακόμα.Υπάρχουν άνθρωποι περήφανοι και αξιοπρεπείς που δεν θέλουν το πρόβλημα τους να γίνεται το θέμα της ημέρας σε πηγαδάκια διαφόρων...
Κοίτα τι γράφεις
Δεν το ξερω ακριβως αυτο γιατι κουκουλωνονται παρα πολλα πραγματα στις σχεσεις γονιων -παιδιων ,ειδικα στις παραδοσιακες ελληνικες οικογενειες που τις περισσοτερες φορες ειναι ειδικες στην μυστικοπαθεια και στο σκέπασμα του «σκάρτου » για να μην μαθει ο κόσμος.
Βαρύ αυτό φιλενάδα.
Ο φίλος ο καλός πλησιάζει συμπονάει.Σε αυτόν ανοίγεσαι.Την σκαρταδούρα την αποφεύγεις.
Μακάρι να υπάρχουν παραδοσιακές οικογένειες ακόμα.Αυτές νάσαι σίγουρη θα βρουν την άκρη τους.Νάσαι σίγουρη.
Μαρία

Ανώνυμος είπε...

Και κάτι ακόμα να το θυμάσαι από εμένα.Κανένα παιδί δεν είναι "σκάρτο".Μπορεί νάναι ιδιαίτερο,μπορεί νάχει χάσει τον δρόμο του,μπορεί νάχει κάνει λάθος επιλογές αλλά σκάρτα δεν λέγονται τα παιδιά.
Καλό απόγευμα.

faraona είπε...

Ηλια
συμφωνω απολυτα για την ζυγαρια και αυτο που βάζουμε απο την αλλη πλευρα στη δυσκολη στιγμη.Αν δεν εχουμε φροντισει να υπαρχει αντιβαρο οντως ειναι πολυ δυσκολο να ισορροπισουμε.
Κραταω και αυτο απο το σχολιο σου:


"Πιστεύω ότι με τα χρόνια κάθε άνθρωπος θα πρέπει να περπατάει σ ένα εσωτερικό μονοπάτι με γενικότερη φιλοσοφία ζωής και σωστά κατανεμημένες προτεραιότητες....τότε μπορεί να αντέξει στα δύσκολα και να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο του....και τέτοιους ανθρώπους ψάχνουμε κι εμείς για στήριγμα όταν όλα γκρεμίζονται γύρω μας.....δυστυχώς μόνο τότε ψάχνουμε το αυθεντικό"

Εδω να πω οτι αν ακομη και στις πολυ δύσκολες στιγμες δεν μπορουμε να διακρινουμε το αυθεντικο αγαπητε μου φιλε τοτε ειναι παρα πολυ δυσκολα τα πραγματα για μας.
Δυστυχως ομως συμβαινει.

faraona είπε...

Μαγια
ειμαι απολυτως συμφωνη σ αυτο που λες, οτι δηλ.«δεν ειμαστε μονο ενα πραγμα αλλα ειμαστε πολλα»
Και κυρια σ αυτο το σημειο αυτο μεταφραζεται ως «τι προτεραιοτητες εχουμε στην ζωη μας».


Σε τι δηλαδη θα δίναμε περισσοτερη σημασια καποια στιγμη?Στο παιδι μας που υποφέρει η στον εαυτο μας που ασφικτια?
Στον συντροφο μας που περναει μια κριση η στην αρρωστη μανα μας που την λατρευουμε?
Στον πολυ φίλο μας που υποφερει η στο παιδι μας που μας χρειαζεται επιγόντως?
Και σ αυτες τις περιπτωσεις τον εαυτο μας τι τον κανουμε?
Τον αφήνουε στην ακρη?Τον πνιγουμε?
Γιατι κι αυτος μας ζηταει για να παρει ανασες.

Οταν μαλιστα πεφτει επανω μας μια συγκυρία τέτοιων γεγονότων τοτε δυσκολεύουν τα πραγματα παρα πολυ και πολλες φορές χάνουμε και τις προτεραιότητες και τον εαυτο μας.

Ειναι πολυ ευκολο να πεσει ενα ατομο σε πανικο και να χασει «τους δρόμους του» και τις σταθερες του ...
Αν το προβλημα ειναι πολυ σοβαρο πστευω οτι χρειαζεται καποια βοηθεια απο ειδικο ανθρωπο.Εστω και μια και μονη επισκεψη για μια γενικη συμβουλη στο προβλημα.
Ειχα καποτε στη Θεσσαλονικη μια φιλη που ειχε παρα πολυ μεγαλα προβληματα με την οικογενεια της.Δεν ειχε χρηματα γιατι ηταν ανεργη εκεινη την εποχη κι ομως...επειδη αντιλαμβανοταν εν τω βαθει ποσο απαραιτητο ηταν να απευθυνθει σε καποιον ειδικο,δανιστηκε χρηματα και πηγε.
Κι αυτο της βγηκε σε μεγαλο καλο.
Αν τωρα δεν ειναι πολυ σοβαρη μια κατασταση νομιζω οτι δεν χρειαζεται ουτε να την κοινοποιει καποιος προς τα εξω ...αφου με λιγη καλη θεληση και προσπαθεια τα βγαζει περα μονος του.
Προβληματα θα υπαρχουν παντα στη ζωη μας ουτως η αλλως.
Και νομιζω οτι καλο ειναι ο καθενας μας ναναι καλα προετοιμασμενος γι αυτο.
Οχι να ζουμε συνεχως με τον φόβο των προβληματων,οχι φυσικα δεν εννοω αυτο.
Εννοω να κραταμε τον εαυτο μας σε τετοια κατασταση που να μπορει ναναι ψυχραιμος ακομη κι οταν ποναει πολυ.
Αυτο ειναι το δυσκολοτερο πιστευω.

Εξουθενωθηκες ?//χχχχχ!
σιγα μην εξουθενωθηκες ...δεν σε πιστευω.

τα παπούτσια της Dorothy είπε...

Καταρχήν, καλώς σε βρίσκω! Τέτοιες σχέσεις δεν λύνονται, κατά τη γνώμη μου, απλά κόβονται. Το θέμα είναι πόσο (και αν)μπορείς να αντέξεις την απώλεια, γιατί καλά αν πρόκειται για φίλους - έστω και συντρόφους- όταν πρόκειται για παιδιά ή γονείς δύσκολα αποφασίζεις να ξεκόψεις. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που το έχουν καταφέρει...Αναρωτιέμαι, όμως, μήπως , όσο και αν διαμαρτυρόμαστε ή ψάχνουμε για λύσεις, κατά βάθος απολαμβάνουμε να συντηρούμε αυτές τις σχέσεις, με αυτούς τους ανθρώπους (που εγώ ονομάζω βαμπίρ, γιατί παίρνουν όλη μας την ενέργεια)? Καμιά φορά ο ρόλος του "μάρτυρα" ή του "θύματος" που αναλαμβάνει πάντα τις ευθύνες του, που πάντα προσπαθεί να βρει τη λύση, αλλά τελικά οι προσπάθειές του δεν βρίσκουν ανταπόκριση,είναι εθιστικός. Μήπως ο γονιός που έχει βάλει το χεράκι του ώστε το παιδί του να γίνει κακομαθημένο, τεμπέλικο, γενικότερα ανίκανο να σταθεί στα πόδια του, κάπου στο βάθος επιθυμεί να είναι για πάντα το συναισθηματικό (και όχι μόνο) δεκανίκι του παιδιού του? Μήπως ρίχνοντας όλη την ενέργειά του στην προσπαθεια "διάσωσης" του παιδιού του βρίσκει ένα ωραιότατο άλλοθι για να στρέψει το βλέμμα απο άλλα προβλήματα της ζωής του, εξίσου σημαντικά, τα οποία αισθάνεται αδύναμος να αντιμετωπίσει?

athanasia είπε...

Αν κατάλαβα καλά τα σχόλια της Μαρίας, είναι αλήθεια ότι στην σχέση του γονιού με το -ακόμη ανήλικο- παιδί του, που ο γονιός και θέλει και πρέπει να βρεί άκρη, η βοήθεια ειδικού προϋποθέτει ορισμένη οικονομική δυνατότητα (μεταξύ άλλων γιατί θα χρειαστεί χρόνος) κι ενημέρωση (γιατί δεν είναι όλοι οι "ειδικοί" σωστοί επαγγελματίες). Κι ακόμη κι εκεί που υπάρχει οικονομική άνεση, υπάρχει δυστυχώς -άλλοτε λίγο άλλοτε πολύ- η προκατάληψη για την βοήθεια από Ψ (το γνωστό στίγμα εκ μέρους των υποτιθέμενων "υγιών" και "ισορροπημένων" για τον "κακό" - "προβληματικό" -"ανίκανο" - "ανισόρροπο" -άλλο- γονιό ή το "κακομαθημένο" ή "προβληματικό" παιδί του...).

Κι η βοήθεια από φίλους και συγγενείς (εξομολόγηση, κουβέντα, συμβουλή κλπ) είτε δεν ζητείται από τον γονιό από ντροπή κι επιφυλακτικότητα (για να μην κακολογηθεί η οικογένεια, ενόψει και των ανταγωνισμών που παρατηρούνται ανάμεσα σε μαμάδες...) είτε δεν δίνεται εύκολα από τον τρίτο (γιατί, αν ο γονιός είναι κλειστός σαν στρείδι, διστάζει κι ο τρίτος ν' ανοίξει ο ίδιος το θέμα, για να μην φανεί σαν να χώνει την μύτη του εκεί που δεν τον ρώτησαν, και το διακριτικό νοιάξιμο είναι μεγάλη τέχνη...).

Και για να υπάρξει στ' αλήθεια βοήθεια από έναν φίλο ή συγγενή, πρέπει κι αυτός να ξέρει ν' ακούει, να μην αγωνίζεται ν' αποδείξει την δική του αξία και να είναι στ' αλήθεια σοφότερος κι εμπειρότερος. Πράγμα καθόλου βέβαιο, καθώς συχνά όμοια προβλήματα ενδημούν σ' ένα ολόκληρο οικογενειακό/φιλικό περιβάλλον, για ευρύτερους κοινωνικούς λόγους, άρα ποιός να συμβουλεύσει ποιόν...

Δημιουργία είπε...

Εγώ έρχομαι να ρωτήσω κάτι, από προσωπική πείρα...Οταν είναι ο γονιός αυτός που φορτώνει στο παιδί ένα πρόβλημα που δεν το αφορά, χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες που θα έχει αυτό στην μετέπειτα ζωή του παιδιού. Ετσι απλά, του το φορτώνει...Εκεί το παιδί τι κάνει? Αναρωτιέμαι 31 χρόνια και απάντηση δεν έχω βρεί...

faraona είπε...

Maria/ανωνυμη
θα σου απαντησω οταν θα κλεισω το ποστ για να αναρτησω νεο θεμα.

faraona είπε...

Ντοροθυ καλως ορισες απο δω!
Εχεις κοφτερη ματια πανω στο θεμα.
Και βεβαια αυτα που λες ισχυουν σε ολες τις σχεσεις κι ειναι πολυ φυσικο να συμβαινουν οταν οι ανθρωποι οπως λεω και πιο κατω στο προηγουμενο ποστ,δεν θελουν να κλεισουν την βρυση αλλα εχουν εθιστει με τον καιρο να μαζευουν τα νερα απο το πατωμα.
Ομως ...οφειλει κανεις να ΒΛΕΠΕΙ τους αλλους ΚΑΙ συμφωνα με τις δυνατοτητες τους κι οχι ΜΟΝΟ μεσα αυτο που θα επρεπε η θα ηταν σωστο να κανουν.
Σ ευχαριστω πολυ και θα χαρω να μας ερχεσαι.

faraona είπε...

Αθανασια
αν δεν κανω λαθος ερχεσαι για πρωτη φορα στην Αψινθο?Η οχι?Γιατι εχω και καποια ηλικια ...και μπορει να μην θυμαμαι καλα.Τελος παντων σε καλωσοριζω.
Κρατω αυτο΅:


"Και για να υπάρξει στ' αλήθεια βοήθεια από έναν φίλο ή συγγενή, πρέπει κι αυτός να ξέρει ν' ακούει, να μην αγωνίζεται ν' αποδείξει την δική του αξία και να είναι στ' αλήθεια σοφότερος κι εμπειρότερος"

Οντως ετσι ειναι αλλα αυτο πως μπορει κανεις να το καταλαβει και βεβαια να το αποδεχτει?Δεν ειναι ευκολο.Θελει καθαρο μυαλο και οξυμενη αντικειμενικη οσο γινεται κριση,ενστικτο ισχυρο και καθολου συναισθηματικη φορτιση κυριως δε εμπιστοσυνη.
Δεν εχω γνωρισει ποτε στην ζωη μου μεχρι τωρα Αθανασια κανενα ατομο που να μπορει να κρινει ετσι τα πραγματα και τους ανθρωπους γυρω του τις στιγμες της δικης του φόρτησης.Εδω σε τετοιες στιγμες χαλουν σχεσειςκαι σχεσεις...θα το εχεις δει κι εσυ το φαινομενο αυτο να συμβαινει ...δεν μορει να μην το εχεις δει.
σ ευχαριστω που ηρθες.
Να τα λεμε.

faraona είπε...

δημιουργια
οταν συμβαινει αυτο που λες αν δεν υπαρξει ενας ανθρωπος να ανοιξει τα ματια του παιδιου και να κατανοησει το παιδι τι ακριβως συνεβει η συμβαινει τοτε ειναι αστα να πανε...
Το παιδι γινεται ενοχικο και κουβαλαει βαρος σ ολη του την ζωη.
Νομιζω οτι ειναι εγκληματικο το να μεταφερουμε με ασχημο τροπο τα προβληματα μας σε αθωες υπαρξεις.
Ειναι φυσικα διαφορετικο απο το να εκφραζουμε στα παιδια μας με τρόπο ιδιαιτερο κατι που μας απασχολει ε?

athanasia είπε...

@faraona,

Έγραφα βιαστικά και μάλλον δεν ήμουν αρκετά σαφής. Αυτός που πρέπει να ξέρει ν' ακούει, να μην προσπαθεί ν' αποδείξει κάτι (ίσως για να δικαιολογήσει δικά του), να είναι σοφότερος κι εμπειρότερος, φυσικά δεν είναι αυτός που έχει ανάγκη την βοήθεια, είναι αυτός που προσπαθεί να βοηθήσει τον αναστατωμένο.

Υ.Γ. Πρώτη μου φορά σε σένα, τρίτη φορά όμως στο ίδιο ποστ σου. :) Μ' ενδιέφερε το θέμα, τα "αδιέξοδα" είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ για καταστάσεις που μπορεί να είναι δύσκολες, αλλά όχι αδιέξοδες.

faraona είπε...

athanasia
ευχαριστω που ξαναηρθες .
Οκ καταλαβα...

Παλμος είπε...

Αν, όντως, έχουμε βάλει καιεμεις το χεράκι μας, τότε θα πρέπει να δούμε πρώτα εμας, να δούμε και να βρούμε τον τρόπο αλλαγής του, αφού φυσικά τον αγαπαμε.
Η ανατροπή αυτή θα είναι δύσκολη και επίπονη, θα αξίζει όμως. Γιατί και απο τις δύο πλευρές θα έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια.

Φιλια:)

faraona είπε...

Παλμε
κρατω αυτο:

"Η ανατροπή αυτή θα είναι δύσκολη και επίπονη, θα αξίζει όμως. Γιατί και απο τις δύο πλευρές θα έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια"

Οταν γινεται μια τετοια προσπαθεια ειναι ευχης εργο να γινεται κι απο τα δυο προσωπα.Τοτε συμβαινει αυτο που λες.Οταν γινεται ομως μονοπλευρα το αποτελεσμα ειναι μισο κι αυτο ναι μεν ειναι θετικο για το ενα απο τα δυο ατομα ομως δεν οδηγει στην λυση του προβληματος.

mrs Smith είπε...

Δεν πιστεύω στα αδιέξοδα !!!!
Πάντα και το λέω με σώας τας φρένας:))) υπάρχουν περισσότερες λύσεις από 2.

Αδιέξοδο ονομάζουμε την επιλογή που ξέρουμε ότι πρέπει να διαλέξουμε αλλά δεν το κάνουμε.
Αδιέξοδο μπορούμε να ονομάσουμε την παρούσα κατάσταση που ξεκίνησε από λάθος επιλογές και τρόπους στο παρελθόν.

Πρώτα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το δικό μας βαθμό ευθύνης γιατί απλώς υπάρχει.
Αυτό προϋποθέτει μια βαθειά βουτιά μέσα μας. Είναι τρομερά επίπονο αλλά τελικά βλέπουμε ότι άξιζε χίλιες φορές.
Και μετά ...το συζητάμε...εάν βέβαια και η άλλη πλευρά είναι δεκτική σε κάτι τέτοιο.
Προσπαθούμε να ανατρέψουμε την παρούσα κατάσταση.
Η ανατροπή πρέπει πρώτα να γίνει μέσα μας.
Ανάλογα πόσο μας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη σχέση θα παλέψουμε για την ισορροπία και την υγεία της. Εάν υπάρχουν ρίζες βαθιές και υγιείς όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Δηλαδή εάν υπάρχει αγάπη.

Ίσως τα εμφανίζω πολύ απλά.
Δεν είναι.
Είναι καταστάσεις που η ψυχή πεθαίνει και ανασταίνεται...
Αλλά κάπως έτσι πορευόμαστε όλοι.

Ίσως επαναλαμβάνω σκέψεις που ήδη έχουν διατυπωθεί, αλλά δεν προλαβαίνω να διαβάσω τα σχόλια φαραώνα μου.

Δύσκολες καταστάσεις, πολύ δύσκολες...
Φιλιά :))))

faraona είπε...

Smith
κρατω αυτο:

"Η ανατροπή πρέπει πρώτα να γίνει μέσα μας.
Ανάλογα πόσο μας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη σχέση θα παλέψουμε για την ισορροπία και την υγεία της. Εάν υπάρχουν ρίζες βαθιές και υγιείς όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Δηλαδή εάν υπάρχει αγάπη."

Αυτο πιστευω κι εγω.Εκει που ειναι ομως εξαιρετικα δυσκολα τα πραγματα ειναι οταν δεν υπαρχουν υγιεις ριζες.Εκει θελει πολλη μεγαλη προσπαθεια και «μεγαλη ψυχη».

faraona είπε...

H απάντηση μου στην Ανωνυμη/ Μαρια για το τελευταιο της σχολιο
αποφασιστηκε απο κοινου μαζι της να γινει ιδιωτικα με μεϊλ.
Ζητω την κατανοηση και την καλη προαιρεση ολων πανω σ αυτο.


Ευχαριστω ιδιαιτερως ολους τους φιλους που βοηθησαν παρα πολυ με τις αποψεις τους να φωτισθει ενα τοσο μεγαλο και δυσκολο θεμα κι ελπιζω να βοηθηθηκαν λιγο η πολυ οσοι ηθελαν βοηθεια πανω σ αυτο.

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου