Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

«Αδύναμοι κρίκοι»

«Αδύναμοι κρίκοι » λοιπον ειμαστε ολοι λιγο πολυ οπως λεει και η φίλη μου η Deedee. Και μαλιστα αδύναμοι σ ενα σωρο διαφορετικα πράγματα,ο καθένας μας.
Και συμφωνω κι εγω μαζι της.
Επειδη ομως ειμαστε ετσι οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζεται λιγο περισσότερη προσοχή στην συμπεριφορά μας.Τουλάχιστον ετσι πιστεύω .Να πω ενα απλό τυχαιο παράδειγμα για να γίνει λίγο πιο σαφές τι εννοω.
Εχουμε λοιπον εναν φίλο η μια φίλη μας.Και βλέπουμε οτι ενω ειναι πολυ εργατικό ατομο,εχει μονιμα προβλήματα στον εργασιακό της/του, χωρο.
Αποτέλεσμα ειναι να αλλάζει συνεχως δουλειές και να νιώθει ασχημα.Δεν εχει καταλάβει βέβαια οτι αυτό το προκαλεί η ίδια/ος και μετατοπίζει τα προβλήματά της στους άλλους. Φταίνε τα κακά αφεντικά,οι κακοί συναδελφοι,το κακό εργασιακο περιβάλλον κλπ κλπ.Εμεις εχουμε καταλαβει ομως οτι αυτό που φταίει ειναι οτι ο φίλος μας εχει μια αδυναμία.Δεν μπορεί να ξυπνήσει νωρίς και αργοπορεί μόνιμα στην εργασία του.Μας λέει λοιπον το πρόβλημα του και νοιώθουμε οτι χρειάζεται βοήθεια.
Τι κάνουμε για να τον βοηθήσουμε?
Του αναφέρουμε απλά την αδυναμία του ,που δεν θέλει να την βλέπει ο ίδιος?
Του δείχνουμε και κάποιους τρόπους για να την αντιμετωπίσει και να την ξεπεράσει?
Τον χαϊδευουμε στοργικά και τον αφήνουμε «στον πρωινο του υπνο» που τοσο αγαπα?
Του λέμε να μην τον νοιαζει οσο εχουμε εμεις λεφτά και τον χαρτζιλικώνουμε?
Δείχνουμε οτι θέλουμε να τον στηρίξουμε στην αρχη με κάθε τρόπο αλλα ....μετα απομακρινόμαστε?
Τι νομίζετε οτι ειναι πιο σωστο απ ολα αυτα?
Μήπως εχετε να πείτε κι άλλες εκδοχές συμπεριφοράς προς τους ανθρώπους με αδυναμίες?
Και μήπως τελικά ειναι καλύτερα να μην ανακατεύομαστε καθόλου ,όσο κι αν ο άλλος ζητάει βοήθεια και να τον παραπέμπουμε σε κάποιους πιο ειδικούς ανθρώπους αντί «να το παιζουμε πάτρωνες» ?
Γιατι η απόσταση μεταξυ της πραγματικής βοήθειας ...μέχρι την αυταρέσκεια να ζούμε τον ρόλο του προστάτη, ειναι πολυ μικρη .
Και γιατι πολλες φορες ενω μια κατασταση μπορει να αρχισει σαν πραγματική αναγκη μέσα μας για βοηθεια του διπλανού μας ,κάλλιστα μπορεί να εξεληχθεί σε εναν δικό μας προσωπικο εθισμό κι αδυναμια.Μια αδυναμία που μας κάνει να εθιζόματε στο να σκαλώνουμε με μεγάλη ευκολία στα προβλήματα των άλλων σε μόνιμη βάση ισως....γιατι δεν θέλουμε να λύσουμε τα δικά μας.

41 σχόλια:

faraona είπε...

Μεταφερω εδω το πρωτο σκέλος απο το σχόλιο της Deedee που ειχε αφησει εδω στο προηγουμενο ποστ.Επειδη ομως αφηρεσα απο εκει το κομματι αδυναμιες και η καλη μου φιλη το ειχε ηδη σχολιασει θεωρω υποχρεωση μου να το μεταφερω κι εδω.


{ Ο/Η Dee Dee είπε...
μμμμμμμμμ ωραιο θεμα :)
"Αδυναμοι κρικοι" ειμαστε ολοι, ο καθενας μας σε διαφορετικο τομεα. Οι ανθρωποι που μας αγαπουν, οι πιο κοντινοι μας, συνηθως, μας χειριζονται και με λαθος τροπο καποιες φορες. Δεν εχουν την ιδια υπομονη.

Για παραδειγμα, αν εγω μοιρολατρω επανειλημμενα, ενας ξενος μπορει να κανει περισσοτερη υπομονη μαζι μου προσπαθωντας να με "παρηγορησει" ενω ο Δ θα μου πει μια-δυο φορες με καλο τροπο καποια πραγματα και μετα ισως να γινει ειρωνικος, ισως αποτομος. Πραγμα που θεωρω πολυ υγιες :)

Τις αδυναμιες των κοντινων μας ανθρωπων απλα προσπαθουμε να τις συνηθισουμε και να τις αποδεχτουμε. Η επιτυχια αυτης της προσπαθειας εγγυται στη διαθεση μας την εκαστοτε στιγμη :)}

Λαιδη μου αυτο δεν σημαινει οτι δεν θα σχολιασεις παλι ε?
Ναι?

faraona είπε...

Μηκων το ιδιο με την Deedee ισχύει και για σενα.Δεν βρηκα δυστυχως λινκ για να βαλω στο ονομα σου.




Ο/Η ΜΗΚΩΝ είπε...
Αν αποφασισουμε να μη συναναστρεφομαστε με ατομα που εχουν αδυναμιες τοτε κανενας δε θα μιλουσε σε κανεναν.

Προσωπικα κι αν εχω δεχτει αδυναμιες στους κοντινους μου.!!Και στους συναδελφους,φιλους,συγγενεις κλπ.


Το μονο που με απωθει και δεν μπορω να δεχτω με τιποτα ειναι αυτοι που αυτοαποκαλουνται καποιοι και το "φωναζουν"(συνηθως αυτοι που ειναι δεν εχουν αναγκη να το φωναξουν).Πιστευω κι αυτο αδυναμια ειναι..Εγω αυτους τους λεω κραχτες.Ε μ αυτους ναι, ουτε καλημερα δεν θελω να εχω...

Αλλα γιατι ενω εχω αποδεχτει αδυναμιες και αδυναμιες απο φιλους γνωστους κλπ ελαχιστοι μ εχουν αποδεχθει..ακομη ψαχνω το γιατι..

αχτίδα είπε...

Κατ' αρχάς δέχομαι τους ανθρώπους με τα ..ελατώματα τους χωρίς να προσπαθώ να τους αλλάξω, όμως αν αυτό το άτομο είναι κάποιο που αγαπώ και θεωρώ πολύ φίλη μου τον πιάνω σε ήρεμες στιγμές και του μιλώ δείχνοντας του τι πρέπει να αλλάξει.Αν θέλει να με ακούσει θα τον βοηθήσω σε ότι μου ζητήσει, αν όχι δεν θα του το ξαναπώ όμως δεν θα του γίνω δεκανίκι αν μου το ζητήσει.Θα σας φανεί σκληρό αυτό που θα πω μα δεν βοηθώ κάποια που ζητιανεύει κρατόντας μωρό στην αγκαλιά της, θεωρώ οτι εκμεταλεύεται ένα παιδί.Κάποτε είχα κάποια γνωστή που μου ζήτησε να την δικαιολογήσω για ώρες απουσίας απο το σπίτι της, την πρώτη φορά μου είπε ψέμματα και το έχαψα την δεύτερη επιτέλους ..ξύπνησα και όχι μόνο δεν το έκανα μα έκοψα και τις παρτίδες.Υπάρχουν πολλών ειδών αδυναμίες, πολλές τις συχωρώ όταν ξέρω οτι δεν κάνουν κακό ακόμα και στον ίδιο, για άλλες είμαι σκληρή δυστυχώς.

αθηνα είπε...

Την καλησπέρα μου !!
Κατ αρχάς ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ... ΑΝΘΡΩΠΟΙ (αυτό γιατί κάπου γράφεις αν έχουμε άλλες εκδοχές... προς τους ανθρώπους με αδυναμίες !! Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι , χωρίς????)

Από την στιγμή που μου ζητάει την βοήθειά μου ένας φίλος , θα κάνω ότι μπορώ για να βοηθήσω !! Γι αυτό είναι οι φίλοι, παρόντες στα εύκολα και στα δύσκολα!! Θα συζητήσω μαζί του αυτό που πρόσεξα, (φυσικά με όμορφο τρόπο), και θα του προτείνω πιθανούς κατ εμέ τρόπους να το αντιμετωπίσει , αν θέλει και μπορεί, χωρίς να γίνω πιεστική , γιατί στο φινάλλε , ποιά είμαι εγώ η αλάνθαστη & άμεμπτη , που θα επιμείνω σε κάτι που τον αφορά??
Θα του μιλήσω μέχρι εκεί που θέλει την βοηθειά μου για να βρει λύσεις, και δεν ενοχλείται !!
Και φυσικά αν η βοήθεια που μου ζητά , αφορά πράγματα , που μπορώ να βοηθήσω !! Δεν θα κάνω την ειδική σε πράγματα που είναι άγνωστα σε μένα ή πάνω από μένα!!
Πάντως γενικά απλώνω χείρα βοηθείας !! Φιλιά προβληματισμένα , μεσημεριάτικα !!

Dee Dee είπε...

Φαραωνα μου

αυτο που θα συμπληρωσω στο πρωτο μου σχολιο ειναι η ππαραπομπη σε καποιον επαγγελματια αν το ατομο αυτο χρειαζεται καποια βοηθεια. Η συμβουλευτικη ψυχιατρικη ηταν ενας τομεας που εκτιμουσα και πιστευω πολυ στη δυναμη αυτης της επεμβασης. Οπως ξαναειπαμε ομως θα πρεπει να ξεπεραστουν καποια ταμπου μας για να το καταφερουμε!

Αν προσπαθησω να συμβουλεψω εγω (που πολλες φορες το κανω) ισως να ειναι σωστα αυτα που θα πω αλλα να ειναι εντελως λαθος ο τροπος και η στιγμη. Θα ηταν καλυτερα να ζητηθει η βοηθεια απο καποιον ειδικο....δεν χρειαζεται να ειμαστε σχιζοφρενεις για μια επισκεψη σε καποιον ειδικο :)

xxxxxxx

eirini είπε...

Φαραόνα μου, να ξεκινήσω λέγοντας πως η βασική προϋπόθεση για μένα στο να ασχοληθώ με το πρόβλημα κάποιου άλλου είναι να "ακούει". Τί θέλω να πω μ'αυτό; Αν ένας φίλος μου, μου ζητήσει την γνώμη μου για ένα προβλημά του (βατό, σημειωτέον!) θα του την πω μόνον εφόσον μου ζητηθεί και μόνον εφόσον καταλάβω ότι είναι διατεθειμένος να ακούσει (όχι υπακούσει), να συζητήσει, να αναλύσει. Το αν αυτό που θα πω του αρέσει, αυτό είναι κάτι που ποτέ στην ζωή μου δεν μ'απασχόλησε. θα του πω την αλήθεια με ότι κόστος έχει αυτό στην προσωπική μας σχέση. Πιστεύω πως υπάρχουν ορισμένες στιγμές στην ζωή μας που πρέπει να "ταρακουνηθούμε". Πώς είναι δυνατόν να βοηθήσω έναν άνθρωπο λέγοντάς του ψέμματα; Μπορεί εκείνη την στιγμή να θυμώσει, να κακιώσει μαζί μου, όμως είμαι σίγουρη πως θα έρθει η στιγμή που θα καταλάβει.
Φυσικά, για να πούμε την άποψή μας σ'ένα πρόβλημα ενός συνανθρώπου μας, θα πρέπει το πρόβλημα αυτό να μην είναι τόσο σύνθετο ώστε να χρειάζεται έναν ειδικό. Σε περίπτωση που συμβαίνει κάτι τέτοιο θα ήταν έγκλημα να "συμβουλέψουμε".
Όσον αφορά τον εθισμό του "συμβουλάτορα" (επέτρεψέ μου να τον ονομάσω έτσι) ειλικρινά το βρίσκω τραγικό. Δεν μπορώ τους ανθρώπους που έχουν άποψη για τα πάντα, και αυτό γιατί θεωρώ ότι "απ'έξω από τον χορό... πολλά τραγούδια λέμε"! Υπάρχουν θέματα που μπορείς να δείξεις την συμπόνοια σου, την αγάπη σου αλλά να μην είσαι σε θέση να συμβουλέψεις διότι δεν έχεις βιώσει ανάλογο πρόβλημα.
Πολλές φορές είναι λιγότερο σημαντικό τί θα συμβουλέψουμε κάποιον, από το αν είμαστε σε θέση να το κάνουμε.

Όρίστε...το'κανα το σεντόνι!!!
Φαραόνα σου στέλνω γλυκό φιλάκι!

Παλμος είπε...

Για να δώσεις γνώμη – βοήθεια – συμπαράσταση, σε κάποιον που έχει αδυναμία είναι κατά πόσο είσαι κοντά στο φίλο ή τη φίλη. Να ξέρεις καλά τον χαρακτήρα του, να σου έχει δώσει δείγματα ότι σαν άτομο, καταρχάς, θέλει να το διορθώσει.
Πρέπει όμως να του έχεις δείξει και εσύ ότι με τις δικές σου αδυναμίες παλεύεις και βρίσκεις τρόπο να τις ξεπεράσεις, ίσως έτσι του δίνεις περισσότερο θάρρος, του δείχνεις κάτι χειροπιαστό.
Η υπομονή, η επιμονή, η συζήτηση, αλλά όχι η επιβολή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πεις τα πράγματα με το όνομά τους, πιστεύω ότι αν και εκείνος έχει «ανοιχτά» τα αυτιά και το μυαλό του θα μπορέσει να κάνει αυτή την αλλαγή.
Θα πω ένα παράδειγμα πολύ απλό και ανώδυνο. Μια φίλη είχε αδυναμία στο να αργεί πάντα μα πάντα στα ραντεβού της παρέας.
Είπαμε, λοιπόν, δεν γίνεται κάτι πρέπει να κάνουμε. Αποφασίσαμε ότι από το επόμενο ραντεβού αν δεν έρθει στη ώρα της, δεν θα την περιμένουμε ξανά. Την απόφαση την πήραμε, φυσικά, με κρύα καρδιά, έπρεπε όμως να γίνει.
Στη πρώτη καθυστέρηση, που εμείς είχαμε φύγει, δεν το πολύ έβαλε μαράζι. Στη δεύτερη, με ρώτησε γιατί δεν την περιμέναμε. Της απάντησα άργησες. Και τι έγινε; Μου είπε αφού και άλλες φορές έχω αργήσει. Δεν έδωσα συνέχεια, το άφησα να αιωρείται.
Την τρίτη φορά, θύμωσε και δεν πήρε τηλέφωνο καμία μας.
Αλλά ούτε και εμείς. Ξέραμε ότι ήταν δύσκολο και από τις δύο πλευρές αυτό που γινόταν.
Στο επόμενο καθορισμένο ραντεβού μας για το καφεδάκι μας, ήταν σχεδόν η πρώτη που ήρθε. Χαμογελάσαμε, καμιά δεν σχολίασε. Ήπιαμε τον καφέ μας και φύγαμε.
Τη επόμενη μέρα όλες μας είχαμε ένα μήνυμα στο κινητό μας.
«Σας ευχαριστώ. Είσαστε πραγματικές φίλες».

Καλό απόγευμα ΦΑΡΑΟΝΑ μου.

e-ιωάννης είπε...

Τωρα θα καταλαβεις γιατι εχω μυαλο μικρου παιδιου:
λες λοιπον στην φιλη σου οτι ποτε δεν μας φταιει ο διπλανος μας.αυτος ειναι αυτο που ειναι και δεν ειναι υποχρεωμενος να αλλαξει την συμπεριφορα του για να γινει αρεστος σε εμας.κατα συνεπεια λες στην φιλη σου να αναπτυξει την λεγομενη συναισθηματικη της αυταρκεια,και να παψει να ζηταει να αλλαξουν οι αλλοι για να γινουν αρεστοι σε αυτην την ιδια.τα λαθη που βρισκουμε στους διπλανους μας ανθρωπους ειναι οι δικες μας αδυναμιες-τα κενα που πρεπει να καλυψουμε...

faraona είπε...

Λαιδη μου
σου απαντω συνολικα εδω.
Κρατω αυτο απο το πρωτο σου σχολιο:

"Τις αδυναμιες των κοντινων μας ανθρωπων απλα προσπαθουμε να τις συνηθισουμε και να τις αποδεχτουμε. Η επιτυχια αυτης της προσπαθειας εγγυται στη διαθεση μας την εκαστοτε στιγμη"

Με την τελευταια σου προταση δεν εννοεις φυσικα οτι εχουμε ασταθη συπεριφορα αναλογα με την διαθεση μας...αλλωτε ετσι η αλλωτε αλλιως ε?Γιατι αν ειμαστε ετσι δεν θα εχουμε καμμια επιτυχια στην προσπαθεια μας.


Και αυτο:
"Η συμβουλευτικη ψυχιατρικη ηταν ενας τομεας που εκτιμουσα και πιστευω πολυ στη δυναμη αυτης της επεμβασης. Οπως ξαναειπαμε ομως θα πρεπει να ξεπεραστουν καποια ταμπου μας για να το καταφερουμε!"

Συμφωνω απολυτως μαζι σου και θα ελεγα οτι ακομη κι οταν ενα ατομο ζοριζεται στο να παει σ εναν ειδικο ,καλο ειναι ακομη και με ζορισμα του εαυτου του να πηγαινει, γιατι δεν θα χασει.

anepidoti είπε...

Φαραώνα μου,
ο οργανισμός σου τα ζητάει τα...σεντόνια!
Ανοίγεις ένα θέμα τεράστιο και με πολλές παραμέτρους.Επίσης, ανοίγεις ένα θέμα όπου όλοι μας θα...απαντήσουμε κατά πως πρέπει, γιατί μια χαρά ξέρουμε τι πρέπει, ανεξάρτητα αν οι μισοί από μας "παλεύουν" να κατακτήσουν το τί πρέπει...
Εγώ εκεί θα επικεντρωθώ, στην κατάκτηση συμπεριφορών, γιατί περί κατάκτησης πρόκειται και όχι περί "καλού" και "κακού" χαρακτήρα.Είναι τέχνη να νοιάζεσαι πραγματικά για τον άλλον, θέλει παίδεμα, δεν αρκεί η αγάπη από μόνη της.Αν λοιπόν αγαπάς κάποιον και έχεις συνειδητοποιήσει τις δικές σου αδυναμίες κατ' αρχήν, ούτε θ' αδιαφορήσεις, ούτε θα υιοθετήσεις αυταρχικές συμπεριφορές, ούτε θα το παίξεις δάσκαλος και φωστήρας.Απλά, θα νοιαστείς και θα εκθέσεις απόψεις έχοντας σαν στόχο τον απεγκλωβισμό του απ' το πρόβλημα για να τον δεις ισορροπημένο και κυρίως να βρει έναν μπούσουλα γενικώτερα.Προς Θεού, όχι σαν ειδικός, σαν φίλος που μεθαύριο θάχεις κι εσύ παρόμοια ανάγκη.
Δηλ. το ζητούμενο είναι να επεξεργαζόμαστε την αγάπη μας, όχι γενικά να αιωρείται και να δηλώνεται, να καλλιεργείται.Και βεβαίως, για σοβαρά προβλήματα υπάρχουν οι ειδικοί που τους έχω σε περισσή εκτίμηση, αρκεί νάμαστε προσεκτικοί γιατί κυκλοφορού και...μούφες μπόλικες!
Τα κατάφερα πάλι, δεν μπορείς να πείς και να φανταστείς δεν έπιασα το πρόβλημα των ξερόλων που μόνον στα προβλήματα εμφανίζονται και στις χαρές "ουδεμία άποψις"!
ματς μουτς (να σε καλοπιάσω για το μπλα μπλα μου)

faraona είπε...

Μηκων
φυσικα και δεν θα μιλουσαμε με κανεναν αν αποφασιζαμε κατι τετοιο.Εχεις δικιο.
Η ζωη η ιδια ειναι απολυτα συνυφασμενη με τις ατελειες και τις αδυναμιες.
Ολοι μας ,μα ολοι μας νασαι σιγουρη γι αυτο, συναναστρεφομαστε σε καθημερινη βαση με ανθρωπους που δεν ειναι τελειοι.Απο τον συντροφο και τα παιδια μας μεχρι τον εργοδοτη και τον παπα της ενοριας μας.
Ουδεις αλαθητος.
Επομενως δεν εισαι μονη σου σ αυτη την καθημερινη φυσιολογικη κατασταση.Ετσι δεν ειναι?
Αυτο που αντιμετωπιζεις εσυ ,το αντιμετωπιζει και η φιλη σου,κι η μαμα σου,κι το παιδι σου κι ολοι μας ανεξαιρετως.

Αν καποιοι «αυτοαποκαλουνται» αυτο ειναι κατι που τους αφορα.Εσυ τι δουλεια εχεις με το πως αυτοαποκαλειται ο καθενας?Οποιος κι αν ειναι αυτος.Προβλημα δικο του ειναι--αν ειναι--δεν ειναι δικο σου.
Θα ηταν και δικο σου απ την στιγμη που θα συμπεριλαμβανε κι εσενα .Αλλα αυτος που «αυτοαποκαλειται» το κανει μονος του για τον εαυτο του.Εσυ γιατι μπαινεις στην διαδικασια του?
Μηπως δεν εχει αυτο το δικαιωμα?Ποιος του το στερει?
Αφησε τον λοιπον στον κόσμο του να «αυτοαποκαλειται» οπως θελει.
Στην τελευταια σου παραγραφο γραφεις οτι ενω εχεις αποδεχτει ανθρωπους με αδυναμιες εσενα δεν σε αποδεχτηκαν.Και ψαχνεις το γιατι.
Ας τα παρουμε απο την αρχη.
Δεν αποδεχομαστε για να μας αποδεχτουν.Ετσι?
Αποδεχομαστε τους αλλους γιατι εμεις κρινουμε οτι ετσι θελουμε η αισθανομαστε καλυτερα με το να συμπεριφερθουμε με αποδοχη.Αυτο δεν εξασφαλιζει την αυτοματη αποδοχη των αλλων και για μας.
Αλλο εμεις ,αλλο οι αλλοι.
Και να σου πω και κατι αλλο τελευταιο.
Αντι να αισθανομαστε μονιμα παραπονεμενοι και να ξοδευουμε τον χρονο μας σ αυτο, δεν ειναι καλυτερα να κοιταξουμε να αναπτυξουμε τα προσοντα που εχουμε,τις κλισεις και τις οποιες δεξιοτητες μας?
Ειναι ενας παρα πολυ επικοδομητικος τροπος για το καλο του εαυτου μας αφ ενος ,αλλα κι ενας κι ισως ο μοναδικος τροπος να απαλυνθουν οι αδυναμιες μας.
Πιστευω οτι αν φροντισουμε εμεις πρωτοι γι αυτο ...πολυ συντομα θα δουμε και τους αλλους να μας αποδεχονται ευκολοτερα.

faraona είπε...

Αχτιδα
κρατω αυτο:

"Θα σας φανεί σκληρό αυτό που θα πω μα δεν βοηθώ κάποια που ζητιανεύει κρατόντας μωρό στην αγκαλιά της, θεωρώ οτι εκμεταλεύεται ένα παιδί.Κάποτε είχα κάποια γνωστή που μου ζήτησε να την δικαιολογήσω για ώρες απουσίας απο το σπίτι της, την πρώτη φορά μου είπε ψέμματα και το έχαψα την δεύτερη επιτέλους ..ξύπνησα και όχι μόνο δεν το έκανα μα έκοψα και τις παρτίδες."
Συμφωνω μαζι σου Αχτιδα.
Η βοηθεια που μπορουμε να προσφερουμε εχει ορια.
Κι αυτα τα ορια τα καθοριζειο καθενας αναλογως με τον χαρακτηρα του.Αλλος ειναι πιο ελαστικος κι αλλος πιο σκληρος.
Αλλος ξερει να διακρινει απο την πρωτη στιγμη αν πρεπει να βοηθησει κι αλλος χρειαζεται να περασει απο καποιες εμπειριες για να κατανοησει που «χωραει» η βοηθεια του και που οχι.

faraona είπε...

Αθηνα
οχι δεν εννοω οτι υπαρχουν ανθρωποι χωρις αδυναμιες.Ισως να μην το καταλαβες καλα απο λαθος δικο μου στην εκφραση.


Κρατω αυτο:
"Θα του μιλήσω μέχρι εκεί που θέλει την βοηθειά μου για να βρει λύσεις, και δεν ενοχλείται !!
Και φυσικά αν η βοήθεια που μου ζητά , αφορά πράγματα , που μπορώ να βοηθήσω !! Δεν θα κάνω την ειδική σε πράγματα που είναι άγνωστα σε μένα ή πάνω από μένα!!"

Πολυ ωραιο Αθηνα αυτο που λες.
Μεχρι εκει που δεν ενοχλειται.
Γιατι απο κει και περα δεν εχει και νοημα πια.
Και το αλλο ...που φυσικα συμφωνω...
βοηθεια μεχρι εκει που ξερουμε καλα κατι και ειμαστε απολυτως σιγουροι γι αυτο ,,,απο κει και περα μπορουμε να προτεινουμε στο ατομο αυτο να απευθυνθει καπου πιο ειδικα.

faraona είπε...

Ειρηνη
κρατω αυτο:

"Όσον αφορά τον εθισμό του "συμβουλάτορα" (επέτρεψέ μου να τον ονομάσω έτσι) ειλικρινά το βρίσκω τραγικό. Δεν μπορώ τους ανθρώπους που έχουν άποψη για τα πάντα, και αυτό γιατί θεωρώ ότι "απ'έξω από τον χορό... πολλά τραγούδια λέμε"! Υπάρχουν θέματα που μπορείς να δείξεις την συμπόνοια σου, την αγάπη σου αλλά να μην είσαι σε θέση να συμβουλέψεις διότι δεν έχεις βιώσει ανάλογο πρόβλημα."

Να προσθεσω εδω Ειρηνη οτι ακομη κι αν εχεις βιωσει παρομοιο προβλημα αποκλειεται ναναι πανομοιοτυπο γιατι οι συνθηκες που δημιουργουν ενα προβλημα ειναι διαφορετικες παντα στον καθενα μας.
Το προβλημα μπορει ναναι ακριβως το ιδιο.Οι παραμετροι ομως που δημιουργειται ειναι που δεν μπορουμε να τις γνωριζουμε.Αυτο ειναι παρα πολυ σοβαρο.
Να σου πω ενα παραδειγμα.Δυο μητερες εχουν παιδια που εχουν πεσει στα ναρκωτικα.
Για αλλους λογους και υπο αλλες συνθηκες εχει γινει το κακο στο παιδι της μιας και για αλλους στο παιδι της αλλης.
Θελω να πω μ αυτο οτι δεν μπορουμε να λεμε αυθαιρετα
«το περασα κι εγω αυτο αρα μπορω να σε βοηθησω».

Οσο για τα σεντονια εδω οπως βλεπεις διπλοσεντονα κι τριπλοσεντονα ολες.
Καλο ειναι αυτο ...ετσι νομιζω ε?

faraona είπε...

Παλμε
κρατω αυτο:

"Η υπομονή, η επιμονή, η συζήτηση, αλλά όχι η επιβολή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πεις τα πράγματα με το όνομά τους, πιστεύω ότι αν και εκείνος έχει «ανοιχτά» τα αυτιά και το μυαλό του θα μπορέσει να κάνει αυτή την αλλαγή."

Συμφωνω απολυτως μαζι σου.
Πολυ ωραιο και το παραδειγμα που εγραψες για την φιλη σου.

e-ιωάννης είπε...

Η αληθεια ειναι οτι οι ψυχιατροι εχουν τους κωδικες και ολα τα κλειδια...
αλλα να ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ οτι εχουν οικογενειες να θρεψουν και θελουνε ΛΕΦΤΑ.
δεν ειναι τα κοροιδα κανενος.ειναι εμποροι των γνωσεων τους,οπως και εγω που ειμαι θεολογος,οπως ειναι ο δασκαλος μου στο καρατε,γιαυτο καλον ειναι να στραφει καποιος για βοηθεια σε καποιον που
ΓΝΩΡΙΖΕΙ μεν αλλα δεν εμπορευεται τις γνωσεις του...

faraona είπε...

ιωαννη
συνεχιζω να μην καταλαβαινω γιατι το παραδειγμα που αναφερεις αποδεικνυει ποσο παιδικο μυαλο εχεις.
Και εν παση περιπτωσει το ναχεις παιδικο μυαλο ειναι κατι που σε αφορα προσωπικα.
Οπως θα ειδες και στο σχολιο μου στις συναναστροφες αυτο που σε ρωταω ειναι γιατι το φωναζεις αυτο.
Δεν σου αρκει που το εχεις?
Ερωτηση εκανα.

faraona είπε...

anepidoti
κρατω αυτο:

"Δηλ. το ζητούμενο είναι να επεξεργαζόμαστε την αγάπη μας, όχι γενικά να αιωρείται και να δηλώνεται, να καλλιεργείται.Και βεβαίως, για σοβαρά προβλήματα υπάρχουν οι ειδικοί που τους έχω σε περισσή εκτίμηση, αρκεί νάμαστε προσεκτικοί γιατί κυκλοφορού και...μούφες μπόλικες!
Τα κατάφερα πάλι, δεν μπορείς να πείς και να φανταστείς δεν έπιασα το πρόβλημα των ξερόλων που μόνον στα προβλήματα εμφανίζονται και στις χαρές "ουδεμία άποψις"!"


Ουδεν σχόλιον
Τα ειπες ολα.
{Ειδικα αυτο με τις χαρές μ εστειλε}

e-ιωάννης είπε...

Το φωναζω γιατι σαν παιδι εχω το
"ακαταλογιστο"
δεν καταλαβαινω τι κανω !!!

faraona είπε...

ιωαννη?
καλη η πλακα δεν λεω ...αλλα ολα τα πραγματα εχουν την ωρα τους.

faraona είπε...

ιωαννη δεν νομιζω να υπαρχει καποιος ανθρωπος που να «Γνωριζει» και να μην ειναι γιατρος.

Κωνσταντινος είπε...

Συγχαρητήρια για το ποστ σου faraona.
Tα λες όλα στις απαντήσεις σου με τις οποίες συμφωνώ.
Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος που αναζητά κάποια στιγμή θα μπει στο πειρασμό να παίξει το ρόλο του "σωτήρα".
Αυτό το κάνει γιατί βασικά αυτόεπιβεβαιώνετε,"σώνοντας" τους άλλους νιώθει κάποια είδος "ανωτερότητας".
Ακόμα και ο οίκτος η η συμπόνια είναι εύκολο από πράξη καλής θέλησης να περάσει σε πράξη προσβολής.
Ήθελα να σώσω τον κόσμο λέει ένα μότο μέχρι που κατάλαβα πως πάσχιζα να σώσω τον εαυτό μου.
Πολύ προσοχή λοιπόν σε τέτοιου είδους κινήσεις και λεπτούς χειρισμούς αλλά ειδικά ας είμαστε ξεκάθαροι μέσα μας αν το κάνουμε για τους άλλους η για μας.
Στα ερωτήματα σου η γνώμη μου είναι προσεκτική και απαλή προσεγγίσει ενός ξένου προβλήματος και κατανόηση αν μπορούμε πραγματικά να φανούμε χρήσιμοι η μήπως κάνουμε μεγαλύτερη ζημία.Μέχρι το επίπεδο να καταλάβει ο άλλος τι του συμβαίνει το θεωρώ πράξη καλής θέλησης και αυτό γιατί ο εγκλωβισμένος στο πρόβλημα του δεν μπορεί να το διακρίνει ενώ ένας έξω απ΄ αυτό μπορεί να το βλέπει ξεκάθαρα.
Επέμβαση όμως όχι,τη γνώμη μας ίσως αλλά χωρίς καμιά διάθεση επιβολής και αυτό μόνο αν μας ζητηθεί.

Καλό απόγευμα

Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; είπε...

Δέχομαι τον φίλο μου γιαυτό που είναι, όπως ακριβώς είναι. Μου άρεσε και τον επέλεξα. Αν κάτι λάθος κάνει και του χαλάει τη ζωή ... Θα του πω μόνο, τι θα έκανα εγώ στη θέση του.
Αν ζητήσει τη γνώμη μου θα του την πω ξεκάθαρα και ειλικρινά, χωρίς να το παίξω ... τέλεια, γιατί... Δεν είμαι τέλεια.
Δεν θα προσπαθήσω να τον αλλάξω.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν
Έτσι ακριβώς όμως θα τον ακούσω αν εκείνος μου μιλήσει για τα δικά μου αδύνατα σημεία.

Θεωρώ λάθος το να μην ανακατεύομαι, και να μην το κάνουν και εκείνοι, στα της ζωής μας... Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι γινόμαστε αγενείς.
Έτσι είναι οι δικές μου φιλίες.

faraona είπε...

Κωνσταντινε μου
τι να πω τωρα...
κραταω αυτο:

"Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος που αναζητά κάποια στιγμή θα μπει στο πειρασμό να παίξει το ρόλο του "σωτήρα".
Αυτό το κάνει γιατί βασικά αυτόεπιβεβαιώνετε,"σώνοντας" τους άλλους νιώθει κάποια είδος "ανωτερότητας".
Ακόμα και ο οίκτος η η συμπόνια είναι εύκολο από πράξη καλής θέλησης να περάσει σε πράξη προσβολής.
Ήθελα να σώσω τον κόσμο λέει ένα μότο μέχρι που κατάλαβα πως πάσχιζα να σώσω τον εαυτό μου.
Πολύ προσοχή λοιπόν σε τέτοιου είδους κινήσεις και λεπτούς χειρισμούς αλλά ειδικά ας είμαστε ξεκάθαροι μέσα μας αν το κάνουμε για τους άλλους η για μας."



Θα ειμαι ισως λιγο σκληρη σ αυτο που θα πω αλλα εχω την αισθηση οτι εισαι ο καταλληλος ανθρωπος για να το ακουσει και να μου πει την αποψη του.
Θελω να ειμαι πολυ ειλικρινης ...ακομη και με τον κινδυνο να παρεξηγηθω.
Πιστευω λοιπον οτι οι πραξεις μας αλλα και τα αισθηματα μας απο μια ηλικια κι υστερα ελεγχονται απολυτα απ αυτα που εχουμε στο κεφαλι μας με ελαχιστες συνδεσεις με την καρδια μας.Το θεμα ειναι για μενα λοιπον ,ποσο ελεγχει καποιος το μυαλο του πια και τιποτε αλλο.
Προσπαθω να καλλιεργω το μυαλο μου ετσι ωστε ναχει μια αρμονικη συμπεριφορα στους γυρω μου.
Αλλες φορες το καταφερνω κι αλλες οχι.Ακομη και με το ιδιο μου το παιδι.
Κι εκει ακομη που ξερεις ποσο ευαισθητη και τρωτη μπορει ναναι μια μανα κραταω τα χαλιναρια του εαυτου μου και δεν προστατευω, αλλα λεω την αποψη μου με την μεγαλυτερη προσοχη και τον μεγαλυτερο σεβασμο που θα μπορουσα να εχω σε ανθρωπο. Δεν μπορω να σου κρυψω οτι η υπερβολη για μενα σε ολα ανεξαιρετως τα θεματα της ζωης μας δεν κρυβει τιποτε αλλο απο το αντιπαλον δεος που ειναι ο μηδενισμος.
Και για να μη σε κουραζω.
Οι ακρογωνιαιοι λιθοι που υπαρχουν μεσα μας που λεγονται αντιθετες εννοιες κυβερνουν πολυ ευκολα την ζωη μας.
Κι εμενα αυτο με εκνευριζει και με θυμωνει αφανταστα.
Πιστευω ακραδαντα φιλε μου Κωνσταντινε οτι δεν υπαρχει μονο ευτυχια και δυστυχια,ενδιαφερον κι αδιαφορια,ασπρο και μαυρο.
Αναμεσα στο απολυτο ενδιαφερον και την απολυτη αδιαφορια υπαρχουν χιλιαδες αποχρωσεις.
Οταν λοιπον ενδιαφερομαστε για καποιους ανθρωπους ειναι αδυνατον να το κανουμε μονο γι αυτους.
Το κανουμε απο λιγο εως πολυ--- αναλογα με το ποσο μπορουμε να ελεγξουμε το μυαλο μας---και για μας.
Αρκει να ειναι τοσο που να μη γινεται αρρωστια και αυτοσκοπος μας.
Σ ευχαριστω που με ακουσες φιλε μου.

vagnes είπε...

Στο παραδειγμα σου οταν θα μου ζητουσε να βγουμε θα εκλεινα το ραντεβου και θα πηγαινα με χαρακτηριστικη καθυστερηση λεγοντας του πως με πηρε ο υπνος και θα ζητουσα Συγνωμη.
Δεν ξερω μόνο τι θα εκανα αν επρεπε να το επαναλαβω κι αλλες φορες σε περιπτωση που δεν το καταλαβαινε με την πρωτη...εστω με την δευτερη
Συμπερασματικα δεν θα του εδινα το ψαρι να το φαει θα τον μαθαινα να ψαρευει...και αμα ηθελε θα το πετυχαινε, οπως αλλωστε μαθαινουν ολοι οι ψαραδες που χρειαζονται τα ψαρια...

faraona είπε...

ξυπολητη
κρατω αυτο:
"Θεωρώ λάθος το να μην ανακατεύομαι, και να μην το κάνουν και εκείνοι, στα της ζωής μας... Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι γινόμαστε αγενείς.
Έτσι είναι οι δικές μου φιλίες."

Να τολμησω εδω να σου πω οτι το ρημα «ανακατευομαι» που χρησιμοποιεις δεν δειχνει ακριβως την ευγενεια που υποστηριζεις παρακατω, που πρεπει ναχουμε απεναντι στους φιλους μας.
Δεν κρεμομαι απ τις λεξεις σου ουτε τις κανω γυμναστικη ετσι?
μην με παρεξηγεις...
Ανακατευομαι ομως σημαινει επεμβαινω και αναδιατασσω.
Εσυ μαλλον εννοεις με το «να μην ανακατευομαι»,,,,το «να μην ενδιαφερομαι»
Ε?

Ξυπόλυτη είπε...

Εννοώ, ότι αν η φίλη μου κάνει κάποια χοντρή μαλακία, δεν θα κάνω το κορόιδο, για να μη φανεί ότι ανακατευόμαι. Θα την βάλω κάτω να συζητήσουμε. Το ίδιο θέλω, σχεδόν απαιτώ, να κάνει και εκείνη, σε αντίστοιχη περίπτωση μαζί μου.

Αγένεια είναι να μη σέβομαι τη φίλη μου, και να χώνω τη μύτη μου σε κάθε τι που την αφορά.

Κωνσταντινος είπε...

faraona

Συμφωνώ με τον κύριο κορμό αυτών που διάβασα ,το 'ελάχιστες συνδέσεις με την καρδιά' δεν κατάλαβα αφού εγκεφαλικός έλεγχος νοείται ως συναισθηματικός έλεγχος από το νου.
Συνεπώς το ' ελάχιστες συνδέσεις 'μπορώ να το αποδώσω στον όποιο βαθμό αδυναμιών μας -ελέγχου της καρδιάς μας.
Οι ακραίες αντιθέσεις είναι καλές στη λογοτεχνία ,εκεί που το καλό μάχεται το κακό.
Η πραγματική ζωή είναι μια υπόθεση λεπτών χειρισμών και ισορροπιών.

Καλό βράδυ

Maria Tzirita είπε...

Φαραώνα μου, διάβασα με προσοχή όλα τα σχόλια και για πρώτη ίσως φορά δεν έχω τίποτα να προσθέσω! Οι φίλοι εδώ τα λένε πολύ καλά κι εστιάζω κυρίως στο ότι δεν μπορείς να βοηθήσεις κανέναν που ΔΕ ΘΕΛΕΙ να βοηθηθεί και που κωφεύει. Αν οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί στην επικοινωνία, όλα είναι εύκολα. Αδυναμίες έχουμε όλοι, όπως όλοι έχουμε και δυνάμεις. Ας αξιοποιήσουμε τις δεύτερες κι ας συγχωρήσουμε - παραβλέψουμε τις πρώτες... Καλό βράδυ και φιλί γλυκό!

faraona είπε...

Vagnes
κρατω αυτο:

"Συμπερασματικα δεν θα του εδινα το ψαρι να το φαει θα τον μαθαινα να ψαρευει...και αμα ηθελε θα το πετυχαινε, οπως αλλωστε μαθαινουν ολοι οι ψαραδες που χρειαζονται τα ψαρια..."

Μ αρεσει που μιλας με παραδειγματα!!!
Και ειναι και πετυχημενα.

faraona είπε...

ξυπολυτη?
Λες:

"Εννοώ, ότι αν η φίλη μου κάνει κάποια χοντρή μαλακία, δεν θα κάνω το κορόιδο, για να μη φανεί ότι ανακατευόμαι."

και μετα:

"Αγένεια είναι να μη σέβομαι τη φίλη μου, και να χώνω τη μύτη μου σε κάθε τι που την αφορά."

Αποκλειεις το γεγονος δηλαδη να μην θελει η φιλη σου να αναμηχθεις σε καποια μαλακια που εκανε?
Γιατι κι αυτο ειναι κατι που την αφορα.
Μηπως ειναι καλυτερα να περιμενεις να δεις αν η ιδια θελει την βοηθεια σου πρωτα?

faraona είπε...

Κωνσταντινε σε γενικες γραμμες συμφωνουμε.
Θα δοθει η ευκαιρια να μιλησουμε και παλι γι αυτα τα θεματα και θα πουμε κι αλλα.
Αλλωστε μας περιμενει ολος ο χειμωνας ε?

faraona είπε...

Μαρια
κρατω αυτο:

"δεν μπορείς να βοηθήσεις κανέναν που ΔΕ ΘΕΛΕΙ να βοηθηθεί και που κωφεύει. Αν οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί στην επικοινωνία, όλα είναι εύκολα. Αδυναμίες έχουμε όλοι, όπως όλοι έχουμε και δυνάμεις. Ας αξιοποιήσουμε τις δεύτερες κι ας συγχωρήσουμε - παραβλέψουμε τις πρώτες..."

Συμφωνω μαζι σου σε ολο εκτος απο το τελευταιο κομματι.
Γιατι υπαρχουν αδυναμιες που δεν μπορουμε ουτε να τις παραβλεψουμε ουτε να τις συγχωρησουμε.Μιλω για τραβηγμενες καταστασεις που ομως δυστυχως υπαρχουν και αυτες στην ζωη.

Ξυπόλυτη είπε...

Μηπως ειναι καλυτερα να περιμενεις να δεις αν η ιδια θελει την βοηθεια σου πρωτα?

Φαραωνα... Σε μια σχέση, και ιδιαίτερα φιλική, ξέρεις ακριβώς πότε πρέπει να επεμβεις. Με τη φίλη μιλάς. Έχετε κατάθεση ψυχή, έχετε ξαπλώσει στο τραπέζι τα εσώψυχα σας... Την ξέρεις και σε ξέρει. Ξέρεις λοιπόν πότε πρέπει να επέμβεις. Αν εκείνη ενοχληθεί, απλά θα μου το πει, και θα το βουλώσω.

Για τέτοιες φιλίες μιλάω εγώ. Αν δεν είναι έτσι δεν τις θεωρώ φιλίες αλλά απλές γνωριμίες.

Οι φιλίες μου κρατάνε πολλά πολλά χρόνια, μια ζωή σχεδόν, αυτό... Καθόλου τυχαίο δεν είναι συμφωνείς;

faraona είπε...

ξυπολυτη
το θεωρω βεβαιο οτι κρατανε πολλα χρονια οι φιλιες σου,δεν το αμφισβητω.Και φυσικα δεν ειναι τυχαιο.Οταν μιλαμε για τετοιες φιλιες που περιγραφεις εδω.

e-ιωάννης είπε...

ο ψυχιατρος δεν μοιαζει με κανεναν αλλο γιατρο,ουτε με τον γυναικολογο που θα σε κανει καλα,ουτε με τον παιδιατρο που κανει καλα τα παιδια,
ΥΠΑΡΧΕΙ
η περιπτωση να ξοδεψεις ολη σου την περιουσια στον ψυχιατρο για να γινεις καλα και να
ΜΗΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ τιποτα.
θελει πολυ προσοχη....
αυτο εννοούσα.

faraona είπε...

ιωαννη
υπαρχουν κι αυτες οι περιπτωσεις ναι ...αλλα δεν νομιζω να φταινε οι ψυχιατροι γι αυτο.
Προσοχη θελει σε ολα και παντου ουτως η αλλως.

Dee Dee είπε...

Κι ομως Φαραωνα μου, αυτο που καταλαβες εννοω. Οτι , αναλογως τη διαθεση μας εχουμε και την αναλογη υπομονη στα κοντινα μας ατομα. Δεν σου γραφω ποιο ειναι το σωστο, σου γραφωτι πιστευω οτι συνηθως ισχυει!
Σιγουρα δεν βοηθαμε τον αλλον ετσι, ουτε καν τον ιδιο μας τον εαυτο δεν βοηθαμε....αλλα συμβαινει :)


Καλημερα :)

faraona είπε...

Deedee
A!!
ok.
Ναι συμβαινει.

Τωρα εγινε πιο σαφες αυτο που ηθελες να πεις.

LOCKHEART είπε...

θεωρώ ότι ένας λόγος αδυναμίας ειναι η χαμηλή αυτοπεποιθηση και αυτοεκτίμηση αυτό που μπορούμε απλά να κάνουμε ειναι να κάνουμε αυτο το άτομο να πιστέψει στον εαυτό του....

faraona είπε...

Spyro
κρατω αυτο:
"απλά να κάνουμε ειναι να κάνουμε αυτο το άτομο να πιστέψει στον εαυτό του...."

να προσπαθησουμε αν μη τι αλλο.

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου