Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2008

Χωρισμος

Ο χωρισμος δυο ανθρωπων ειναι μια επιπονη συνηθως διαδικασια. Γιατι λοιπον αυτη την διαδικασια που εμπεριεχει ουτως η αλλως πονο ,πρεπει να την εξευτελιζουμε κι απο πανω?
Δεν φτανει ο πονος?
Γιατι τα περισσοτερα ζευγαρια οταν φτανουν στα προθυρα του χωρισμου εχουν αυτη την ταση , να εξευτελιζουν ο ενας τον αλλο?
Ενας χωρισμος ειναι ωρα περισκεψης και εσωτερικης συσπειρωσης.Κυριως για τον εαυτο μας .Ειναι η ωρα του απολογισμου και της συνειδητοποιησης πραγματων.
Δεν ειναι ουτε η καταλληλη στιγμη της υστεριας ,ουτε η καταλληλη στιγμη της καταστροφης.
Κι ομως...

41 σχόλια:

eirini είπε...

Καλησπέρα faraona μου και καλό μήνα! Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες όμως δυστυχώς πολύ σπάνια γίνεται έτσι! Έχω διαπιστώσει πως οι αντιδράσεις σε έναν χωρισμό δεν εξαρτώνται ούτε από το κοινωνικό , ούτε καν από το μορφωτικό επίπεδο ενός ανθρώπου. θα πρέπει να υπάρχει υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας, χαμηλό επίπεδο εγωπάθειας και προπαντώς ανιδιοτελής αγάπη για τα παιδιά μας(εφόσον υπάρχουν) για να επέλθει ένας ομαλός χωρισμός χωρίς καταστροφικές συνέπειες. Αν δεν υπάρχουν (που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν) όλα αυτά, ευτυχώς υπάρχει "ο χρόνος" που πολλές φορές(όχι όμως όλες δυστυχώς) ομαλοποιεί καταστάσεις και εξομαλύνει τα πνεύματα.
Να 'σαι καλά φαραόνα μου!

Νατασα είπε...

Πως λέμε είναι θέμα χημείας ;
Ε, έτσι κι εδώ είναι θέμα επικοινωνίας

Αχ, βάζεις κάτι ερωτήματα που θέλει 10 επισκέψεις σε ψυχαναλυτή για να καλυφτούν εν μέρει :P
Φιλιά και καλό βράδυ

Κωνσταντίνος είπε...

Εξαρτάτε απο το χωρισμό,αν είναι απ' αυτούς που ανοίγει η γη κάτω απo τα πόδια σου ,προδοθείς και όλα όσα ένιωθες ανατραπούν σε μια στιγμή λίγο δύσκολο να συγκρατήσεις το ποτάμι της οργής,της εκδίκησης κ.λ.π.
Δεν λειτουργούμε με κουμπιά.Βλέπε τον απόλυτο εξευτελισμό Κούγια-Βατίδου.
Δεν εμπεριέχει πάντα πόνο,μπορεί να εμπεριέχει και ανακούφιση αν τα πράγματα έκανα τον κύκλο τους ,τα αισθήματα ξεθύμαναν και τα πράγματα ζυγίστηκαν και ξαναζυγίστηκαν απο το μυαλό.
Αν κάποιος αληθινά πίστευε και αγαπούσε και ξαφνικά βρεθεί μετέωρος τότε θα διαπιστώσει και εξ ιδίων πως όταν λέμε πολιτισμένος χωρισμός σε πολλές περιπτώσεις εννοούμε νοθευμένη σχέση.

Kαλό βράδυ

αγκαλιές του φεγγαριού είπε...

γιατι;
εχεις το συναισθημα της απορριψης,πιθανον να εισαι εσυ ο προδωμενος-θιγμενος οποτε λειτουργεις ανταγωνιστικα,υπο την επιρεια συναισθηματων που σιγουρα δεν σ αφηνουν να συμπεριφερθεις λογικα..

επικοινωνια θα μπορουσε να υπαρξει μονο εαν και οι δυο βρισκονται στο ιδιο ακριβως σταδιο..ομως δυσκολο να συμβει αυτο..ε;

faraona είπε...

eirini

κρατω αυτο:


"Έχω διαπιστώσει πως οι αντιδράσεις σε έναν χωρισμό δεν εξαρτώνται ούτε από το κοινωνικό , ούτε καν από το μορφωτικό επίπεδο ενός ανθρώπου. θα πρέπει να υπάρχει υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας, χαμηλό επίπεδο εγωπάθειας και προπαντώς ανιδιοτελής αγάπη για τα παιδιά μας(εφόσον υπάρχουν) για να επέλθει ένας ομαλός χωρισμός χωρίς καταστροφικές συνέπειες."

faraona είπε...

νατασα
μονο 10?
Θα ελεγα οτι υπαρχουν ανθρωποι που εχουν βρασει μεσα στο καζανι της ψυχαναλυσης κι ακρη δεν βρηκαν.


Ομως πιστευω οτι δεν ηθελαν να βρουν.



Ξερεις οι καταστασεις που μας κανουν δυστυχισμενους ειναι καμμια φορα στο υποσεινηδητο μας σαν το βυζι της μανας(μας θηλασε δεν μας θηλασε---δεν εχει σημασια)...αυτο το βυζι πρεπει να το αποκοψουμε μονοι μας δεν γινεται αλλιως.
Αν δεν το κανουμε θελουμε αυτο που λες.Να πηγαινοερχομαστε στους ψυχαναλυτες για να λεμε οτι κατι κανουμε.
Συγγνωμη βρε Νατασα αν μιλαω λιγο αυστηρα αλλα υπηρξα πολυ κακομαθημενο πλασμα καποτε κι εκανα μεγαλο αγωνα για να βρω την δυναμη να ελεγχω τον εαυτο μου.Οσο μπορω.Προσπαθω ομως ε? ναι και δεν το βαζω κατω με καμμια Παναγια.

faraona είπε...

Kωνσταντινε
καλως ορισες κι απο δω.

Εξαρταται απο τον χωρισμο λες.
Ναι αλλα δεν αντιδρουμε ολοι το ιδιο στους χωρισμους οποιου ειδους κι αν ειναι.
Τοτε θα ειμασταν ανετα χωρισμενοι σε δυο κατηγοριες .
Ο χωρισμος αυτος καθε αυτος και το ειδος του δεν παιζει ρολο .Οι χαρακτηρες των ανθρωπων που περνουν μεσα απο τον χωρισμο παιζουν ρολο.Αν δεν υπαρχει κανενα ιχνος αυτοελεγχου φυσικο ειναι τα ατομα να αγονται και να φερονται συμφωνα με το που τους κουβαλανε τα συναισθηματα τους κι οχι μονο.
Λυπαμαι πολυ που δεν μπορω να σχολιασω το θεμα της κυριας Βατιδου και του κυριου Κουγια.
Η αρχες μου δεν μου το επιτρεπουν και φυσικα δεν εχω πολυ χρονο για χασημο.
Οι ανθρωποι επιλεγουν μονοι τους την ξεφτιλα τους κατα το δοκουν.

Την τελευταια σου παραγραφο,"( Αν κάποιος αληθινά πίστευε και αγαπούσε και ξαφνικά βρεθεί μετέωρος τότε θα διαπιστώσει και εξ ιδίων πως όταν λέμε πολιτισμένος χωρισμός σε πολλές περιπτώσεις εννοούμε νοθευμένη σχέση.)"
δεν την καταλαβα δυστυχως καθολου.
Αν θελεις ομως μπορεις να επανελθεις και να μου εξηγησεις.

faraona είπε...

φεγαραγκαλιασμενη

κρατω αυτο:
"επικοινωνια θα μπορουσε να υπαρξει μονο εαν και οι δυο βρισκονται στο ιδιο ακριβως σταδιο..ομως δυσκολο να συμβει αυτο..ε;"

και συμπληρωνω.... η που ενω πονανε ξερουν να συμπεριφερονται σαν ανθρωποι και εχουν την δυναμη να κρατανε τα μποσικα.

Κωνσταντίνος είπε...

Εννοώ πως αγαπήσαμε απόλυτα και αληθινά για να ξέρουμε πως θα αντιδράσουμε σε μια πιθανή προδοσία?
Αν κάποιος από μας το βίωσε και αντέδρασε πολιτισμένα τότε μπράβο του,να του κάνουμε τον ανδριάντα! :)
Αν όμως είχε μισή ντουζίνα αναστολές για το άτομο που ήταν μαζί και ένα καρό επιφυλάξεις η ενδείξεις που του μετρίαζαν την εμπιστοσύνη και την πίστη...
τότε φυσικό επόμενο είναι να μην έχει δώσει ακέραια αισθήματα στο δυνατό απόλυτο βαθμό.
Συνεπώς θα βιώσει ανάλαφρα τον χωρισμό.
Ο χωρισμός βρίσκεται στον αντίποδα αυτών που δώσαμε,είναι η άλλη πλευρά του φεγγαριού ,η άλλη όψη της ίδιας ψυχής.
Αν έδωσες,πίστεψες,εμπιστεύτηκες θα πληγωθείς βαθιά!
Αυτό είναι μεγάλο φορτίο για έναν άνθρωπο,η απώλεια είναι τρομακτική.
Αυτό κάνει τον χωρισμό υποκειμενική υπόθεση επειδή η εμπειρία είναι πάντα πρωτόγνωρη.

Καλό βράδυ

twinkle είπε...

Καλησπέρα.
Νομίζω πως πιάνω απόλυτα το σφυγμό του Κωνσταντίνου. "Νοθευμένη σχέση" είναι αυτή που τουλάχιστον για τον έναν από τους δύο δεν υφίσταται πλέον στην ουσία της,έχει πεθάνει. Ο ένας από τους δύο είναι συμβιβασμένος. Εκτός αν είναι και οι δυο.

Δεν πιστεύω σε "πολιτισμένους" χωρισμούς. Συνήθως γίνονται τα χειρότερα....Μόνο η απάθεια ενός από τους δύο μπορεί να προφυλάξει την κατάσταση από την υπέρτατη ξεφτίλα...

Μιλάω από πείρα...Έχω νωπές μνήμες χωρισμού πριν από ένα χρόνο...

Παιδιά, είναι αλλιώς η θεωρία...Στη ζωή μου έχω υπάρξει απόλυτη, αλλά στις απόψεις μου στο θέμα γάμος, υπήρξα "λάθος"....

faraona είπε...

Kωνσταντινε κρατω αυτο:

"Ο χωρισμός βρίσκεται στον αντίποδα αυτών που δώσαμε,είναι η άλλη πλευρά του φεγγαριού ,η άλλη όψη της ίδιας ψυχής.
Αν έδωσες,πίστεψες,εμπιστεύτηκες θα πληγωθείς βαθιά!
Αυτό είναι μεγάλο φορτίο για έναν άνθρωπο,η απώλεια είναι τρομακτική.
Αυτό κάνει τον χωρισμό υποκειμενική υπόθεση επειδή η εμπειρία είναι πάντα πρωτόγνωρη"

Κανεις δεν λεει οτι ο χωρισμος ειναι μια ευκολη υποθεση γι αυτον που δεν θελει να χωρισει κι ειναι ας πουμε το «θυμα» της υποθεσης.Κι οποιος το λεει ειναι ψευτης.
Και φυσικα ειναι και υποκειμενικη υποθεση.Ο καθενας τον βιωνει συμφωνα μ αυτα που κουβαλαει μεσα του κι εξω του.
Αυτο που λεω εγω ειναι το εξης:
Την ωρα της καταστροφης μιας σχεσης οι ανθρωποι χρειαζονται περισκεψη.Δεν οφελουν σε τιποτε οι υστεριες και τα μιση.
Και επισης κανεις ,μα κανεις ,δεν μπορει να βγαλει την ουρα του απ εξω και να το παιζει απολυτα αδικημενος.Μπορει να εχει προδοθει αλλα εχει μερισμα κι ευθυνη στην προδοσια του αλλου.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΛΟΓΟ.
Γατι οταν επιλεγουμε να ειμαστε με καποιον ανθρωπο παιρνουμε τα ρισκα ολης της υπαρξης του.
Δεν αποφασιζουμε να ειμαστε με καποιον/α μονο για τα καλα του.Αποφασιζουμε να ειμαστε μαζι μ εναν ανθρωπο κατ αρχην για τα θετικα του ,αλλα αυτο δεν σημαινει οτι αυτος ο ιδιος ανθρωπος δεν εχει τιποτε αλλο στον ντουρβα του -ας μου επιτραπει η εκφραση.

Αυτο που κουβαλαει λοιπον ο καθενας μας το κουβαλαει και στην σχεση.
Τι θα τα κανει τα αρνητικα του ενας ανθρωπος που ερωτευεται?
Θα τα πεταξει?
Αμ δε!!!
Το πολυ πολυ να τα λυανει καπως.Ο χαρακτηρας του απο λιγο εως πολυ με το πρωτο περασμα του χρονου θα αποκαληφθει ασχετα αν εμεις θελουμε να δουμε καποια πραγματα η εθελοτυφλουμε η ελπιζουμε οτι θα διορθωθουν.
Η ευθυνη που εχουμε ειναι επομενως στον βαθμο που κι εμεις εχουμε επιλεξει τον συγκεκριμενο ανθρωπο.
Εκτος κι αν υπαρχουν σχεσεις που επιβαλονται με το μαχαιρι στο λαιμο.Που δεν νομιζω στην εποχη μας να υπαρχουν τετοιες ετσι δεν ειναι?
Δεν πρεπει λοιπον να σκεφτουμε και την δικη μας ευθυνη, ακομη κι οταν ο αλλος θελει να μας χωρισει?

faraona είπε...

twinkle
καταλαβαινω «το νωπο» της εμπειριας σου...η ωδυνη και η συνειδητοποιηση πολλες φορες αργουν πολυ κι αυτο παρατινει και τις μνημες αλλα και το αναποδο.Οι μνημες πολλες φορες παρατεινουν τα αλλα δυο.
Το καλυτερο ειναι νομιζω να αφηνει κανεις τον χρονο να περναει μαλακα γιατι ειναι ο μονος γιατρος στην επουλωση των πληγων αλλα οχι στην εξαφανιση τους ε?Το σημαδι μενει και το κοιτας εκει σαν τατου χτυπημενο για παντα.

Οσο για την θεωρια και την πραξη.Πραγματικα ειναι δυσκολο να συμπεσουν.Αλλα οχι μονο σ ενα χωρισμο ...και σε πολλα αλλα πραγματα μηπως δεν συμβαινει αυτο?
Την ωρα που θελουμε την λογικη σκεψη να κυριαρχησει, ερχεται το συναισθημα της δινει ενα γερο χαστουκι και την στελνει στου διαολου το κερατο.
Γι αυτο το πραγμα μιλαω εδω.Για το ποσο κανεις πρεπει να ενδυναμωσει τον εαυτο του οχι για να μην υπερτερει το συναισθημα.Αυτο ουτως η αλλως υπερεχει οταν κανεις ειναι πληγωμενος.Αλλα βρε παιδια προτιμω να ουρλιαζω σαν λυκαινα στην γωνια μου και να γλυφω τις πληγες μου μονη μου απο το να «τρεχω στην πορτα του αλλου και να τσιριζω»

Ελεος δηλαδη.Την ωρα που ειναι πληγωμενος ενας ανθρωπος ειναι δυνατον να θελει να γινει και ξευτιλας?Αν εχει μεγαλο βαθος η πικρα ο ανθρωπος δεν μπορει ουτε να φωναξει καλα καλα ...στομωνει το ειναι μας οταν αγαπουμε εναν ανθρωπο και τον χανουμε.
Αυτο λεω εδω ...γι αυτην την κατασταση υστεριας μιλω.
Αυτην οπου ενω ποναμε δεν συσπειρωνομαστε στον πονο μας αλλα γαυγιζουμε εδω κι εκει ,πιανουμε λυτους και δεμενους και λεμε τον πονο μας,βαζουμε ανθρωπους ασχετους στη μεση,ανακατεβουμε γονεις ,συγγενεις,παιδια κλπ σ ενα προβλημα που αφορα μονο εμας και κανεναν αλλο.
Γι αυτο το πραγμα μιλαω εδω.

Κωνσταντίνος είπε...

faraona :

Δεν διαφωνούμε,τα ίδια πράγματα λέμε,κάθε υπεύθυνο άτομο με στοιχειώδη αξιοπρέπεια,υγιή εγωισμό και κάποια περηφάνια έτσι σκέφτεται.
Είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας ,απλά η ώρα του χωρισμού είναι μια δύσκολη ώρα.
Μπορεί το συναίσθημα να μας υποβάλει να κάνουμε και κάτι έξω απο τον έλεγχο μας.
Θέλω να πω ας μην ήμαστε τόσο σκληροί με τον εαυτό μας ώστε να τον πιάσουμε απο το αυτί και να τον καθίσουμε σε μια γωνιά να βογκά.
Μπορεί να νιώθουμε απεριόριστα αδικημένοι,γνωρίζω άτομα που χώρισαν και σκαρφίστηκαν πολλά φανταστικά σενάρια για να πάρουν λίγο απο το αίμα τους πίσω.
Πάντως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ να χωρίζουμε στη γραμμή που αναφέρεις.
Λίγο καλύτερα λίγο χειρότερα ίσως δεν πειράζει αρκεί να μη το ξεφτιλίζουμε τελείως γιατί αν περάσει ο χρόνος και δούμε το γεγονός από απόσταση ασφαλείας πάλι τον εαυτό μας θα οικτιρούμε μετά αν φερθούμε μικρόψυχα.


Καλό απόγευμα

ILive2LoveMe είπε...

Κι όμως... συνήθως και οι δυο πλευρές κινούνται σπασμωδικά σχεδόν. Κρατώντας αόρατα πηρούνια και εκτοξεύοντας πύρινες λεκτικές προσβολές και άσχημα σχόλια. Ο καθένας από τη μεριά του έχει 'δίκιο'. Δεν βλέπει όμως κανείς τους -εθελοτυφλώντας φυσικά- που ήταν άδικος πριν φτάσει στο σημείο του χωρισμού. Δυστυχώς. Είναι καλύτερα να κατανοήσουν γιατί ήταν μαζί τι τους κράταγε , και γιατί πλέον δεν μπορούν να είναι. Μη βάλουν τη 'συνήθεια' κορώνα , και μη κάνουν τα ελλατώματά τους και τις 'αξίες' τους τσίχλα που μασούν και φτύνουν και ξαναμασούν για να τη φτύσουν και πάλι.
Όλα έχουν ένα τίμημα. Και πιστεύω πως ακόμη κι αν δεν το θες τον άλλον, μια συγκινησιακή κατάσταση θα την περάσεις. Θα φορτιστείς. Ας καταλάβουν οι άνθρωποι πως δεν είναι ώρα απολογισμού. Αυτό μάλλον το έκαναν για να πάρουν την απόφαση ενός χωρισμού. Και θα έχουν χρόνο να το ξανακάνουν. Δεν μ' αρέσει επίσης το περιθώριο που αφήνουν τα ζευγάρια σε γονείς να λένε τα δικά τους στην κυριολεξία, αφού όπως διαπιστώνω οι γονείς μάλλον δεν τα ξέρουν όλα πάντοτε... Γιατί ποτέ δεν ελέχθησαν.
Λίγη αξιοπρέπεια λοιπόν θα ήταν ότι καλύτερο. Τελικά χωρίζονται οι δρόμοι των ανθρώπων όχι οι ψυχές. Αυτές συντροφεύουν θελητά ή μη, και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα... ίσως είναι καλύτερα έτσι.

faraona είπε...

κωνσταντινε
κρατω αυτο:

"Λίγο καλύτερα λίγο χειρότερα ίσως δεν πειράζει αρκεί να μη το ξεφτιλίζουμε τελείως γιατί αν περάσει ο χρόνος και δούμε το γεγονός από απόσταση ασφαλείας πάλι τον εαυτό μας θα οικτιρούμε μετά αν φερθούμε μικρόψυχα."

Νομιζω οτι μ αυτο τα ειπες ολα!

faraona είπε...

Τζενη κρατω αυτο:

"Λίγη αξιοπρέπεια λοιπόν θα ήταν ότι καλύτερο. Τελικά χωρίζονται οι δρόμοι των ανθρώπων όχι οι ψυχές. Αυτές συντροφεύουν θελητά ή μη, και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα... ίσως είναι καλύτερα έτσι."

Μακαρι!!!

una mama και οχι μονο είπε...

εχετε πει πολλα σωστα πραγματα παραπανω και νιωθω σα να εχει καλυφθει το θεμα...σα να μην εχω κατι να συμπληρωσω.
θυμος απο καποια πλευρα σιγουρα θα υπαρξει σε ενα χωρισμο, καλο ειναι να γινει συνειδητος και το ατομο που διακατεχεται απο θυμο να αποστασιοποιηθει και να δει τον εαυτο του. αν γινει αυτο, θα νιωσει πως ξεπεφτει πραττοντας μικροπρεπειες η εκτοξευοντας υβρεις...θα κοιταξει πιστευω να σωσει τον εαυτο του απο τη δευτερη κατρακυλα. η πρωτη ειναι το χτυπημα του χωρισμου αν δεν ειναι κοινη αποφαση. καλο βραδυ!!!

faraona είπε...

Una mama
κρατω αυτο:


"θυμος απο καποια πλευρα σιγουρα θα υπαρξει σε ενα χωρισμο, καλο ειναι να γινει συνειδητος και το ατομο που διακατεχεται απο θυμο να αποστασιοποιηθει και να δει τον εαυτο του. αν γινει αυτο, θα νιωσει πως ξεπεφτει πραττοντας μικροπρεπειες η εκτοξευοντας υβρεις...θα κοιταξει πιστευω να σωσει τον εαυτο του απο τη δευτερη κατρακυλα."

Πιστευω οτι αυτο ειναι που σωζει τελικα στο τελος εστω την αξιοπρεπεια μας.Η συνηδειτοποιηση του τι μας συμβαινει και η το δυνατον καλυτερη και η πιο ανθρωπινη συμπεριφορα.

αχτίδα είπε...

Ο χωρισμός είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που κόβει απ' όπου κιαν το πιάσεις.Δεν μπορεί να ξεχνιούνται τόσο εύκολα οι ευτυχισμένες στιγμές και να εξαλύφεται ο σεβασμός ανάμεσα σε δυο πλάσματα που κάποτε αγαπήθηκαν.Με πικραίνει πολύ αυτή η ιδέα του σπαραγμού δυο ανθρώπων και το χειρότερο όταν υπάρχουν παιδιά.Μέσα απο τα παιδιά εκδικείται ο ένας τον άλλο και δεν βλέπουν οτι οι πληγές είναι χειρότερα βαθιές σ' αυτά που βρήσκονται στο μέσο.Όμως καλύτερα χωρισμός παρά συμβατικός γάμος με καυγάδες και παγωνιά στην ατμόσφαιρα.

Ονειροπαρμένη...Αλλοπαρμενη..οτι θες! είπε...

Καλησπερα..και εγω νομιζω οτι εχετε πει παρα πολλα σωστα πραγματα....ενας γαμος για να ειναι υγιεις πρεπει να υπαρχει ειλικρινια,σεβασμος ..καλα, και πολλα αλλα!!! αλλα θα σταθω σ αυτα τα δυο...ετσι λοιπον και σ ενα χωρισμο καλο ειναι να τα κρατησουμε αυτα,ας ειμαστε ειλικρινεις και να σεβαστουμε πρωτα απ ολα τον εαυτο μας και μην ξεφτιλιστουμε , ναι, μονο ο θυμος μπορει να σε κανει χασεις την αξιοπρεπεια σου και να εξευτελισεις τον ανθρωπο που εζησες μαζι του ,που μπορει να εχεις κανει και παιδια ,αν ομως εχεις κατσει και εχεις κανει την αυτοκριτικη σου πριν ,εχεις δει οτι και εσυ εχεις μεριδιο ευθυνης ,ανεξαρτητως "ποσοτητας" ,θα βρεις την δυναμη να αντιμετωπισεις τον χωρισμο με αξιοπρεπεια,ταπεινα,οπως αντιμετωπιζες την μεχρι τωρα λανθασμενη πορεια του γαμου και συμβιβαζοσουν με τα ασυμβιβαστα....το να ζητησεις απ τον αλλο να χωρισετε ,πιστευω οτι ειναι παρα, μα παρα πολυ δυσκολο ,ακομα και αν βλεπεις οτι ειναι η μονη λυση αυτη,ποναει πολυ και πρεπει να εχεις αντληση τεραστια δυναμη για να το κανεις..ποσο μαλλον οταν βλεπεις τον αλλο να μην θελει να ακουσει αυτη την λεξη...μου ειναι λοιπον αδιανοητο να λες στον αλλον οτι θελεις να χωρισεις και ν αρχισεις να τον χτυπας ανελεητα ...ο θυμος ειναι πολλη πριν την αποφαση να χωρισεις ..μετα τον μεγαλο θυμο ...ερχεται η ωρα περισκεψης και εσωτερικης συσπειρωσης...μετα ερχεται η αναγεννηση ...και τελος ,ο χωρισμος!...Καληνυχτα Φαραωνα!!!

faraona είπε...

Aχτιδα κρατω αυτο:

"Με πικραίνει πολύ αυτή η ιδέα του σπαραγμού δυο ανθρώπων και το χειρότερο όταν υπάρχουν παιδιά."

Ενας λογος παραπανω για να κρατιουνται οι ισορροποιες και να μην εξεφτελιζομαστε.
Η υπαρξη των παιδιων που αντιγραφουν τις συμπεριφορες μας και πικραινονται αφορητα.

faraona είπε...

ονειροπαρμενη κρατω αυτο:


"αν ομως εχεις κατσει και εχεις κανει την αυτοκριτικη σου πριν ,εχεις δει οτι και εσυ εχεις μεριδιο ευθυνης ,ανεξαρτητως "ποσοτητας" ,θα βρεις την δυναμη να αντιμετωπισεις τον χωρισμο με αξιοπρεπεια,ταπεινα,οπως αντιμετωπιζες την μεχρι τωρα λανθασμενη πορεια του γαμου και συμβιβαζοσουν με τα ασυμβιβαστα...."

Ετσι πρεπει να γινεται οπως το λες ομως η αυτοκριτικη απαιτει ωρημοτητα και αυτη δυστυχως δεν υπαρχει.Τα περισσοτερα ατομα βαδιζουν ανωρημα προς τον γαμο και συνεχιζουν να ειναι ανωρημα και στον χωρισμο.

LOCKHEART είπε...

Kαλημέρα μαμα,

Δεν μπορεσα να καταλάβω το εξής : Είναι αρετή του ανθρώπου να ξέρει ποτε θα φεύγει αυτό όμβως για να το κάνει πρέπει πρώτα να σεβεται τον εαυτό του και μετα τον άνθρωπο του και την ζωη, αλλα και ακόμα να γνωρίζει την ρευστότητα που διέπει την ζωή και την εκδήλωση της. Δηλαδή πρεπει να φτάσουμε στο σημείο διάλυσης και ξεφτίλας για να φύγουμε απο κάποια σχέση ...; ελεος ποια και στην τελική αν υπάρχουν και παιδιά τα πράγματα ειναι χειρότερα ...Αν δεν παει κατι ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΚΟΒΕΙΣ..

πουαντερι είπε...

Για να φτασει κανεις στον χωρισμο, εχει περασει πριν απο πολυ ασχημες καταστασεις και εχει βιωσει τον εξεφτελισμο,την προδοσια,την μοναξια και αλλά συναισθηματα που σε αλλες εποχες ισως και να μην πιστευε οτι θα τα ζουσε.
Ετσι δεν μπορει να ειναι σε θεση να σκεφτει αν θα ξεφτυλιστει ή αν θα το παιξει κυριος-κυρια, εκεινη την στιγμη.
Βεβαια αν εισαι ενα ατομο που ετσι κι αλλιως δεν σκευτεσαι την συμπεριφορα σου και μπορεις να τσακωθεις και να γινεις ρεζιλι των σκυλιων ακομα και με την γειτονισα γιατι εριξε τα νερα στο πεζοδρομιό σου, τοτε σε πιο δυσκολες καταστασεις σιγουρα θα κανεις κατι που ισως μετα την μπορα θα το σκεφτείς και θα το μετανοιωσεις.
Αλλά πως μπορεις να ξερεις πως θα φερθεις σε καποια κατασταση, αν πρωτα δεν την ζησεις για να δεις ποσο σε αγγιξε και σε πληγωσε;!

Ανασαιμιά είπε...

Καλημέρα! Καλώς ξαναβρεθήκαμε!

Διάβασα πολύ προσεκτικά όλα τα σχόλια. Και κατά κάποιον τρόπο όλες οι απόψεις είναι σωστές.
Το θέμα όμως είναι να ανακαλύψουμε τη ρίζα του προβλήματος.Να την ανακαλύψουμε και να την αποδεχτούμε.

Κατά την δική μου άποψή, το πρόβλημα αυτής της λανθασμένης αντίδρασης κατά το χωρισμό,έγκειται από το πως θα δει τον γάμο ένα ζευγάρι από την αρχή του.
Ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν στο γάμο ένα ζευγάρι; Αν εξαιρέσουμε τους τυπικούς λόγους (κοινωνικό κατεστημένο, οικονομικά δικαιώματα βάσει νόμου κλπ)
μένουν οι συναισθηματικοί λόγοι. Και εδώ είναι το μεγάλο λάθος. Ο γάμος εκτός των άλλων(τυπικών) κατοχυρώνει(δυστυχώς) και το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ενός προς τον άλλον. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, η έκφραση «μου ανήκεις»ή "μου ανήκει", ακούγεται πολύ συχνά ανάμεσα στα έγγαμα ζευγάρια. Και το χειρότερο; «Μου ανήκουν» ΚΑΙ τα παιδιά. Όταν κάτι ανήκει στην ιδιοκτησία μας δεν θέλουμε να το χάσουμε, δεν θέλουμε κανείς να μας το πάρει.

Αν οι κάτωθι κανόνες ρίζωναν βαθειά στο υποσυνείδητό του κάθε ανθρώπου τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα ανάμεσα σε ένα ζευγάρι αλλά και σε οποιανδήποτε μορφή σχέσης.

1:Ο άνθρωπος δεν υπόκειται σε νόμους και κανόνες ιδιοκτησιακούς.
2: Τα παιδιά ναι μεν «αποκτούνται» από μας αλλά ούτε αυτά είναι κτήματα μας. Απλά αφού τα φέραμε στον κόσμο έχουμε υποχρέωση μέχρι ενός σημείου να φροντίσουμε ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΓΟΝΕΙΣ, είτε μαζί είτε χώρια, για την σωστή τους ανάπτυξη και την διαβίωσή τους.


Δεν θα το αναλύσω περισσότερο. Από δω και πέρα, η συνέχεια είναι αυτονόητη και ήδη έχει ειπωθεί από όλους τους υπόλοιπους σχολιαστές.

Κωνσταντίνος Π είπε...

καλημέρα! καλό Φθινόπωρο!

Σε κάποια ταινία, νομίζω του Ερίκ Ρομέρ, είχα ακούσει την καλύτερη ατάκα : "έτσι απλώς να ξεθωριάζει, το ωραιότερο τέλος για μια φιλία, ακόμα ωραιότερο για μια ερωτική σχέση"...

Βέβαια, ο καθένας οφείλει να ψάξει λίγο βαθύτερα να βρει τους λόγους που οδήγησαν στον χωρισμό. κάθε περίπτωση διαφέρει.
μα κάθε χωρισμός πονά γιατί εκείνη τη στιγμή υψώνουμε ένα τοίχος εγωισμού που δε μας επιτρέπει να δούμε καθαρά.
και προσπαθώντας να τονώσουμε το δικό μας είναι, το πληγωμένο μας είναι, προσπαθούμε "ρίξουμε" τον άλλο μπας και έτσι ανυψωθούμε οι ίδιοι. Πολλώ δε μάλλον όταν η ευθύνη βαραίνει εμάς τους ίδιους περισσότερο...

Adamantia είπε...

Πολυπλοκο θεμα Φαραονα αλλα πιστευω οτι καθε διαζυγιο ειναι ο καθρεφτης της μεχρι τοτε σχεσης. Ο εξευτελισμος ή η αξιοπρεπεια δεν ερχονται ξαφνικα στο διαζυγιο, υπηρχαν ή δεν υπηρχαν και κατα τη διαρκεια της σχεσης.

λυγερη είπε...

Θεωρώ ότι ένας χωρισμός τις περισσότερες φορές ,ακόμη και συναινετικός είναι γκρέμισμα μιας σχέσης στην οποία ο καθένας επενδύει ό,τι διαθέτει. Αυτή είναι μια ιδιαίτερα επώδυνη δοκιμασία για το συναίσθημα που δεν μπορεί να οριοθετηθεί και να μην εκτραπεί σε ακρότητες και δεν είναι θέμα πολιτισμού. Ο πολιτισμός-ευτυχώς- δεν έχει βάλει ακόμη χέρι στην καρδιά μας.
Μόνο ο αυτοσεβασμός και η αυτοεκτίμησή είναι ρυθμιστής τέτοιων καταστάσεων . Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο υπό διάσταση σύντροφος έχει και κείνος την ίδια ανάγκη με μας, να μας αγαπούν ,να μας σέβονται και να μας προσέχουν ακόμη και
οι «εν δυνάμει » αντίπαλοί μας.
Λυγερή του ΠΗΓΑΙΜΟΥ
http://ligery.pblogs.gr
http://lygeri.pblogs.gr

faraona είπε...

Σπυρο

αυτο το
"Αν δεν παει κατι ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΚΟΒΕΙΣ.."
ειναι αρκετα δυσκολο δεν ειναι ευκολο.
Συμφωνω μαζι σου οτι ετσι ειναι προτιμοτερο να γινεται γιατι καλυτερα να πονας μονος σου παρα μαζι μ ολους τους υπολοπους που ειναι μεσα στησχεση και τους παιρνει κι αυτους η μπαλα.
Ειναι ομως δυσκολη η μαχαιρια.

faraona είπε...

πουαντερι κρατω αυτο:
"Βεβαια αν εισαι ενα ατομο που ετσι κι αλλιως δεν σκεφτεσαι την συμπεριφορα σου και μπορεις να τσακωθεις και να γινεις ρεζιλι των σκυλιων ακομα και με την γειτονισα γιατι εριξε τα νερα στο πεζοδρομιό σου, τοτε σε πιο δυσκολες καταστασεις σιγουρα θα κανεις κατι που ισως μετα την μπορα θα το σκεφτείς και θα το μετανοιωσεις."

Να σκεφτομαστε απο πριν ειναι καλα.Γιατι αν σκεφτομαστε μετα και μετανοουμε μπορει να μας γινει και κακη συνηθεια.Λεω εγω τωρα...

faraona είπε...

Ανασαιμια
κρατω αυτο:
"Κατά την δική μου άποψή, το πρόβλημα αυτής της λανθασμένης αντίδρασης κατά το χωρισμό,έγκειται από το πως θα δει τον γάμο ένα ζευγάρι από την αρχή του.
Ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν στο γάμο ένα ζευγάρι;"

Ναι συμφωνω .Η αρχη αλλωστε ειναι το μισο ολης της σχεσης.

faraona είπε...

κωνσταντινε κρατω αυτο:

"μα κάθε χωρισμός πονά γιατί εκείνη τη στιγμή υψώνουμε ένα τοίχος εγωισμού που δε μας επιτρέπει να δούμε καθαρά.
και προσπαθώντας να τονώσουμε το δικό μας είναι, το πληγωμένο μας είναι, προσπαθούμε "ρίξουμε" τον άλλο μπας και έτσι ανυψωθούμε οι ίδιοι. Πολλώ δε μάλλον όταν η ευθύνη βαραίνει εμάς τους ίδιους περισσότερο..."

Το τοιχος του εγωισμου παντα σαρωνει και καταστρεφει οπου κι αν υψωνεται.
Ειναι αλλο πραγμα η αξιοπρεπεια κι αλλο ο εγωισμος.

faraona είπε...

Αδαμαντια πολυ σωστα το σκεφτεσαι.Ετσι ειναι.Προυπαρχουν ολα αυτα.Απλα δινεται η ευκαιρια να βγουν στην επιφανεια.
Γι αυτο κι εγω μιλησα για ποσοστο ευθυνης που μας ανηκει.Γιατι προυπαρχουν.

faraona είπε...

Λυγερη στεκομαι στο:

"Αυτή είναι μια ιδιαίτερα επώδυνη δοκιμασία για το συναίσθημα που δεν μπορεί να οριοθετηθεί και να μην εκτραπεί σε ακρότητες και δεν είναι θέμα πολιτισμού."

Το συναισθημα δεν ειναι μια αορατη υλη που εκτρεπεται μονη της.Το συναισθημα περναει μεσα απο το φιλτρο που λεγεται προσωπικοτητα και βγαινει στον καθενα μας συμφωνα με τον μπουσουλα που του δινει ο χαρακτηρας μας.Αλλιως ολοι οι ανθρωποι θα ειχαμε ιδιες εντασεις συναισθηματων και ιδιες ποιοτητες.
Συναισθημα ειναι κι αυτο που νιωθει ο απατημενος συζηγος και σκοτωνει ε?Ολα αυτα συναισθηματα ειναι.

Το θεμα ειναι να κανουμε το συναισθημα αισθημα ...αλλιως μας αγει και μας φερει γενικως.Το αισθημα εχει απο κατω μπακ ραουντ δεν ειναι σαθρο ουτε ερμαιο των ενδορφινων και των χημικων μας καταστασεων ε?Εχει σταθεροτητα ,ειναι απεγκλοβισμενο απο εγωισμο και το διακρινει η ακαιρεοτητα και η ισορροποια.
Η διεργασια ομως που κανει τους ανθρωπους απο συναισθηματικους ,αισθηματικους ειναι επιπονη ,θελει κομματιασμα του εγω και «Μεταμορφωση».
ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ.

cook είπε...

είναι γιατί συνήθως έχουν εθιστεί στον εξευτελισμό (του εαυτού τους) μεσα στο γάμο...οπότε αντιδρούν με τον κοινό σε αυτούς τρόπο...

Maria Tzirita είπε...

Δεν εκλογικεύεται Φαραώνα μου. Όταν πονάει ο άνθρωπος λειτουργεί με το ένστικτο, σαν τα ζώα. Όπως και με τον σωματικό πόνο, έτσι και με τον πόνο της καρδιάς, εξαγριώνεσαι. Σίγουρα παίζει ρόλο κι ο χαρακτήρας κι η ιδιοσυγκρασία του καθενός βέβαια. Άντε, μακριά από μας, δε μ'αρέσει αυτό το θέμα, άλλαξέ το! Τα φιλιά μου!

Παλμος είπε...

Καλησπέρα. Υπάρχει ένα πολύ όμορφο τραγούδι του Μάνου Χαζτηδάκι "ο γκρεμός". Το άκουσα για πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια. Μετά αφού ειχα χωρίσει. Δύσκολος λένε ο ζωντανός ο χωρισμός. Δύσκολος γιατι ξέρεις ότι πιο πέρα υπάρχει εκείνος ή εκείνη που εχεις περάσει μαζί του, της κάποια χρόνια. Τα συμπεράσματά μου καταστάλλαξαν μετά από χρόνια, όταν πια ο πόνος, ο θυμός είχα καταλαγιάσει. Αν θες να σταθείς στα πόδια σου, να παρεις τη ζωή, απο το χωρισμός και μετά, στα χέρια σου θα πρέπει να μην φοβηθείς ότι έμεινες μόνος,η...ΔΥΣΚΟΛΟ το ξέρω. Όπως λέει και η Χαρούλα...η μοναξιά στήνει παγίδες....εκεί είναι το κουμπί, πως θα ξεφύγεις απο αυτές...Γειά σου:)

faraona είπε...

cook
δεν εχεις αδικο.Λενε οτι το διαζυγιο ειναι ο καθρεφτης μιας σχεσης.

faraona είπε...

Μαρια
δεν ειπα πουθενα οτι εκλογικευεται.
Μιλησα για την μεταμορφωση των συναισθηματων σε αισθηματα.
Αν υπαρχουν αισθηματα που η βαση για να υπαρχουν ειναι η ωρημοτητα τοτε δεν ξευτελιζεται ο ανθρωπος κι ουτε ξεφτιλιζει κανεναν.Καθετε μακρια κι αλαργα απ τις μικροτητες και σπαραζει μονος του αναλαμβανοντας τις ευθυνες του.

faraona είπε...

Παλμε
καλως ορισες στην Αψινθο και στις γειτονιες μας.
Συμφωνω απολυτα μαζι σου οτι δεν πρεπει να φοβαται κανεις να μεινει μονος.Ουτως η αλλως μεσα σ ενα γαμο-σχεση που φυτοζωει παλι μονος ειναι.
Και ειμαι υπερ του διαστηματος που πρεπει να μενουμε μονοι μετα απο μεγαλους χωρισμους γιατι οποια σχεση κι αν δημιουργηθει παραλληλα εχει οπωσδηποτε απονερα απο την προηγουμενη.Αυτο δεν ειναι και τοσο σοι κατα την αποψη μου παντα γιατι ειναι σαν να γινεται η καινουργια σχεση στην ζωη μας σκαλοπατι για να αποφυγουμε και να ξεχαστουμε απο την πρωτη.
Νασαι καλα και να τα λεμε.

λυγερη είπε...

Συφωνώ απόλυτα μαζί σου και συμπλέω με τις απόψεις σου, γι αυτό άλλωστε μίλησα για αυτοσεβασμό και αυτοεκτιμηση ως ρυθμιστές της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Αλλα δυστυχώς δεν μπορούμε να παρακάμψουμε το γεγονός ότι έτσι
συμβαίνει,-να χάνεται ο έλεγχος- σε αυτές τις περιπτώσεις και βλέπεις ανθρώπους που θεωρείς και είναι "σωστοί" ή αξιόλογοι κατά τα άλλα να παρεκτρέπονται και να εμπλέκονται σε ατέρμονες
αντιδικίες ακόμη και για ευτελή πράγματα. Σε κανέναν ,πιστεύω, δεν αρέσει αυτό ,αλλά δυστυχώς
συμβαίνει από αρχαιοτάτων χρόνων
μέχρι και σήμερα με πολύ μικρές αποκλίσεις...
Λυγερή του ΠΗΓΑΙΜΟΥ
http://ligery.pblogs.gr
http://lygeri.pblogs.gr

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου