Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2008

Ανθρωποι

Οι ανθρωποι ειναι κοινωνικα οντα.
Οι ανθρωποι ειναι μοναχικα οντα.
Τι ειναι απο τα δυο?
Μηπως εναι μοναχικα οντα που δεν αντεχουν την μοναχικοτητα τους και γι αυτο γινονται κοινωνικα?




Διαβαστε:ημερα του περιβαλλοντος (Λακουκαρατσα ντελετα εστ)

57 σχόλια:

Maria Tzirita είπε...

Καλή μου Φαραώνα, αυτό που διατυπώνεις εδώ ενέχει αντίφαση από μόνο του. Αν είμαι μοναχικός, μια χαρά την αντέχω την μοναχικότητά μου, δεν έχω ανάγκη να γίνω κοινωνικός! Το αρχαίο "ο άνθρωπος είναι φύση κοινωνικό ον", δεν είναι τυχαίο. Είναι αποδεδειγμένο στην πορεία της ιστορίας μας. Αν ήταν διαφορετικά δε θα είχε δημιουργηθεί η μορφή της κοινωνίας που έχουμε σήμερα. Μη σου πω κι ότι δε θα μιλάγαμε εδώ τώρα! Γιατί τα μπλογκς τι νομίζεις ότι είναι; Κοινωνικότητα και τίποτε άλλο. ΑΝΗΚΩ. Αυτή είναι ηλέξη κλειδί για τον άνθρωπο. Αν νιώσουμε ότι δεν ανήκουμε πουθενά, χαθήκαμε! Γι αυτό υπάρχει η οικογένεια, η παρέα, οι ΕΜΟ, οι πανκ, η εκκλησία, ο ολυμπιακός, τα κόμματα κλπ. κλπ. Τι είναι όλα αυτά; ΟΜΑΔΕΣ. Για να ανήκουμε κάπου. Σου κάνει για μοναχικότητα αυτό;...

faraona είπε...

To ερωτημα ειναι γιατι θελουμε να ανηκουμε?
Κι επισης το αλλο ερωτημα ειναι, ειμαστε μοναχικοι που δεν μπορουμε να ανεχτουμε την μοναχικοτητα μας και γι αυτο γινομαστε κοινωνικοι?
Και γιατι δεν μπορουμε να ζησουμε με την μοναχικοτητα?
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΧΑΘΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΚΑΠΟΥ.
κΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ «ΚΑΠΟΥ»?


Ο ανθρωπος γεννιεται συνοδευομενος απο καποιον?
Η μηπως πεθαινει αντιστοιχα συνοδευομενος απο καποιους?
Μονος του ειναι εσωτερικα ειτε το θελει ειτε οχι.Ετσι δεν ειναι?
Μηπως δεν θελει να αναπτυξει ολες του τις δυναμεις και γι αυτο ακουμπαει στο κοινωνικο συνολο?
Μηπως δημιουργει την ψευδαισθηση της ομαδας γιατι ουσιαστικα φοβαται?

Dee Dee είπε...

Οι ανθρωποι ειναι ανασφαλη οντα :)

Η μοναχικοτητα αντεχεται μια χαρα, αρκει καποιος να θεωρει τον εαυτο του καλη παρεα. Η μονιμη μοναξια δεν αντεχεται και ισως απο αυτη τη φοβια γινομαστε κοινωνικοι με λαθος τροπο (για λαθος λογους, με λαθος ανθρωπους) καποιες φορες!

Καλο Σαββατοκυριακο Φαρονιτσα μου!

xxxx

faraona είπε...

Deedee
με βρισκεις απολυτως συμφωνη.
Μα απολυτως.

sofia είπε...

Ό άνθρωπος είναι κοινωνικό όν
μετά έγινε όνος,
μετά έμεινε μόνος,
μετά έγινε ένας μοναχικός όνος
να σκέφτεται ότι είναι κοινωνικό όν.
φιλάκια

faraona είπε...

sofia
με εκανες και γελασα.Α!ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ.

Ανασαιμιά είπε...

Φοβερή η ανάρτηση της Σοφίας! Μπράβο Σοφάκι.

Λοιπόν...ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν.Αυτό είναι δεδομένο.Απλά υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που έχουμε απόλυτη ανάγκη τη μοναξιά μας.Θέλουμε απλά να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας.Να τα κουβεντιάσουμε,να μαλώσουμε,να τα βρούμε και ν'αγαπηθούμε.

Καληνύχτα!

faraona είπε...

ανασαιμια
κοινωνκο ον ειναι σιγουρα...για δες λιγο ομως τις εννοιες μοναξια και μοναχικοτητα...γιατι δεν ειναι ταυτοσημες.

Ανασαιμιά είπε...

'Οχι Φαραόνα μου! Δεν είναι ταυτόσημες οι έννοιες.Όταν η ανάγκη για μοναξιά κρατάει πολύ καιρό τότε λέμε ότι το άτομο "είναι μοναχικό". Μα δεν είναι της φύσης αυτό όμως.

Σου στέλνω ένα τραγούδι που νομίζω είναι πολύ κατάλληλο για την ανάρτησή σου!

faraona είπε...

Aνασαιμια

"...υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση.
Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου.
Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου."

Απόσπασμα από το βιβλίο του Όσσο "Από τη μοναξιά στη μοναχικότητα"


Οχι οτι ο συγκεκριμενος που το εγραψε ειναι και ο πανσοφος δηλαδη... γιατι σε πολλα «άλλα του» δεν συμφωνω καθολου.Σ αυτο το θεμα ομως
τα λεει καλα.Κατα την αποψη μου παντα.

Lily είπε...

Καλημερούδιααααα!
Ο άνθρωπος είναι κοινωνικότατος! Του αρέσει να μοιράζεται, του αρέσει να ανακοινώνει, του αρέσει να δείχνει τον εαυτό του στους άλλους και να βλέπει τον εαυτό του μέσα σ' αυτούς. Για αρχή αυτό. Αργότερα, όταν επιβεβαιωθεί σαν προσωπικότητα, αρχίζει και αγαπάει του άλλους, και του αρέσει να προσφέρει ότι έχει σε πλεόνασμα, ότι ξεχειλίζει από μέσα του...Τώρα, αν κάτι πάει στραβά, αναγκάζεται να δεχτεί την μοναξιά του.
Κοίτα, πρέπει να κάνουμε καλή παρέα με τον εαυτό μας, γιατί όχι? Και όλοι μπορεί να βρεθούμε κάποτε μόνοι μας, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Το θέμα είναι ότι αν έχεις πλεόνασμα αγάπης θέλεις κάπου να το δώσεις... Αν το δίνεις πίσω στον εαυτό σου και μόνο, αυτό είναι λάθος. Οπότε, από την στιγμή που έχεις την ανάγκη να δώσεις, και πάλι με τον άλφα ή βήτα τρόπο θα κοινωνικοποιηθείς...

Lily είπε...

Οπότε απαντάω και στην ερώτηση σου σε σχέση με αυτό που είπε η Μαρία Τζιρίτα...Θέλουμε να ανήκουμε για να πέρνουμε στην αρχή και να δίνουμε αργότερα...

Maria Tzirita είπε...

Μα θέλουμε ν'ανήκουμε ακριβώς επειδή είμαστε κοινωνικοί! Αυτός είναι ο ορισμός. Εκεί μας πάει η φύση μας. Είμαι μέλος μιας ομάδας - δεν είμαι μια αποκομμένη οντότητα. Αυτός είναι ο κανόνας. Σαφώς υπάρχουν άνθρωποι μοναχικοί που δε θέλουν ν'ανήκουν πουθενά και δεν έχουν ανάγκη την ανθρώπινη παρουσία στη ζωή τους. Αλλά αυτό είναι η εξαίρεση. Ακόμα κι οι μοναχοί στα μοναστήρια, μέλη μιας ομάδας είναι αν το σκεφτείς. Κανείς δεν ζει εντελώς μόνος και να είναι καλά με αυτό, εκτός ίσως από τους ερημίτες του Θιβέτ και κάτι παρόμοιες περιπτώσεις. Που κι αυτό για διαταραχή μου κάνει, για να είμαι ειλικρινής...

lenio είπε...

Σε ολα τα οντα του ζωικου βασιλειου με την γεννηση τους αρχιζει η κτητικοτητα και η κοινωνικοποιηση. Η διαφορα μας απο τα αλλα ζωα ειναι η 'λογικη' που μπορει να οδηγησει και σε αχαλινωτο παραλογισμο. Κατα την γνωμη μου η κοινωνικοποιηση του ατομου ειναι θεμα διαπαιδαγωγησης και διδαχης. Συμφωνω οτι ο ανθρωπος ως λογικο ον εχει αναγκη απο στιγμες απομονωσης και περισυλλογης.
Την αγαπη μου σε ολους.

faraona είπε...

lily σ αυτο που εγραψες:
"Το θέμα είναι ότι αν έχεις πλεόνασμα αγάπης θέλεις κάπου να το δώσεις... Αν το δίνεις πίσω στον εαυτό σου και μόνο, αυτό είναι λάθος. Οπότε, από την στιγμή που έχεις την ανάγκη να δώσεις, και πάλι με τον άλφα ή βήτα τρόπο θα κοινωνικοποιηθείς..."

λεω αυτο:
Υπαρχουν ανθρωποι με πλεονασμα αγαπης που το δινουν κανοντας αγαθοεργιες και δεν τους ξερει ουτε ο ευεργετουμενος καν.
Αυτο σου φαινεται λαθος?
Σου αρεσουν πιο πολυ οι ανθρωποι που διατυμπανιζουν αυτο που κανουν?
Και που τρελλαινονται να διαφημιζουν αυτο που προσφερουν στο συνολο?
Αυτη ειναι κοινωνικοτητα?
Η απλως μια ανασφαλεια που καραγουσταρει επιβεβαιωσεις?

faraona είπε...

Maria
προσωπικα πιστευω οτι «ανηκω » σημαινει εξαρτωμαι κι εξαρτωμαι σημαινει δεν ειμαι ο εαυτος μου.
Ειμαι κατι αλλο... που νομιζω οτι ειναι ο εαυτος μου γιατι ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ να μην ανηκω.


ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΚΩ ΕΙΝΑΙ
ΠΟΛΥΥΥΥ
ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΟΛΑ ΟΣΑ Ο ΚΑΘΕΝΑς ΜΑς ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΣΑΝ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΡΕΦΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ.

faraona είπε...

lenio
ειχα την τυχη να μεγαλωνω μαζι με ζωα απο την κουνια μου.
Οι γατες ας πουμε μετα τον απογαλακτισμο το διωχνουν το γατακι ...για ποια κοινωνικοτητα λεμε?
Το να ζουν σε αγελες καποια αλλα ζωα δεν σημαινει κοινωνικοτητα ...γινεται γιατι εξυπηρετει καλυτερα τα ενστικτα τους.
Τα σκυλια μενουν σε κοινωνιες?
Η κοτα μενει μονη της ,μενει και με αλλες στο κοτετσι αμα λαχει.
Ετσι δεν ειναι?

LOCKHEART είπε...

Kαλημέρα σας …


Αλλη ειναι η πραγματική εκδοχή και αλλο η προσωπική μας άποψη. Ας δουμε ΟΧΙ την πιστεύουμε αλλά ποια είναι η πραγματική κατάσταση , βάση κοινωνιολογίας και οχι βαση βιωμάτων η ιδεολογιών.

Βασικά παμε στην ανάλυση των όρων

ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ : .υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση.
Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου.


MONAΞΙΑ : Ειναι κάτι αρνητικό, μια κατάσταση που ο άνθρωπος νιώθει μόνος δεν μπορει αυτή την κατάσταση. Το καλύτερο ειναι να εισαι και μαζι και μόνο στην ζωη η παρουσία του εαυτού να ειναι παντου. Ειτε εισαι μεσα στην κοινωνια ειτε εκτος να εισαι παρων και υπαρξιακή συνηδειτη οντοτητα.

Μην ξεχνάμε υπάρχουν και άνθρωποι που ειναι μέσα στην κοινωνία και κοινωνικά όντα και τελικά νιώθουν μόνοι και πολύ μοναξιά !

Ο άνθρωπος κοινωνικοποιήθηκε βάση της πολιτισμικής και κοινωνιολογικής εξελικτικής κουλτούρας αλλιώς θα ήταν 80 κιλά οντοτητική σάρκα η ανάγκη βασικά για επιβίωση και διαιώνιση του είδους έκανε τον άνθρωπο κοινωνικό αλλα αυτό ειναι ταμπέλα της κοινωνίας ΜΗΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ.

Μπορεί καποιος να ειναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΝΑ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΜΟΝΟΣ δεν υπαρχει κανονας σε αυτο. Η εξέλιξη καθόρισε τον άνθρωπο να γίνει κοινωνικός.

ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ πχ στο θιβετ ή στο Αγιο ορος μπορει να ειναι μονοι αλλα εχουν μέσα τους συνηδειτότητα και παρουσία εαυτού σε αντιθεση με εμας τους κοσμικους που μπορει να ειμαστε μεσα στην κοινωνια αλλα στην ουσια ειμαστε ποιο μοναχικοι απο ποτε τα τελευταια χρονια.Δηλαδή μεσα στην ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ τους αυτοι οι άνθρωποι νιώθουν κοινωνικοί

Η ψυχη του ανθρωπου ειναι μοναδική ΑΝ ΤΟ ΠΑΜΕ ΠΟΙΟ ΒΑΘΙΑ. ΜΟΝΟΙ γεννηθηκαμε ΜΟΝΟΙ θα πεθάνουμε στο ενδιαμεσο απλα επιλεγουμε την μορφη κοινωνικής κίνησης μας ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ ή ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ , ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ η διαφορά ειναι στην ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΤΑΜΠΕΛΑ πουθενα αλλου διοτι μπορει οι οροι αυτοι να ειναι αλληλενδετοι. Δηλαδη να εισαι κοινωνικός και να νιωθεις μονος η να εισαι μονος και να νιωθεις εσωτερικη πληροτητα.

ΑΡΑ : ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ...τι ειναι τελικά ο άνθρωποι ειναι και ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ απλά βαση συνειδητότητας η αλλων λόγων επιλέγουν την μορφή κινησης τους μεσα στο συνολο .

Καλημέρα σας

Talisker είπε...

Στο προφιλ μου στην αρχη εγραφα πως "δεν ειμαι μονη ειμαι μοναχικη.."

υπαρχουν ανθρωποι που εχουν αναγκη την εσωστρεφεια και την μοναχικοτητα γιατι τα πανε καλα με τον εαυτο τους
και γιατι οι αλλοι αυτοι με τις πολλες απαιτησεις και τις ανασφαλειες τους μπερδευουν


.. υπαρχουν ανθρωποι
που δεν αντεχουν ουτε στιγμη τον εαυτο τους επιζητωντας παντα παρεα..

και υπαρχουν και αυτοι
που ειναι κοινωνικοι σαν οντα ..
ομαλα ενταγμενοι σε παρεες και κοινωνια
και μοναχικοι σαν ανθρωποι ..
απολυτα ισορροπημενοι με τη φωνη μεσα τους..
οσο κι αν ακουγεται λιγο οξυμωρο

ειναι αυτοι που "την ψαχνουν "

(ολο αυτο το θεμα εχει σχεση και με τους δικους μου διακοπτες και
μου αρεσε)

και ...ΚΟΙΜΙΣΤΟΣ!

χχχχχχχχχχχ

faraona είπε...

Σπυρο μεστος
και εμπεριστατομενος οπως παντα.
Μ αρεσει που μιλας με επιχειρηματα και δεν παιρνεις κατι ποτε σαν απολυτα δεδομενο.
Ειναι παρα πολυ σημαντικο αυτο.
Τα κλισε του ειδους «ετσι ειναι» η «αυτο ειναι δεδομενο» μου θυμιζουν πολυ φανατισμενους ανθρωπους που δεν μπορουν κι ουτε θελουν να πιστεψουν οτι τιποτα δεν ειναι δεδομενο αλλα ολα ειναι ρευστα,και γεματα ρισκο σ αυτη τη ζωη.Κι ετσι πρεπει να ειναι δηλαδη...αλλιως το μυαλο λειτουργει μονο με ετικετες.

faraona είπε...

Talisker
αρα εχουμε τρεις εκδοχες.
1) Αυτους που εχουν αναγκη την μοναχικοτητα γιατι τα πανε καλα με τον εαυτο τους
2)Αυτους που επιζητουν παντα παρεα γιατι δεν ανεχονται τον εαυτο τους
3)Αυτους που ειναι κοινωνικοι αλλα ταυτοχρονα και μοναχικοι.
(ΑΥΤΟ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΟΞΥΜΩΡΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ)

πιστευω οτι το τελευταιο εχει την μεγαλυτερη ισορροπια.

Lily είπε...

Κοίτα, αγαθοεργίες χωρίς να σε ξέρει κανείς γίνονται, και όταν δίνεις χρήματα ή υλικά σαφώς και μπορείς να μην έρθεις σε επαφή με κανέναν. Δλδ όχι με κανέναν, με τον ευεργετούμενο. Από κει και πέρα όμως, όταν είπα ότι θα κοινωνικοποιηθείς δεν εννοούσα ότι θα έρθεις σε επαφή με τον ευεργετούμενο και θα του λες κοίτα με σε φροντίζω θαύμασε με! Εννοώ θα έρθεις σε επαφή με κάποιους ανθρώπους, θα αναπτύξεις σχέσεις με αυτό το σκοπό...Δεν είναι κοινωνικότητα αυτό?

Lily είπε...

Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι είμαστε κοινωνικοί! Και αυτή η ανάγκη θα εκφραστεί με τον ένα ή αλλο τρόπο. Απλά άλλοι έχουν την ανάγκη αυτή περισσότερο και άλλοι λιγώτερο, όπως και όλες τις άλλες ανάγκες πιστεύω. Οι υπερβολές πάντα είναι το πρόβλημα...Αν δεν σου βγαίνει με συντροφιά πρέπει να μπορείς και μόνος σου και να περνάς υπέροχα...

faraona είπε...

lily
δυστυχως ξερω παρα πολλους ανθρωπους που λενε:
«κοιτα σε φροντιζω γι αυτο επιβραβευσε με»...πολλους.

«Η κοιτα τι εκανα ΕΓΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ επαινεστε με,»...ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Αν ριξεις μια βαθεια ματια στη μλογκοσφαιρα θα βρεις κι εσυ πολλους.
Ειμαι σιγουρη οτι εχεις εντοπισει καποιους.

ΝΑΙ για το αλλο που λες συμφωνω.
Φυσικα κι οταν αναπτυξεις σχεσεις με τον κοσμο ...ειναι κοινωνικοτητα.

Γινομαστε κοινωνικοι ...δεν γεννιομαστε κοινωνικοι.

Lily είπε...

Ναι βρε Faraona μου, απ όλα υπάρχουν. Αλλά πιστεύω ότι γεννιόμαστε κοινωνικοί, με την έννοια ότι έχουμε ανάγκη τους άλλους...ή έχουμε ανάγκη μερικούς...Από την στιγμή που μόνοι μας τελείως δεν μπορούμε να ζήσουμε, για τον άλφα ή βήτα λόγο, αναπτύσσουμε και κάποια κοινωνικότητα!

faraona είπε...

lily
φυσικα απο τη στιγμη που γεννιομαστε σε περιβαλλον συγκεκριμενο ,αναμεσα σε ανθρωπους που ειδικα τα πρωτα χρονια της ζωης μας ειναι διπλα μας να μας φροντισουν,να μας ταισουν ,να μας χαιδεψουν, φυσικα κι αναπτυσσουμε την κοινωνικοτητα μας.
Αλλα απο αυτο το σημειο μεχρι του να εχουμε αναγκη οποσδηποτε να ανηκουμε σε οργανωμενα κοινωνικα συστηματα υπαρχει ενας ολοκληρος κοσμος εκπαιδευσης και δημιουργιας πολλες φορες και επιπλαστων αναγκων που μεσολαβει.Κι εκει ειναι κι η ουσια αυτου του θεματος που συζηταμε.

Ποσα δηλαδη απ αυτα τα «κελυφη προστασιας»που μας προσφερει ο σημερινος πολιτισμος εχουμε πραγματικα αναγκη και ποσα οχι.

Δήμητρα είπε...

Νομίζω όλα τα σχόλια άγγιξαν διαφορετικές πλευρές της ίδιας αλήθειας..Προσωπικά συμφωνώ πως η μοναχικότητα που ταυτίζεται με την αρμονική συνύπαρξη με τον Εαυτό είναι πραγματική ευλογία κι ένδειξη ισορροπίας.Όμως..αποτελεί και το δώρο που μας κάνει να επιστρέφουμε πλουσιότεροι προς τον Άλλον, να ξεφύγουμε δηλαδή από τα στενά όρια του εαυτού μας και να τον αποδεχτούμε σαν ένα μικρό κομματάκι του σύμπαντος. Ναι στη μοναχικότητα ως υγιή αφετηρία προς τον δρόμο για την ένωση με τον Άλλον, το πέρασμα από την ενότητα στην κοινότητα κι από την αυταρέσκεια στο δώσιμο. Αυτόν τον προορισμό νομίζω μαρτυρά κάθε μόριο της υπόστασης μας πέρα από την κοινωνιολογική εξήγηση του θέματος. Αλλιώς η μοναχικότητα καταντά αυτοδικαίωση κι αυτάρκεια(με την αρνητική έννοια) που είναι κι ένας από τους λόγους της εσώτερης μοναξιάς μας.
I think..
Πάλι δύσκολα μας έβαλες Φαραόνα:)
Φιλιά
Καλό Σ/Κ σε όλους
Δήμητρα

faraona είπε...

Δημητρα
ετσι...και οταν υπαρχει χρονος κι οποτε,,, παλι επιστροφη στη μοναχικοτητα για απολογισμο των πραξεων, για περισυλλογη κι για καινουργιες εξορμησεις προς την ζωη.
Αυτο το πηγαινε ελα αναμεσα στο «ειναι»και στο «ειμαστε» ειναι η ισορροπια.
Αυτο ειναι που μας γλυτωνει απο την συνθλιψη του εξωθεν κι απο την συντριβη του εσωθεν.
Οπως ο ηλιος ...μια ερχεται μια φευγει.

σταγόνα είπε...

φαραόνα καλησπέρα:) θέλουμε να ανήκουμε γιατί έτσι μας μαθαίνουν απο τη στιγμή της γέννησης μας.. πάντα κάπου να ακουμπάμε απο κάπου να εξαρτώμαστε.. κάπου να ανήκουμε..
νομίζω πως μπορεί να γινει και διαφορετικά αλλά δεν έχουμε εκπαιδευτεί γιαυτό.. απο την άλλη πάλι το να έχεις τη συντροφιά που επιθυμείς κατά τη διαρκεια του ταξιδιού είναι ο,τι καλύτερο..

vagnes είπε...

...ανασφαλεια, αναγνωριση, μαρτυρια οτι δεν περασαμε απο τουτη τη ζωη απαρατηρητοι, ειναι τα ισχυρα κινητρα που μας οδηγουν στην κοινωνικοτητα.
Αν καποιος (και υπαρχουν καποιοι) ξεπερασει ή δεν του φαινονται σπουδαια τα πιο πανω, γινεται μια μοναχικη προσωπικοτητα που αναβλυζει σοφια και ακτινοβολει αγαπη προς ολους (ιδε Θιβετ υπεραιωνοβιους ιερεις).
Ο ανθρωπος ειναι κοινωνικο ον, ο υπερανθρωπος ομως ποιος μπορει για να μας πει;

ΥΓ: ...περιμενω συμμετοχη, ληγει η προθεσμια στον τοπο μου...

αχτίδα είπε...

Πιστεύω οτι έχεις δίκιο Faraona, δεν το σκέφτηκα ποτέ μέχρι τώρα όμως ίσως έχεις δίκιο, πιθανόν να γινόμαστε κοινωνικοί και να επιδιώκουμε παρέα για να μην είμαστε μόνοι, κι εγώ φοβάμαι τρομερά τη μοναξιά όμως έρχεται ώρα που θέλω να μένω μόνη, μα και όταν μένω αισθάνομαι άσχημα και πλήτω, αντιφατικά συναισθήματα όντως.Καλό Σαββατοκύριακο καλή μου κάνε αριστουργήματα και ζέστανε τη καρδιά μας με το πνεύμα σου .

γυάλινο δάκρυ είπε...

Πιστεύω ότι είμαστε και κοινωνικοί και μοναχικοί, ανάλογα με τη διάθεση και τη στιγμή. Υπάρχουν στιγμές που χρειαζόμαστε να μείνουμε να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας για να βάλουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά, να ξεκαθαρίσουμε τα συναισθήματά μας και για να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας. Αλλά τις περισσότερες φορές πιστεύω πως έχουμε ανάγκη κάποιον άλλον δίπλα μας. Και κατά τη γνώμη μου είμαστε κοινωνικοί επειδή έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους, μια κουβέντα, μια συμπράσταση, κάπου να στηριχτούμε για να μην αισθανθούμε ότι βυθιζόμαστε στο κενό της μοναξιάς μας. Πολλές φορές καταφεύγουμε ακόμα και στη συναναστροφή με άτομα που δεν πολυσυμπαθούμε, αρκεί να μην είμαστε μόνοι.
Καλό Σ/Κ!

Ηλιογράφος είπε...

"όταν ένας άνθρωπος ζεί έξω από την κοινωνία ή θα είναι Θεός ή τέρας" Πλάτων (νομίζω)

"Η και τα δύο, δηλαδή φιλόσοφος" (Νίτσε)

εγώ θα έλεγα ότι οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι είναι, όταν όμως οι περιστάσεις τους αποκαλύπτουν την αλήθεια η ψυχή τους γεμίζει θλίψη

Maria Tzirita είπε...

Φαραώνα μου κι εσύ ανήκεις. Κι εσύ εξαρτάσαι. Ανήκεις εδώ, στην μπλογκόσφαιρα - ομάδα είμαστε όλοι εμείς εδώ. Μέλη της μπλογκόσφαιρας. Αν δεν το είχες ανάγκη αυτό κι ήσουν μια χαρά με τον εαυτό σου, χωρίς να έχεις ανάγκη άλλους ανθρώπους και χωρίς να εξαρτάσαι από τη συντροφιά τους, δε θα έφτιαχνες το μπλογκ και δε θα μίλαγες με κανένα μας - κάνω λάθος;...

faraona είπε...

σταγονα
κραταω αυτο:"απο την άλλη πάλι το να έχεις τη συντροφιά που ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ κατά τη διαρκεια του ταξιδιού είναι ο,τι καλύτερο.."
αλλαξα μονον το επιθυμεις σε κεφαλαια για να τονισω οτι αλλο ειναι να επιθυμεις να ακουμπας συνειδητα κι αλλο ειναι παιζεις απλα εναν κοινωνικο ρολο και τιποτε αλλο.

faraona είπε...

Vagnes
κραταω αυτο:"Αν καποιος (και υπαρχουν καποιοι) ξεπερασει ή δεν του φαινονται σπουδαια τα πιο πανω, γινεται μια μοναχικη προσωπικοτητα που αναβλυζει σοφια και ακτινοβολει αγαπη προς ολους "


Αυτο πιστευω πως δεν ειναι προνομιο μονον των Θιβετιανων η των απανταχου μοναχων.
Ειναι και προνομιο και ιδιοτητα ανθρωπων που δεν γουσταρουν την μοναστικη ζωη γιατι την θεωρουν υπεκφυγη της πραγματικης τριβης με την ζωη και βρισκονται αναμεσα μας.
Στο χερι μας ειναι να τους ανακαλυψουμε.

faraona είπε...

Αχτιδα
αν οντως δεν το σκαφτηκες ποτε (που νομιζω πως απλα δεν το πολυσκεφτηκες)
χαιρομαι γιατι αυτη η συζητιση εδω σου εδωσε την αφορμη.
Ευχαριστω για τις καλες σου σκεψεις.

faraona είπε...

γυαλινο δακρυ
κραταω αυτο:
"Πολλές φορές καταφεύγουμε ακόμα και στη συναναστροφή με άτομα που δεν πολυσυμπαθούμε, αρκεί να μην είμαστε μόνοι."
Και προσθετω : η για να νομιζουμε οτι ειμαστε καποιοι.Γιατι ο δικος μας ανθρωπος αυτος που μας αγαπα ουσιαστικα δεν θα μας χαιδεψει ...αντιθετως θα μας τα πει χυμα και τσουβαλατα που λενε για να μας συνεφερει.
Ενω το κοινωνικο συνολο που πιθανα ειμαστε ενταγμενοι(ειτε λογω δουλειας ,ειτε λογω πολιτικων πεποιθησεων κλπ κλπ )δεν νιωθει αγαπη για μας επομενως μας χαιδευει τα αυτια πολυ ευκολα με κολακιες και μπραβο για να κανει τη δουλεια του.
Οταν μας πεταει εξω σαν στιμενες λεμονοκουπες ομως δν πρεπει να μας πιανουν καταθλιψεις.Ετσι δεν ειναι?

faraona είπε...

Maria
νομιζω οτι φαινεται ποσο κοινωνικη ειμαι απο ολη μου την συμπεριφορα.
Με ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ειμαι ομως κοινωνικη παιζει πολυ μεγαλο ρολο.
Εχω πει οτι εδω μεσα δεν εχω κανενα απολυτως προβλημα να μιλαω για ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ μου θεματα και το εννοω.Γι αυτο θα σου απαντησω.
Και θα σου απαντησω εξαιρετικα ξεκαθαρα γιατι ειμαι απο τους ανθρωπους που και το «και» που γραφω το γραφω με απολυτη συνειδηση.
Ανηκω στην τριτη κατηγορια ανθρωπων οπως τις εγραψα με την σειρα στην απαντηση μου στην Ταλισκερ.

Αν θελησεις να σου αναλυσω τι σημαινει το οξυμωρο σχημα να μπορεις να εισαι και ταυτοχρονα να μην εισαι μπορω να το κανω πολυ ευχαριστως.Μονο αν μου το ζητησεις ομως.
Δεν συνηθιζω να απανταω με παραπανω λογια ειδικα οταν προκειτε για μενα.Και νομιζω οτι ηδη αυτα που σου ειπα ειναι αρκετα.
Σιγουρα παντως το μπλογκ δεν ειναι για μενα προσωπικα ενδειξη οτι δεν τα παω καλα με τον εαυτο μου.
Τον εαυτο μου τον εχω στον απεναντι τοιχο μονιμα και τον ανακρινω γιατι δεν μου αρεσουν ουτε οι τζιριτζαντζουλες που παει να μου φουλαρει καμμια φορα και τις μπατσες αντι να μου τις δινουν αλλοι τις δινω μονη μου και συνερχομαι.
Ετσι βιωνω και την μοναχικοτητα μου.

Lily είπε...

Καλημερούδια Φαραόνα μου.
Πάντως εγώ δεν βλέπω αντιπαράθεση...Δλδ, ότι αν είσαι κοινωνικός σημμαίνει ότι δεν τα πας καλά με τον εαυτό σου. Οι λάθος επιλογές στην κοινωνικότητα, όπως και στην μοναχικότητα δείχνουν ότι κάποιο λάθος υπαρχει σε σχέση με τον εαυτό σου. Γιατί όπως υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται κοινωνικοί με λάθος τρόπο, γιατί ας πούμε δεν αντέχουν την μοναξιά τους, υπάρχουν και "μοναχικοί" που ενώ έχουν ανάγκη τους άλλους γύρω τους, γίνονται μοναχικοί γιατί "φοβούνται" να σχετιστούν...

dromaki είπε...

Αν ρωτήσεις ανθρώπους ελεύθερους(ανύπαντρους ή αδεσμευτους)εκεί γύρω στα σαράντα και πάνω τι φοβούνται στην ζωή θα σου απαντήσουν την μοναξιά και τον θάνατο.Για μένα αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι όντως είναι κοινωνικά όντα.Και ναι έμαθαν να ζουν σε ομάδες από την πρώτη στιγμή της ζωής τους αφού ομάδα είναι και η οικογένεια.
Οσο για την μοναχικότητα(τελείως διαφορετική έννοια από την μοναξιά)
θεωρώ ότι πρέπει να τάχεις πολύ καλά με τον εαυτό σου για να μπορείς-αντέξεις να απομονωθείς στο μέτρο του ο καθένας.
Μιλάμε πάντα για φυσιολογικούς ανθρώπους κι όχι καταθλιπτικούς ή μοναχούς.
Καλημέρα Φαραώνα:)

faraona είπε...

lily
κραταω αυτο :
"Οι λάθος επιλογές στην κοινωνικότητα, όπως και στην μοναχικότητα δείχνουν ότι κάποιο λάθος υπαρχει σε σχέση με τον εαυτό σου."
Εδω συμφωνω απολυτα.
Αυτο παντως οταν συμβαινει, συνηθως δεν μπορουν να το αντιληφθουν τα ατομα ευκολα ...

faraona είπε...

dromaki
κραταω αυτο:
"Οσο για την μοναχικότητα(τελείως διαφορετική έννοια από την μοναξιά)
θεωρώ ότι πρέπει να τάχεις πολύ καλά με τον εαυτό σου για να μπορείς-αντέξεις να απομονωθείς στο μέτρο του ο καθένας."

Και θα συμπληρωσω πως σ αυτη την προσωπικη κατασταση που λεγεται ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ καλα θα ειναι να προσπαθουμε να ξεπερναμε λιγο καθε φορα τα ορια μας.
Δηλαδη καθε φορα μου μενουμε με τον εαυτο μας, εμεις κι αυτος απεναντι καλο θα μας κανει να τον βλεπουμε λιγο πιο βαθεια καθε φορα για να μπορουμε να ξεπερναμε πραγματα.
Γιατι αν φοβομαστε να ξεπερασουμε το οριο αυτο, τοτε δεν κανουμε τιποτε αλλο παρα αναπαραγωγη των προβληματων μας εσωτερικα ,χωρις καμμια περαιτερω προοδο.

γυάλινο δάκρυ είπε...

Φυσικά. Έχεις δίκιο σ'αυτό. Απλά όταν γίνεται αυτό, δηλαδή όταν μας πετάνε έξω από μια τέτοια κοινωνική ομάδα, πιστεύω πως η στεναχώρια δε θα είναι πραγματική, απλά θα μας πνίγει ο εγωισμός μας και το "πώς τολμησαν να φερθούν έτσι σε μένα;" ενώ αν χάσουμε για κάποιο λόγο κάποιον που μας αγαπάει αληθινά, τότε θα καταλάβουμε ότι πραγματικά μας λείπει κάτι. Και ακόμα, ίσως τότε εκτιμήσουμε αυτό το άτομο πραγματικά.
Πολύ ωραίο blog. Μας κάνει να σκεφτόμαστε και να αναρωτιόμαστε για πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα ή απλά κάναμε μηχανικά.

faraona είπε...

γυαλινο δακρυ
ετσι ακριβως.
Δικο σας ειναι αυτο το μπλογκ καλη μου ...εσεις το στηριζεται με τις αποψεις σας.
Ευχαριστω.

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

Είτε μόνος είτε μοναχός τον αγώνα του θέλει... και με βάζεις στη διαδικασία να σκέφτομαι (και πολύ καλά κάνεις!) και από τη μια σκέφτομαι κάτι κι αμέσως πάλι αναιρώ. Κι αναρωτιέμαι είμαι μόνη ή μοναχική και καταλήγω είμαι λίγο κι από τα δύο αλλά συγχρόνως τόσο γεμάτη και απομένω ολότελα μπερδεμένη... αλλά ωραίο μπέρδεμα!

faraona είπε...

καναρινι
το μονο που μπορω να σου πω ειναι οτι σε καθε ερωτηση που κανουμε ειτε προς τον εαυτο μας ειτε προς τους αλλους ηδη εχουμε απο πριν την απαντηση μεσα μας.
Γιατι κανενα ερωτηματικο δεν μπορει να προκειψει εκ του μη εχοντος.

alittlewhisper είπε...

Θέλω να το ξαναδω καποια στιγμή το ερώτημα. Εν τάχει (γιατι νυσταζω!) ήθελα να πω ότι σαν ειδος ήμασταν ομαδικοί τύποι γιατί ήμασταν από τα πιο αδυναμα πλάσματα στη φύση (νυχια και δοντια της πλάκας, γεννούσαμε λίγα παιδια, μικρές αντοχές στο κρύο κτλ.) Αυτό από βιολογικοιστορικής απόψεως. Πάντως σήμερα εχω δει πολύ ευτυχισμένους και ηρεμους ανθρώπους σε κάτι σπίτια πάνω σε κάτι κατσαβραχα στη μεση του πουθενα. Σχετικο είναι θα έλαγα... χαίρετε, χαίρετε...

Maria Iribarne είπε...

Φαντάζομαι τον μοναχικό τον ορίζεις ως άνθρωπο που τα πηγαίνει καλά με τον εαυτό του, γιατί, διαφορετικά, ας μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές είμαστε μοναχικοί γιατί δεν αντέχουμε να είμαστε κοινωνικοί.
Σε αυτού του είδους το μοναχικό άνθρωπο λοιπόν νομίζω ότι η κοινωνικότητα είναι υπέρβαση και είναι το ευκταίον. Φεύγει από το μεμονωμένο και πηγαίνει στο όλον, γνωρίζοντας τις επιθυμίες του, τις ανάγκες του, τι ζητάει να πάρει και τι μπορεί να προσφέρει. Είναι πάρα πολύ ωραίο να συμμετέχεις σε μια ομάδα με κοινά οράματα και στόχους, όταν η συμμετοχή σου αυτή γίνεται με σεβασμό της προσωπικότητάς σου (από τους άλλους αλλά κι από σένα). Όσο πλήρη και να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του, με τους άλλους δοκιμάζεται.
Ο συμφιλιωμένος με τον εαυτό του άνθρωπος δεν ανήκει ποτέ σε μια ομάδα, συμμετέχει. Και είναι ον κοινωνικό.

πουαντερι είπε...

Καλημερα....
Νομιζω πως οι μονες φορες που ο ανθρωπος ειναι μονος ειναι οταν γεννιέται και οταν πεθαινει.
Ακομα και μονη μου μεσα στο σπιτι εχω παρεα, την σκεψη μου σε αυτους που αγαπαω και που σε λιγο θα μου γεμισουν τις ωρες.
Εχω παρεα το χαμογελο των αγαπημενων μου οταν θα τους δωσω αυτο που ολη μερα εφτιαχνα για αυτους.
Εχω παρεα την υπαρξη τους.
Αρα ο ανθρωπος δεν ειναι μοναχικο ον,δεν μπορει να ειναι!!!
Αλλιώς δεν θα εκανε ονειρα.

ILive2LoveMe είπε...

Οι άνθρωποι είναι και τα δύο , έτσι πιστεύω. Ανάλογα με τις ανάγκες του καιρού και των συναισθημάτων τους. Ανάλογα την κάθε κατάσταση που περνούν. Ανάγκη νιώθουμε και για τα δύο, αποζητούμε και την κοινωνικότητα και την μοναξιά.
Φιλιά

faraona είπε...

alittlewhisper
ναι συνηθως τα αδυναμα πλασματα στη φυση ζουνε καθ ομαδας για να ειναι πιο ευκολη η διαβιωση τους.
Απο τοτε βεβαια μεχρι σημερα τα πραγματα εχουν αλλαξει πολυ για τον ανθρωπο ωστοσο κυτταρικα τα φερουμε ολα μεσα μας.Σ αυτο πιστευω στηριζονται πολλα συστηματα που μας θελουν κοπαδιστους με κοινη γνωμη κι οχι με προσωπικες αποψεις οπερ και αντιστασεις.
Για τους αλλους που λες...συ θα ξερεις αφου τους εχεις δει.

faraona είπε...

Maria
κρατω αυτο:"
Ο συμφιλιωμένος με τον εαυτό του άνθρωπος δεν ανήκει ποτέ σε μια ομάδα, συμμετέχει. Και είναι ον κοινωνικό."

Τα λες ολα μ αυτο.

faraona είπε...

Πουαντερι
αυτο το αισθανεσαι γιατι εχεις μια ευτυχισμενη οικογενεια για την οποια κοπιαζεις και χαιρεσαι.Δινεις και παιρνεις.
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑς ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΤΟΥς ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΦΤΥΣΙΜΟ.
Αυτοι λοιπον μπορει να ειναι αναμεσα σε δικους τους ανθρωπους και να αισθανονται εντελως αποκομενοι εσωτερικα.

Το να εισαι με ανθρωπους δεν σημαινει αναγκαστικα οτι εισαι ευτυχισμενος.

faraona είπε...

ΤΖΕΝΗ
να ξαναπω οτι δεν ειναι το ιδιο η μοναξια με την μοναχικοτητα.Ε?

πουαντερι είπε...

Ισως να ειναι ετσι....
ισως ειναι τα ματια μου καλυμμένα απο την δικη μου οπως λες ζωη και δεν βλέπω παραέξω.
Εχεις απόλυτο δικιο.
Ομως καποιες φορες εχω την αίσθηση οτι εμεις οι ιδιοι ψαχνουμε την ευτυχια σε πραγματα που μας εμαθαν οτι σιγουρα θα υπαρχει και οχι εκει που πραγματικα βρισκεται.
Μηπως πρεπει να ψαξουμε καλα πριν αποφασίσουμε οτι δεν ειμαστε ευτυχισμένοι;;
Μηπως καμια φορα εμεις είμαστε αυτοι που δεν δίνουμε την μαχη και περιμενουμε να μας την κερδίσουν οι άλλοι;;;;

faraona είπε...

πουαντερι
σ αυτο:
"Μηπως καμια φορα εμεις είμαστε αυτοι που δεν δίνουμε την μαχη και περιμενουμε να μας την κερδίσουν οι άλλοι?"
Ναι αυτο συμβαινει οχι καμμια φορα αλλα πολυ συχνα.

Ετικέτες

αλάτι (1) ανθρωποι (2) αντρες (1) απολογισμός (1) απόψεις (1) αρθρο (1) γάμος (2) γαμπρός (1) γεγονότα (1) γήρας (1) διαφορετικότητα (1) εραστές (1) ερωμένες (1) ευχες (2) ηλικία (1) Θεσσαλονίκη (1) ιστορίες (1) κοινωνικά (1) κόσμος (1) λόγος (1) Μάνος (1) μεζέδες (1) μεσήλικες (1) μηνύματα/1/ (1) μιλω (1) νύφη (1) οικογένεια (2) παιγνιδια/11/ (1) παιγνιδια/4 (1) παστά (1) πικρα λογια /12 (1) πικρα λογια /26 (1) πικρα λογια /30 (1) πικρα λογια /47 (1) πικρα λόγια /55 (1) πικρα λογια/1 (1) πικρα λογια/10 (1) πικρα λογια/11 (1) πικρα λογια/13 (1) πικρα λογια/14 (1) πικρα λογια/15 (1) πικρα λογια/16 (1) πικρα λογια/17 (1) πικρα λογια/18 (1) πικρα λογια/2 (1) πικρα λογια/20 (1) πικρα λογια/21 (1) πικρα λογια/22 (1) πικρα λογια/23 (1) πικρα λογια/24 (1) πικρα λογια/25 (1) πικρα λογια/27 (1) πικρα λογια/28 (1) πικρα λογια/29 (1) πικρα λογια/3 (1) πικρα λογια/31 (1) πικρα λογια/32 (1) πικρα λογια/33 (1) πικρα λογια/34 (1) πικρα λογια/35 (1) πικρα λογια/36 (1) πικρα λογια/37 (1) πικρα λογια/38 (1) πικρα λογια/39 (1) πικρα λογια/4 (1) πικρα λογια/40 (1) πικρα λογια/41 (1) πικρα λογια/42 (1) πικρα λογια/43 (1) πικρα λογια/44 (1) πικρα λογια/45 (1) πικρα λογια/46 (1) πικρα λόγια/48 (1) πικρα λογια/49 (1) πικρα λογια/5 (1) πικρα λογια/50 (1) πικρα λόγια/51 (1) πικρα λόγια/52 (1) πικρα λογια/53 (1) πικρα λογια/54 (1) πικρα λόγια/56/ (1) πικρα λόγια/57/ (1) πικρα λόγια/58/ (1) πικρα λογια/59/ (1) πικρα λογια/6 (1) πικρα λόγια/60/ (1) πικρα λόγια/61/ (1) πικρά λόγια/62/ (1) πικρά λόγια/63/ (1) πικρα λογια/7 (1) πικρα λογια/8 (1) πικρα λογια/9 (1) ποιήματα (1) ποίηση (1) ποιητές (1) προβληματισμοί (1) ριλαξ (1) σαρδέλες (1) σιωπή (1) σκέψεις (1) συζητήσεις (2) συμπληρωματικότητα (1) σχέσεις (1) ταβέρνα (1) φαγητό (1) Χατζιδάκις (1) χειραγώγηση (1) χιούμορ (1) χρονογραφήματα (1) χωρισμοί (1) χωρισμός (1) anima (1) animous (1) Athens.Corfu (1) Carl Jung (1) foto/1/ (1) foto/3/ (1) foto/4/ (1) foto/5/ (1) frog (1) humans (1) link/1/ (1) love (1) magazine (1) men (1) note2/ (1) stone (1) Thessaloniki (1)

Καλώς τους!

eXTReMe Tracker

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Αρχειοθήκη ιστολογίου