Βυθός ,ρήγμα,χάος.

Πάντα ο,τι και να γίνεται εκει μέσα ,το μέσα -μέσα μου μένει ατάρταχο... Οσα τούνελ κι αν εχω περάσει το φως ειναι φως .

Στο τέλος.

Οπως και στην αρχή.

Μ εχει νευριάσει αυτό σε μένα

μα οσες φορές κι αν προσπάθησα να φτιάξω ρήγμα εντός μου, έρχεται μια απαλή χούφτα αλεύρι απ το πουθενά και ΠΑΦ,κάθεται στην μαγιά μου κι αρχίζει τις ζυμώσεις...που μοσχοβολάνε τελικά κι οσο κι αν νευριάζω ....χαίρομαι κιόλας και γίνεται μια σαστιμάρα μέσα μου ...χαρά,νεύρα,ξανά θυμός ξανά χαρά...«τάπαιξα μαζί μου ».

Αϊ και σιχτήρ.

ΧΑΟΣ.

Θ ανάψω το φως!

Θα ανάψω το φως ....γιατί ειναι καιρός να βρούνε την θέση τους οι σκιές.
Γιατί ειναι καιρός να δω τίς κατσαρίδες να κάνουν αγώνες δρόμου στο πουθενά τους. Γιατι ο καιρός πέρασε ...και δεν μ αρέσει να μ αδικούν.
Και κυρίως γιατι θύμωσα με τον εαυτό μου που για μιά ακόμη φορά αφελώς τις αφησα να δαγκώσουν λίγο-ευτυχως λίγο- απ τα καλούδια μου.
Θα μου πεις ...πλάσματα του θεού ειναι κι αυτά ...χα!
Βρωμάνε ομως...βρωμάνε.... Ε?